Sensizlik...

Pencereden baktım bu akşam.Gecenin ıssızlığında kayboldu sanki ruhum.Soğuk parmaklarımın ucunu yakartı,rüzgâr ise kuruttu dudaklarımı.Çıkmadı adın iki et parçasının arasından.Dayanamazlardı çünkü.Gözlerim sensiz sokaklara takıldı.Yürümeye başladı.İlerledikçe daha çok yandı canları,ama ağlayan gözlerim değil kalbimdi.Bir iki damla deildi bu süzülenler,en azından şeffaf değil kırmızıydılar.Uçuşan kağıtlar mantığımı çaldı.Aslında gittiğini farketmedim bile.En son hislerim terketti beni.Kimi zaman bir çayın,kimi zaman bir sigaranın,kimi zaman büyük bir yangının dumanı oldular.Göklere uzanıp oradan göz kırptılar bana.Herşeyim gidttiğinde hafif bir parıltı yansıdı üzeerime.Gün doğarken anladım herşeyi;Herşeyim gidince sen kalmıştın bir tek...