Sensizlik...

Gece geldi buralara sen yokken.Hâl hatır sormaya gelmiş.Eskilerden birkaç anı ve bolca karanlık getirmiş bana.Seni sordu nasılsın die.İyi dedim senin için.Söylemedim ona süpriz yapacağını.Sordu nasıl aranız dedi.İyi dedim iki halka gösterdim ona.Çok sevindi ikimiz adına.Gözündeki ay parçalarının parlaklığı kilometrelerce öteden görülebilirdi.Aldı eline uzun uzun inceledi halkalardan birini ve dönüp bana; "artık sen herşeyi yendin sanırım,kendin hariç" dedi.Bende cevap olarak; "kendimi de yendim hatta kalbimi onun bedenine gizledim" dedim.Yüzüme baktı öylece.O ay parçası gözler bir anda bulutlar arkasına gizlenmişti.İki damla yaş bıraktı giderken,birde mutluluk dileklerini...