My OperaBen Ve Sen...
Thursday, August 9, 2007 12:29:46 PM
Elimde dumandan ibaret bir zehir,bu koca şehre bakıyorum.Çaresizce haykırıyorum;çevremdekiler insansa ben insan olmayı reddediyorum.Bana böyle tanıtmamışlardı eskiden insanları.Kibir ve nankörlüğün gölgesinde,sadece kendilerini düşünen akıllı varlıklarmış insanlar.Yanlarına yaklaşmıyorum artık onların canımı yakıyorlar diye.Kimsesizliğimin yanına sığınıyorum,beni onlara karşı korusun diye,kimsesizliğim bile bu kadar kötüyken.Sadece onlara bakmak bile yetiyor artık acı çekmeme,ruhum parçalanıyor,kalbim nefretle doluyor,beynim öldürmeyi düşünüyor.Ruhumun parçaları acılarımı nefretim hayatımı benliğimse seni güçlü kılıyor gün geçtikçe.Her gün parçalarımın birbirinden daha çok ayrılığını hissediyorum,sanırım artık yok oluyorum.Boşluğun sensizliğimin yok oluşundan daha iyi olduğunu anlıyorum.Artık eskisi gibi tutunacak dal aramıyorum,sadece bir an önce dibe vurmak istiyorum.Dipteki karanlığı düşünmeden düşmeyi düşlüyorum.Karanlık artık ben bende artık karanlık oldu.Sensizliğimin karanlığı kendi karartılarımla buluştu.Kanatlarım yalnızlığın duvarlarına çarp çarpa kırıldı.Bak artık sadece düşüyorum,sensiz,kimsesiz.Senin yerine senin bile gelemeyeceğini anlayıp ta gidiyorum bu hayattan.Arkamda koskocaman bir beden bırakıyorum,belki bir gün özlersin diye.Özlediğinde ben olmasam bile bana benzeyen bir ceset bırakıyorum. Sadece seni avutsun,seninle olsun,seni hayata karşı korusun diye.Ben değil belki ama bari hayatta kalan yansımam seninle olsun...
Düşünen Adam & AintAkbunalım # Sunday, August 12, 2007 2:23:49 AM