BLOG URANG SUNDA

cék Mang Maja bari hanjat kana batu nu rada luhur. Celegedeg nangtung, ngajega bari mébérkeun leungeun, persis éntog ngawahan arék hiber.

"Ciaaaaatt......!" pokna, bari ngagajleng kawas Tarzan, nyirorot ka tengah leuwi. Gujubar.....! Berekbek..... Berekbek..... awak Mang Maja ngiles diteureuy jerona leuwi. Jep jempling. Paneuteup nu lalajo dipuseurkeun ka tengah leuwi.

"Asa rada lila, euy." Pa Érté meupeuskeun kaayaan.

"Cara urang tadi, hésé meureun. Dasar jelema loba gaya, cuih!" cék Kang Iding bari nyiduh.

Heuleut lima menit sirah Mang Maja muncul na beungeut leuwi.

"Kumaha Mang, hasil?" Raéng nu naranya.

"Keun ulah waka di tanggap atuh, sina nyeunghap heula, eeeh!" Aki Juhri ngagebes. Teu diturut. Nu lalajo karah beuki panasaran bangun teu sabar.

Pada nanya téh Mang Maja mah kawas nu haré-haré. Manéhna anggur ngojay rurusuhan ka tukangeun batu gedé urutna luncat. Tuluy ngeueum semet harigu.

"Kumaha bubu téh, Jang?" cék Aki Juhri.

"Hésé Ki, ngaitna pageuh teu bisa dibedol!"

"Keun baé Jang Maja, lain milik urang matak kitu ogé sugan. Hanjat wé ayeuna mah, tiris!" omong Aki Juhri ngaheruk semu hanjelu.

"Enya Mang, bener cék Aki. Hayu ah, urang baralik!" Pa Érté milu mairan.

"Piraku aing rek pada ninggalkeun!" Mang Maja muncereng, bari rut-rét kaluhur kahandap, siga aya nu disumputkeun.

"Naha kunaon ari Mang Maja?" Pa Érté kerung.

"Calana kuring..... Érté," témbal Mang Maja melong ka hilir.

"Hah, calana, kunaon kitu?" nu araya méh bareng nanya, ngemu kahéran.

"Maksudna? Kumaha ari calana Mang Maja téh." cék Pa Érté leuleuy.

"Puguh eweuh! Duka ngait atawa kabawa palid, da basa ngojay bari teuleum mah teu karasa lesotna!"

"Ck... ck... ck..., karah téh?"

"Ayeuna ogé kuring teu wani hanjat, da....." pokna teu kebat.

Na ari ger téh nu lalajo sareuri, bangun suka tingbarakatak. Kaayaan sisi Cijampang ngadadak leuwih ramé tibatan tadi. Séahna cai walungan kasilep ku sora nu seuri. Komo awéwé géhgéran mah maké tingcéréwet, malah aya nu nungkup beungeut sagala, sieun meureun......

"Jep, jempé....! Jarempé! Éeeh, ari taeun teh," Pa Érté ngahulag.

Jep nu sareuri nurut, repeh. Sawareh tingcikikik kénéh tukangeun.

Pa Érté gagaro bujur bari mikir kumaha alusna. Ku manéhna kasawang, Mang Maja nu barangasan beungeutna reup geuneuk ray pias, éra jeung ambek asa diunghak ku batur salembur.

"Naha aing teh rék dilalajoan waé!?" Mang Maja morongos bari tanggah kanu di sisi. "Pangmapaykeun atuh calana aing!" pokna deui bari molotot.

"Tenang, tenang heula, Mang." cék Pa Érté. "Cik, cik pangnéangankeun, barudak! Sabar heula Mang, mun teu kapanggih mah paké wé calana rangkepan kuring."

"Nginjeum calana Ma Uti oge teu nanaon, lah." Si Juheb nyelengkeung.

"Hih, teu sudi teuing! Bangkawarah siah, ngahina abong ka nini-nini. Doraka, deuleu!" Ma Uti nyigeung bari murilkeun ceuli Si Juheb.

"Aduh, ampuuun..... Pangmapaykeun atuh ku Ema, he...." cék Si Juheb muringis.

"Meugeus Juheb! Sok kaleuleuwihi ari heureuy teh. Kumaha kapanggih teu, Jang?" Tanya Pa Érté ka Si Émén nu balik deui.

"Teu aya, Pa."

"Ieu meureun....!" Si Oding nyorowok ti béh hilir bari nyokot calana kolor nu nyangsang, tuluy dibébérkeun.

"Heueuh, éta!" baturna muru.

"Ku uing anteurkeuna, Ding!" cék Si Udi.

"Montong siah, da panggih uing!"

"Mending ku urang bikeuna!" Si Émén gancang ngarawél kolor nu keur dikeukeuweuk ku Si Oding. Der calana diparebutkeun. Pada ngabenyéng. Itu ieu papada hayang mikeun. Béréwék, soéh palebah bujurna.

Mang Maja anu keur ngeueum dina leuwi kekerot bawaning ambek, nénjo kolorna diparebutkeun bebenyit. Kajurung nafsu jadi teu sadar, lat poho kana naon anu keur karandapan.

"Na ari sia kunyuk! Karah diparebutkeun calana aing! Ciaaaaatt......!!" pokna bari ngagajleng luncat muru ka barudak.

Awéwé anu lalajo sirikna kocéak jerit, basa mireungeuh.... Tongtolang nangka.

"Biuuuuung......... Sagedé anu sok ditakol ku Ki Marebot di masjid jami éta mah barudaaaaak........!" cék Ma Uti bari meungpeun carang. ***

Cag, ah....


-TAMAT-