ضَرَبان

سخن از عشق بود یعنی سخن از فرهنگفر، درست بخاطرندارم، بین سالهای دهه شصت درست همان زمانی که در بین شاگردان فرهنگفر، بهمن بنايی بود و من و... مرحوم داریوش زرگری و چند تن دیگر. درست همان زمانی بود که از اطاق سازها در کانون هنری چاووش یاقوت تار اهدایی لطفی به فرهنگفر را دزدیده بودند و از این بابت حال همه ما گرفته بود. شاگردی شش هفت ساله که جنگ زده بود، همراه پدر و مادرش جهت فراگیری تنبک، نزد فرهنگفر آمده بود، خوب بیادم هست وقتیکه که فرهنگفر جهت تفهیم آموزش رو به کودک کرده و گفت: مثل توپی که به دیوار میخوره و برمیگرده بایستی دستت برگرده، ازش سوال کرد حتما میدونی که توپ چیه؟ کودک با آن چهره معصومش گفت: بله آقا توپ همونیکه وقتی میخوره به چیزی داغونش میکنه! پدرش با خنده جهت توضیح گفت استاد با توپ صدام اشتباه گرفته!آخه طفلک ها جنگ زده بودند همان لحظه چشم های فرهنگفر پر از اشک شد. ... گفتم که سخن ازچی بود؟ سخن از عشق بود و انسانیٌت یعنی فرهنگفر...

(بخشی از کتاب خاطرات ناگفته بقلم بهمن مُبَین)