Bezsensowne wypociny Michasia

Nie będę odkrywczy, jeśli powiem, że wiele zadań realizowanych przez współczesne komputery osobiste wykonałoby się zdecydowanie lepiej na innej architekturze, niż IA-32/AMD-64.

Cóż, to podobnego wniosku doszedł już Intel podczas projektowania układu i386. Dodał do niego bowiem opcjonalny koprocesor matematyczny, który wyraźnie przyspieszał obliczenia zmiennoprzecinkowe. Obecnie owe koprocesory są znane jako jednostki zmiennoprzecinkowe i są na stałe zintegrowane z głównymi procesorami.

Kolejny postęp nastał z erą gier 3D. Owe aplikacje stały się tak popularne, że seryjna produkcja na wielką skalę dedykowanych im akceleratorów stała się realna. Co istotne, owe układy mogą być wykorzystane też do wielu innych zadań ze znacznie większym powodzeniem, niż zwykłe procesory.

Zauważyli to też projektanci układu Cell. Postanowiono polączyć w nim zwykły procesor z kilkoma układami zbliżonymi konstrukcją do tych, jakie spotyka się właśnie na kartach graficznych. Dzięki temu w wielu zastosowaniach uzyskuje się ogromną wydajność.

Ogólnie architektura oparta na wielkiej macierzy małych procesorków jest bardzo zachęcająca. W przypadku odpowiednio dostosowanych aplikacji zapewnia najlepszy stosunek wydajności na wat. Teraz pozostaje już tylko czekać na otwartą specyfikację...