Sensizlik...

birden bir tanesinin gözleri açıldı
binlerce seyircinin şaşkınlık içinde baktığı sahnede
sanki bir yabancı gibi duruyordu
tepkisiz suratı aslında herşei anlatıyordu
neden burada olduğunu ve ne yaptığını bilmiordu
sadece gözlerini açması gerektiği için açmıştı
belkide minik bir şans kırıntısıydı
birden düşünceler ve hayaller beynine hücum etmeye başladı
sanki açlıktan ölmek üzere olan bir grup kurdun geyiğe saldırışı gibi
hiçbir sıra ve düzen olmadan
birden hepsi doluşuyordu beynine
ama başaramadı
en ii olanın beklemek olduğunun farkına vardı ve sanki bir ömür gibi süren 2 saniye boyunca bekledi
artık beynine giren başka birşey olmadığına kesin kanaat getirince
herşeyi yerli yerine oturtup izlemeye başladı
hayatını anlatan o kısa filmi
ilk sahne bir surattı
gülümseyen tatlı bir surat
derken yanına bir ikincisi daha geldi
derken üç,dört
durmadan artıyordu surat sayısı
biri gidip biri gelirken
yalnızca biri sabit kalmıştı
dikkat ettiğinde yüzündeki sevinci gördü
tanıdık bir simaydı ama çıkaramadı
zaman ilerledikçe vücudunda minik dürtmeler hissediordu
ama şimdi bunların bi önemi yoktu
birden sahne değişti
artık o suratlar yoktu çevresinde
sadece o sabit kalan sima vardı
başka kimse yoktu
çevresine bakındığında ise
binlerce mevi üniformalı çocuk gördü
kendi üstüne bakınca
anladı ki o da onlardan biri
bir anlık bir içgüdü ile aralarına karıştı
arkasına döndüğünde o surat ona gülümsüyordu
derken vücudundaki dürtmeler arttı
ama onun bunları düşünecek zamanı yoktu
şu an ne olduğunu anlamaya çalışıodu
derken sahne tekrar değişti
artık bir evdeydi
ve o sabit sima yoktu yanında
oysaki ona karşı hep bi sıcaklık hissetmişti
şimdi ise yanında binlerce tanımadığı sima vardı
bir arı kovanı gibi
durmadan koşuşturan binlerce sima
kiminin elinden kağıtlar uçuşuyor
kimi ise geç kalma korkusunda
ama hepsi mutlu
birden birşeyin vücudunu çektiğini hissetti
ama şimdi duramazdı
sahne tekrar değişti
ve o surat tekrar geldi yanına
artık daha bi tannır hal almıştı
sanki bi yerden çıkaracaktı
ama başaramadı
yaşlanmıştı o surat
ama hala o sıcaklığını koruyordu
derken evin kapısı tekmelendi
surat gidip kapıyı açtı
kapı ardına kadar açıldı
sertçe duvara çarptı
ondan sonra ise aynı sertlikte bir tokat sesi duyuldu
bir adam içeri girdi
surat artık gülmüyor,ağlıyordu
adam birkaç birşey alıp aynı süratle evden çıktı..
derken artık vücudunun yukarı çekildiğini hissetti
ama o suratı tanımalıydı
sahne tekrar değişti
artık o suratı tanıyordu
birden suratın sahip oldu o sıcaklık söndü
yerini bomboş bi soğukluğa bıraktı
etrafına baktığında bembeyaz bir odanın
tam ortasında durmaktaydı
etrafta birsürü beyaz önlüklü kişiler onu itekliyip
surata doğru gidiyorlardı
anlamıştı o ölmüştü
bu sahneyi tekrarbaşa aldı
tekrar ve tekrar
seyirciler şaşkınlık içindeydi
birden gözleri açıldı
birkaç ip ile tavana bağlıydı
karşıda ise kocaman bir yazı yazıyordu
"CESETLER KUMPANYASI"
ANLAMIŞTI
aslında o olmaması gereken bir yerdeydi
yanındakilere baktığında
hiçbirinin vücudunda kan gezmediğini anladı
derken teekrar o sahne gözünün önüne geldi
seyirciler ayaktaydı artık
derken gözünden bir yaş süzüldü
herkes şaşkınlık içinde çılgınca alkışlıyordu
o9 alkışların arasında dudaklarından çıkan son söz tekrar döküldü artık ebediyete kadar son olmak üzere
alkışların sesleri arasında
tıpkı o suratı kaybettiği gibi kaybetti sözcüklerinide ama yinede o sözcük döküldü
ANNE
----- SON ----