Posts tagged with "Het Leven"
Wednesday, 16. August 2006, 08:11:23
Het Leven
Wat doet een mens als hij nóg een vrije dag (gisteren dus) heeft? Behang van de muren pulken natuurlijk!
Nee, echt. Niet van verveling, maar omdat er opnieuw moet behangen worden. En niet bij ons thuis, maar bij mijn schoonouders.
Ik was lichtelijk verbaasd toen er van onder de afgepelde laag een muurschildering tevoorschijn kwam. 'Muurschildering' is misschien wat overdreven verwoord... Onder het plafond siert een band met guirlande-achtige tekening de muur. De rest is verdeeld in kaders met stippen en bloemen. Mijn fototoestel had ik jammer genoeg weer niet bij mij.
Mijn verbeelding gaat dan direct met mij op de loop natuurlijk. Ik begon mij af te vragen hoe oud het concept behangpapier nu eigenlijk is. Blijkbaar is het veel ouder dan ik had aangenomen. Mensen hebben altijd al de muren van hun huizen opgefleurd. In rijke interieurs werden de muren afgewerkt met kostbare materialen, zoals wandtapijten of beschilderd linnen.
Door de industrialisatie in de 19e eeuw werd behang een stuk goedkoper. Houtvezel en niet langer vodden vormde de basis van papier. Bovendien kon het op lange rollen gedrukt worden. Zo kon ook de gewone mens aan het behangen slaan...
Maar zover moest ik het niet gaan zoeken. Ik verneem achteraf dat het huis gezet is na de Tweede Wereldoorlog, dus heeft een schilder de tekening nadien pas aangebracht. Kom, nog steeds een twintig jaren voordat ik het levenslicht zag. Voor onze kindjes is dat al in een vorige eeuw.
Nu blijkt echter nog eens dat ik geen goede archeoloog geweest zou zijn; in een stuk scherf zou ik bewijzen van Atlantis zien, ik zou beenderen van reuzen, dwergen en trollen opgraven...
Friday, 11. August 2006, 07:37:34
Het Leven, Kindjes
Begin deze week trommelde mijn schoonmoeder iedereen op om patatten te rapen. Patatten, dat zijn knollen waarvan je zelf de aarde afveegt en die je zelf in de manden legt. Aardappelen zijn dingen uit de winkel, die machinaal gerooid worden. Wij eten thuis patatten (zelfs tot 5 en een halve ton in ons leven, zegt Vilt).
De dochter liep natuurlijk mee het veld op, en wou hier en daar ook wat patatjes “opruimen”. Dingen oprapen en die in een mand of ander recipiënt doen, is voor haar nog altijd opruimen.
Ik voor mijn part ben al blij dat ze dat kan meemaken. Bij mijn schoonouders ziet ze ook koetjes en kalfjes rondlopen, en ook kippen. Nu is ze nog wat jong, maar ik hoop toch dat ze tegen dat ze naar school gaat, weet dat eieren van kippen komen en niet uit kartonnen doosjes. En melk van de koe en niet van de supermarkt.
Waar mijn grootvader nog een echte boer was en mijn vader als boerenzoon nog zelf met een tractor kan rijden, ben ik zelf niet meer op de boerderij opgegroeid. Ik heb trouwens hooikoorts. Wel herinner ik me mijn grootvader die zittend op een driepikkel een koe zat te melken. En de varkensstallen, waar ik niet in mocht komen van mijn moeder omdat mijn kleren dan uren in de wind stonken, maar het toch deed samen met mijn kozijnen. Ik draai er mijn hand niet voor om, om een kip de nek om te draaien - met omgedraaide handen gaat dat trouwens moeilijk. Bij wijze van spreken dan, want we deden het altijd met een 'houwmes', een hakmes met een blad op zijn minst zo breed als een handpalm. Deden, want thuisslachten is nu verboden weet je wel.
Hopelijk kan onze kroost soortgelijke herinneringen opdoen, zolang mijn schoonvader nog wat boert. Patatten zie ik mezelf later ook nog wel planten, als het mijn beurt is.
Sunday, 6. August 2006, 10:00:45
Het Leven
Ik kom tegenwoordig nog maar zelden in de kerk. Praktisch alleen nog maar voor begrafenissen en huwelijken, en onlangs voor de doop van onze kleinste. Nog net geen "vierwielenchristen", die naar de kerk rijdt of gereden wordt voor zijn doop, zijn communie, huwelijk en begrafenis.
Vandaag bezocht ik in een opwelling de zondagsmis. De dekanale kerk is een mooie kerk, met een orgel dat nog in gebruik is en een mannenkoor. De liturgie verloopt opnieuw deels in het Latijn.
...En dat brengt mij elke keer terug naar mijn kindertijd. De broer zaliger van mijn grootvader zaliger was toen koster in Lieferinge, een kleine landelijke gemeente met iets meer dan 100 inwoners. Hij bespeelde het orgel op het doksaal, het verhoog achteraan de kerk dat je kan bereiken via de trap naar de klokkentoren. Achter het orgel was plaats voor een paar zangers. In die tijd gingen we wekelijks op zaterdagavond naar de mis. En ons grootvader nam mij en mijn zus dan vaak mee het doksaal op, waar hij zanger was samen met enkele vrienden uit het dorp. De gezongen liedjes kwamen vaak uit kleine, vergeelde boekjes die al jaren hun kaft verloren waren. Er zaten er ook tussen in het Latijn, liedjes die ik sindsdien nergens meer gehoord heb.
Het enige licht kwam door het rozetraam dat boven de kerkdeur zat. De houten vloer en wanden zaten vol gaatjes van de memel; er waren nog twee trappers vanuit de tijd dat de blaasbalg nog met de voeten werd aangedreven. Alles was stoffig - er kwam daar nooit een vrouw boven.
We zaten daar eigenlijk heel rustig. De pastoor kon alleen de koster zien; de zangers zaten verstopt achter het orgel. Op de orgelkast stond een fles jenever en enkele glaasjes. Bij het begin van het evangelie mocht ik op de knop drukken die de elektrische blaasbalg van het orgel uitschakelde. Tijdens het evangelie en de preek die er op volgde, moest er toch niet gespeeld worden. Dat was het moment waarop een van de zangers de glaasjes vulden. Niet voor mij, ik was nog te jong. Dikwijls volgde er dan een gefluisterde discussie over de aardappelen, over de sterfte onder de jonge Barbarijse eendjes na het onweer van verleden week,... Na een paar minuten gefluister begon de pastoor verstoorde blikken naar het doksaal te richten. Dan daalde het volume weer eventjes.
Het volk in de kerk wist dat natuurlijk. Het hoorde gewoon bij de mis in dat kleine dorpje. En het is een van mijn speciale jeugdherinneringen.
Thursday, 3. August 2006, 09:45:04
Natuur, Het Leven
Als kind dacht ik altijd dat, als ik de kraan wat langer liet openstaan, de rivieren weer wat properder zouden worden. Per slot van rekening was het toch gewoon proper water wat rechtstreeks naar de rivier zou lopen. Ik had nog niet gehoord van het verdunningseffect. Waterzuiveringsinstallaties hebben dat niet graag; die lusten het liefst geconcentreerd vuil water.
Nu, vele jaren later en wat wijzer geworden, denk ik daar nog dikwijls aan, terwijl ik bijvoorbeeld aan het scheren ga. Ik scheer niet elektrisch en heb dus wat warm water nodig om mijn mesje op te warmen. Elke keer zie ik dan dat koude tot lauwe water weglopen tot het warm genoeg is, en dan fantaseer ik over systemen om die waterverspilling te beperken. Als je nu eens een tweede afvoer zou installeren, met een hendel om te kiezen tussen de reguliere afvoer naar de riolen en de alternatieve afvoer…? Het water dat via de alternatieve afvoer zou weglopen, is eigenlijk niet vervuild en zou je dus nog kunnen gebruiken voor de wasmachine of het toilet. Op het moment dat het water warm genoeg is, geef ik een hengst aan de hengel zodat water plus scheerschuim vanaf dan naar de riolen vloeit. Ik heb er nog geen patent op genomen.
Het gemiddelde waterverbruik van de Vlaming bedraagt 120 liter per dag. Daar is dan ook het verbruik van het toilet, de vaatwasser, douche,… bijgeteld. Zie je 12 emmers van 10 liter voor je?
Eigenlijk zijn we toch erg verwend. Zonder nadenken draaien we de kraan open en we worden op onze wenken bediend. Wie weet zitten we daarover binnen een halve eeuw in het oudemannetjeshuis te jeremiëren: “In onze tijd, hé, toen kwam het water nog uit de kraan!”.
Op ecolife kan je je ecologische voetstap berekenen; de hoeveelheid aardoppervlakte er nodig is voor je manier van leven te onderhouden. Ik doe het toch iets beter dan het Belgisch gemiddelde, namelijk zo’n 3,2 tot 3,5 ha. 
Tuesday, 1. August 2006, 13:30:31
Het Leven
Vandaag even geen bal te doen. Ik ga vanavond namelijk bloedgeven, en daarvoor krijg je als ambtenaar een dagje vrijaf natuurlijk. De rest van de werkende Vlaamse bevolking die dat privilege niet heeft, is nu natuurlijk stikjaloers. Maar ja, iémand moet toch zorgen voor wat reservebloed als jullie met jullie kop tegen een paaltje knallen?
Ik geef het ruiterlijk toe; zonder vrije dag zou ik het heel waarschijnlijk niet doen. Ik vind het eigenlijk helemaal niet plezant, daar op een bedje liggen en een beetje leeggezogen worden. Als ik zo verder doe, staat mijn linkerarm binnen een paar jaar vol met kleine littekentjes en denkt men nog dat ik aan de spuit zit. En het is al een paar keer voorgevallen dat het licht uitging nadat ik van het bedje kwam. Niet flauwgevallen, maar even niets meer zien dan zwarte sneeuw.
Mijn altruïstische daad werd geboren toen mijn vrouw zwanger was van onze dochter. Toevallig viel een van de echografie-afspraken in dezelfde week als de driemaandelijkse bloedafname in onze gemeente. Toen konden we die vrije dag nog in dezelfde week opnemen, en hoefde dat niet op dezelfde dag te zijn, zoals nu. Omdat ik mijn vrije dagen wat wou sparen tot na de bevalling - je weet maar nooit - ben ik donor geworden.
Ondertussen zijn de kindjes alletwee geboren en toch volhard ik nog. Nu los ik de bloedschuld van mijn vrouw in. Bij de eerste bevalling was ze er bijna "vantussen", en heeft ze acht zakjes bloed gekregen. Bij de tweede bevalling maar vier. Vandaag is het eerste deel van de schuld afbetaald. Volgend jaar in augustus ben ik opnieuw een vrij man. Gelukkig vragen ze bij de bloedbank geen interesten op leningen.
Vanaf augustus 2007 kan ik weer helemaal zelf beslissen of ik nog bloed ga geven, zomaar, gratis, eigen kweek. Alleen wel een vrije dag graag.
Monday, 31. July 2006, 08:47:48
Het Leven
Zit je kelder vol blikjes en heb je je Zwitsers zakmes bij de hand?
Het Einde der Tijden weet je wel. Tegen het einde van elke eeuw en zeker tegen het einde van een millennium duiken er steevast onheilsprofeten op die ons aanporren om nog gauw een beter mens te worden voordat onze kaars uitgeblazen wordt. De tijd heeft hen elke keer al met het schaamrood op de wangen verjaagd.
Je hoeft echter niet te kijken naar de Maya-kalender die afloopt in 2012 of de Bijbel letterlijk te lezen. Er zijn genoeg “gewone” manieren waarop het leven op aarde de pijp uit kan gaan. Een aantal daarvan hebben we aan onszelf te danken. We verbrassen in snel tempo alle grondstoffen. We hebben genoeg atoomwapens om de aarde een aantal keren op te blazen. We zijn met zoveel dat nieuwe pandemieën op korte tijd de mensheid kunnen decimeren. Als er te veel konijnen zijn, dunt myxomatose de rangen uit…
Het kan langzaam gaan. Als de oliebronnen opgedroogd zijn, zal er nog genoeg energie zijn om de steden van elektriciteit te voorzien? De kans is groot dat we teruggeworpen worden naar het stenen tijdperk. Denk maar eens aan de problemen die ontstaan als de elektriciteit uitvalt, al is het maar voor één of twee dagen.
Het klimaat is ook aan het veranderen. Hoewel er een natuurlijke cyclus bestaat van opwarmen en afkoelen (ijstijden), drukt de mens met vuile vingers op de ‘fast forward’-toets. Vorig jaar was al een recordjaar voor het aantal tropische stormen met orkaankracht. Een tropische storm ontstaat boven zee, en daarvoor is een zekere watertemperatuur nodig. Zonder warm water geen orkaan. En door de opwarming van het klimaat… En dit jaar wereldwijd een hittegolf.
Het kan ook snel gaan. Een asteroïde bijvoorbeeld. Een atoomoorlog. En, wat bij mij nog het meest tot de verbeelding spreekt, een uitbarsting van Yellowstone Park. Jawel, onder Yellowstone Park ligt een immense supervulkaan. Ongeveer elke 600.000 jaar barst die vulkaan uit. De laatste keer is zowat 640.000 jaar geleden. Dus het kan evengoed voor vandaag of morgen zijn. Bijna geheel de Verenigde Staten zou daarbij onder de as komen te liggen. Good riddance? Tja, zij zijn er dan rap van tussen, maar de rest van de wereld belandt door de uitgestoten assen en gassen wel in een nieuwe ijstijd.
En als je denkt dat dat alles is, kijk dan maar eens op Exit mundi.
Ik heb het SAS-handboek aangeschaft en een wandeltocht over eetbare wilde planten bijgewoond. En toch, zou het niet beter zijn om bij de eerste slag ter ziele te gaan? Ik koester geen illusies; hoe lang zou het duren eer de mensheid vervalt tot barbarij, wanneer alleen al de elektriciteit over grote gebieden uitvalt? Twee dagen? En daarna wil iedereen mijn SAS-boek afpakken…
En wie zou eigenlijk de mensen missen?
WIDGETIZE