ดาวกระพริบ

@ สุดท้าย…เราคงคล้ายละอองดาว
มีชีวิตชั่วคราวเช่นความฝัน
ควะคว้าง ล่องลอย เวิ้งคืนวัน
บนปีกปัจจุบันอันบอบบาง

@ คือละอองดาวพราวกะพริบ
กว่าสิบร้อยแสนล้านลานฟ้ากว้าง
ผ่านแสนล้านปีแสงแห่งเส้นทาง
จึงได้มาจัดวาง ณ รางดาว

กะพริบพร่างเพียงเพื่อการผ่านพ้น
วงวัฏการว่ายวนในห้วงหาว
รอคอยวันคืนหนึ่งเมื่อถึงคราว
จะดับแสงสิ้นราวชั่วนิรันดร์


@ แล้วเรา…ละอองชีวิต
ใกล้ชิดหรือห่างไกลสิ่งใดกั้น
มีแรงดึงดูดใดให้ผูกพัน
หรือมุ่งเพียงผลักกันให้ห่างไกล

ดวงดาวยังพร่างพราวกะพริบแสง
กะพริบใจแห้งแล้งกันบ้างไหม
ระหว่างจังหวะเต้นของหัวใจ
ระหว่างละอองวัยยังแวววาว

@ เรา…ละอองชีวิต
เติมละอองความคิดระหว่างก้าว
ละอองคนมุ่งมองละอองดาว
ไม่นานคงถึงคราวชีวิตคน


ศราทร
เนชั่นสุดสัปดาห์, 2542