STICKY POST
Thursday, 24. August 2006, 06:44:39
Internet
De ijsvogel verlaat deze broedplaats en trekt naar stabielere oorden... De Slang achterna! 
(voor de goede verstaanders...)
Als u de ijsvogel wil volgen, pas dan alstublieft uw links aan naar:
http://alcyon.wordpress.com
De ijsvogel moet zijn nieuwe nest wel nog wat inrichten; heb er in het begin wat compassie mee.
Wednesday, 23. August 2006, 06:33:41
Ikke, Internet, Taal
Sedert jaar en dag reeds camoufleer ik mij op het internet met de naam Alcyon.
Ik ben dan ook al een tijdje actief op het internet, zowat sinds mijn aantrede aan de universiteit, zo’n 13 jaren geleden. De zoektocht naar een prettig aanvoelende schuilnaam was echter lang en kronkelig. Een tijdje was het ‘Nomad’, naar een liedje van Sepultura. Iedereen voelt zich wel eens wat zwerverig in een periode in zijn leven. Maar toch, die naam was al snel een slechtzittende jas. De meeste mensen begrijpen ondertussen wel Engels, en ik was nou eenmaal geen landlopertype en ik woonde evenmin in een tent maar in een proper kot.
Uiteindelijk kwam er uit de krochten van mijn geheugen een naam naar boven die de juiste maat had. Niet te kort, niet te lang, mysterieus genoeg maar toch met een betekenis… Alcyon.
Onze leraar Latijn vond het nodig dat we bepaalde zinnetjes onthielden. Zoals het algemeen bekende “Tu quoque, fili mi?” (Jij ook, mijn zoon?), wat Caesar volgens de overlevering zou gezegd hebben tegen zijn aangenomen zoon Brutus toen hij die tussen zijn moordenaars zag. Of nog “Quousque tandem abutere, Catilina, patientia nostra?” (Hoe lang nog, Catilina, ga je ons geduld nog op de proef stellen?). Cicero zei dit volgens de geschiedschrijver Sallustius in een toespraak in de Senaat tegen Catilina, een Romeinse schurk die een staatsgreep plande. Er is er nog ééntje dat ik onthouden heb: “Timeo Danaos, et dona ferentes” (Ik vrees de Grieken, zelfs al komen ze met geschenken) uit de Trojaanse oorlog. Samen met de andere zinnetjes hebben deze lange tijd op een steekkaart aan de muur van mijn kamer gehangen tot het licht de inkt verbleekt had.
Tot de lectuur in het laatste jaar van de Latijnse behoorde ook vanalles van Vergilius, zoals de Georgica.
De Georgica is een hulde aan het leven op het platteland, geschreven door de Romeinse dichter Publius Vergilius Maro tussen 37 en 28 v.Chr. In het derde boek staat ergens het zinnetje: “litoraque alcyonem resonant, acalanthida dumi ”. Een gedicht zijnde, moet het met bijzondere accenten gelezen worden:
“LItoraqu’ ALcyonEM resonANT acalANThida DUmi” als ik mij niet vergis.
Een u wordt trouwens in het Latijn uitgesproken als een oe, terwijl je de y uitgespreekt als een u, toch volgens onze leraar. En de c altijd als k, zodat het in het gedicht hierboven 'alkuonem' wordt. Zelf zeg ik gewoon 'alkyon'.
Al kan ik de rest van de Latijnse teksten amper nog lezen, dit zinnetje is mij (vanwege het metrum?) bijgebleven. Vrij vertaald wil het zeggen dat op de oevers de roep van ijsvogel weerklonk en in de struiken de distelvink. Alcyon is dus Vergilius’ term voor ijsvogel. Verlatijnst Grieks of zoiets. Vandaar dan ook de ondertitel van deze blog…
Vreemd genoeg is de Latijnse naam van de IJsvogel Alcedo atthis. Andere ijsvogels zoals de Grijskopijsvogel (zoek maar op) dragen dan weer de naam Halcyon. In het Engels heet de IJsvogel kingfisher maar ook wel halcyon…
Interessante links:
- Halcyon days (wist ik zelf niet)
- Latijnse zinnen in Asterix
Tuesday, 22. August 2006, 08:02:40
Internet
Vorige maand, de 22ste juli, gaf ik mijn eerste schrijfsel prijs aan het grote internet. Halverwege werd het even moeilijk, wat later kwam er wat meer ruimte, tot ik zelfs op maandag al een onderwerpje wist voor donderdag.
Ondertussen is de blog al zo'n 2.765 keer (and counting) bezocht, en dient zich een tweede schrijversblok aan. Overmorgen heb ik een ganse dag vergadering en ik zou dus graag al op voorhand een onderwerp weten, maar er heeft zich nog niets aangediend...
Tuesday, 22. August 2006, 07:43:10
Kindjes, Natuur
In het voorbije weekend volgde het tweede deel van 'Over de haag' (14 augustus). Dit keer had ik er wel aan gedacht een fototoestel mee te nemen. Op de foto staat ook meteen de reden van de snoei: anders komen de pikdorsers die de maïs komen oogsten in de problemen aan de kant van de haag. Flink wat takken van de haag reikten immers tot aan de maïs.
We waren ook wat slimmer geworden. De vorige keer kon ik met een mestvork of een riek de afgesneden takken wegslepen naar achteren (ik heb het aantal passen geteld: de haag is 120 passen lang!), waar ze op een stapel belanden om in de fik gestoken te worden. Deze keer hadden we touwen bij om rond het onderste van de takken te binden, wat het slepen toch aanzienlijk vergemakkelijkte.
De takken van een meidoorn zijn immers geen takjes om zonder, en ook niet met, handschoenen aan te pakken. Ditmaal zijn er gelukkig geen doorns achtergebleven in mijn handen...
Het was de hele tijd aan het donderen in de verte. Donkere wolken verdrongen zich aan de horizon, met mooie valstrepen van de regen eronder. Toen het onweer ons bereikte, waren we nét klaar...
Eergisteren vierde ons Dochtertje ook haar tweede verjaardag. Toen ik haar deze morgen afleverde bij de onthaalmoeder, gaf ze al blijk van een groeiende onafhankelijkheid. Meestal draag ik haar op mijn arm, zodat het wat sneller gaat en ik op tijd aan het station geraak. Vanmorgen wou ze echter zelf naar de voordeur lopen. Eenmaal binnen was het jasje nog niet uit of het vingertje wees al naar de televisie: "Visie kijken!". Om 7u 's morgens vallen er enkele kinderprogrammaatjes te bekijken, elk slechts vijf minuten lang, en na een twintig minuten is het dan toch gedaan voor haar. Papa was niet langer gewenst en stond een beetje beteuterd in het deurgat. Anders hing ze als kleefkruid aan mijn broek en moest ik haar armpjes loswikkelen terwijl de onthaalmoeder haar aandacht probeerde af te leiden. "Daag papa!" zei ze nu zonder omkijken. Het handje zwaaide even. Toch nog.
Monday, 21. August 2006, 06:43:55
Kindjes
Deze nacht hebben we een laat-hem-maar-wenen-want-hij-moet-leren-doorslapen-poging ondernomen met de kleinste. Het weengedeelte is alleszins goed gelukt. Hij heeft gewonnen. Als gevolg daarvan zijn mijn hersenen gehuld in ochtendnevel en -mist, en die trekt maar langzaam op... Deze morgen ik kom goed niet zo uit mijn woorden. 't Zal voor nen andere keer zijn.
Sunday, 20. August 2006, 10:07:10
Kindjes
Er is hier iemand twee jaar geworden!!
En de papa heeft nu niet veel tijd, want haar peter (en compagnie) kan alle momenten arriveren om mosselen te komen eten...
Saturday, 19. August 2006, 08:22:29
Kindjes, Ikke, Taal
Ik vind het spijtig dat ik het dialect van mijn streek niet beter beheers. Bij oudere mensen kan je zelfs het verschil horen tussen de dialecten van twee vlak naast elkaar gelegen gemeenten. Een paar straten verder kan een bepaald woord al anders uitgesproken worden.
Helaas spreek ik een mengelmoesje van de dialecten uit de buurt. Bepaalde klanken krijg ik niet over de lippen. Bij mij is een pijl doodgewoon ‘ne pijl’. Mijn vader spreekt over ‘ne paail’. En zelfs mijn vader beweert dat hij alle dialectwoorden al niet meer kent die zijn ouders kenden. Wel nog passief, maar niet meer actief. Als hij ze al niet actief meer gebruikt, dan ken ik ze zeker passief nog niet. En zo gaat het dialect verder verloren…
Op de speelkoer van de lagere school, waar de meeste kinderen nog van de eigen gemeente afkomstig waren, spraken we tegen elkaar dialect. Het was de gewoonste zaak van de wereld. Later, in de middelbare school die zich in de stad bevond, kwamen jongeren bijeen van meerdere deel- en fusiegemeenten. Er waren er dan ook al bij die geen dialect meer praatten. En nog later kom je dan als student terecht in een studentenstad waar je als Oost-Vlaming in de minderheid bent, en je dialect door geen kat begrepen wordt. De aanwezige West-Vlamingen vormden een kliekje, de Antwerpenaars vonden het niet nodig om iets anders dan Antwerps te spreken en de Limburgers idem.
Ben ik even blij dat ik een vrouw gevonden heb uit mijn eigen streek! Nu kan ik tenminste thuis praten zoals mij dat het makkelijkst ligt. Ik had mij ook voorgenomen om tegen mijn kindjes ook dialect te praten, maar dat blijkt veel moeilijker te zijn dan ik had gedacht. Iedereen schakelt automatisch over op het Algemeen Vlaams als ze tegen onze peuter babbelen. Ik ook. Het is niet zo evident om simultaan te vertalen, als je met Dochter op schoot in een prentenboekje zit te kijken waar in koeien van letters ‘beer’ of ‘tas’ staat. Om de een of andere reden past ‘beir’ of ‘zjat’ niet bij de prentjes. En ik heb zo’n donkerbruin vermoeden dat er te weinig kwieten zoals ik rondlopen, om peuterboekjes in het Winniks rendabel te maken…
Slechts hier en daar slaag ik er in haar een dialectwoordje te leren, maar dat is dan eerder voor de lol dan dat het structureel gebeurt. Meestal worden papa’s pogingen uiteindelijk toch overruled door de andere familieleden…
Friday, 18. August 2006, 09:07:06
Muziek
Nieuwsbrief Big In Belgium, nr. 2006/01 is uit! Spoed u naar onze website en schrijf u in voor het te laat is! (Ik moet toch een béétje reclame maken voor Big In Belgium he. 
)
Friday, 18. August 2006, 06:15:46
Ikke
Op de trein ben ik asociaal. Die twee halve uren die ik per dag doorbreng op het Belgische spoorwegnet laat je mij beter gerust. Ik hou namelijk van mijn vaste gewoonte op de trein: lezen.
Eerst neem ik de gratis krant Metro door. Sinds kort ook de Franstalige versie, in een halfslachtige poging mijn stilaan rampzalige kennis van die taal wat op te krikken. Daarna installeer ik mij met een zucht van welbehagen met mijn boek. Als het een echt spannend boek is, bij voorkeur fantasy, dan kan ik een hele dag naar uitkijken naar dat leesmoment.
Als we stripfiguurtjes zouden zijn, dan zou er een donderwolkje boven mijn hoofd hangen, als een bekende mij aanspreekt net voor het instappen. Dan wacht ik maar op één ding, terwijl ik natuurlijk uit beleefdheid in gesprek treedt: dat de ander zijn boekentas, attachékoffertje of voor mijn part plastieken winkelzak neemt en er een krant, kruiswoordraadsel of breiwerkje uithaalt. Ik zou zelfs een omwegje durven maken, als ik weet dat er verderop een bekende staat.
Een gesprek voeren op de trein vind ik zo al moeilijk genoeg. Door het geraas van de trein – op mijn traject rijden de stille, moderne dubbeldekkers nog niet – hoor ik amper wat de ander tegen mij vertelt, zodat ik mij uiteindelijk gedwongen zie om voorover te buigen en het net lijkt of we elkaar geheimen aan het verklappen zijn. Of anders moeten we luider beginnen praten, zodat gans het rijtuig de oren spitst. Vooral ’s morgens zijn er dan slapers die verstoord rondkijken wie al dat kabaal maakt.
Nee, geef mij maar een goed boek…
Thursday, 17. August 2006, 06:15:07
Taal
Er is een verovering van Vlaanderen bezig, op kousenvoeten. Limburg is al jaren gezwicht. Gent ook. En nu verspreidt de vlek zich meer en meer. West-Vlaanderen en een groot deel van Oost-Vlaanderen (zonder Gent) en Antwerpen bieden nog weerstand.
Ik heb het over de huig-r, de ‘Franse r’. De oudste Nederlandse r is daarentegen de tongpunt-r. Ondertussen spreekt nog 66% van de Vlamingen met de klassieke r, die tot een aantal jaren geleden de norm was op radio en televisie. De huig-r werd aanzien als een spraakgebrek. Stilaan wint de laatste echter aan prestige; ze is trendy en is acceptabel geworden.
Er was een tijd waarin ik de huig-r niet kon uitstaan. Het leek toen vooral verbonden met vrouwen met een air. Tegenwoordig merk ik het minder en minder op, tenzij het echt opvallend is zoals bij bijvoorbeeld Birgit Van Mol.
In Nederland is een gelijkaardige evolutie bezig met de ‘Gooise r’, die een beetje klinkt zoals een Amerikaanse r (a car wordt a ca’). Kinderen pikken die op van de cd van Kinderen voor Kinderen.
Tegelijk blijkt dat het nog veel ingewikkelder in elkaar zit, al die erren. Er zijn niet minder dan 12 verschillende uitspraken van de r in het Nederlands.
Zelf hou ik het bij mijn tongpunt-r. Als Oost-Vlaanderen roemloos ten onder gaat, dan richt ik al mijn hoop op het West-Vlaamse bastion…
Vrij snel nadat ik iets hoor wat mij interesseert, komt Wikipedia om het hoekje kijken. Het verhaal van de huig-r en Gooise r hoorde ik gisteren op de radio, en hopsa, tien minuten later zat ik al tussen artikels over h- en t-deletie. Dat wij in Oost- en West-Vlaanderen geen h in ons alfabet opnemen, wist ik al langer. Op kot in Leuven vond men dat trouwens uiterst vermakelijk. Dat ik de h deletete, daar had ik geen idee van, maar ik wil het best aannemen.
Blijkbaar moet ook t-deletie (en zelfs k-deletie) ruimer voorkomen in bepaalde dialecten. Persoonlijk kende ik zo één iemand, die het woordje metal uitsprak als me’al. En ook Steve Stevaer, die ondertussen ui de politiek gestap is, lie de t-klank op het einde van een woor weg.
Wie wee’ spre’en we in de ‘oe’oms’ wel zonde’ die las’ige mede’lin’ers. Geen p’oblemen mee’ me’ ik wor’, jij wor’’…
1 2 3 4 Next »
Showing posts 1 -
10 of 40.
WIDGETIZE