Bezsensowne wypociny Michasia

Opera jakiś czas temu miała zdecydowanie najlepszy silnik renderowania stron WWW. Niestety nie udało się wykorzystać tego faktu. Cóż, rynek nie potrzebował najlepszego, a jedynie nie wymagającego dopłaty i zgodnego z większością stron. Dzisiaj na rynku jest trochę więcej silników, które z różnych powodów, ale nie technicznych, mają mniej problemów z wyświetlaniem stron, a w dodatku są porównywalne swoimi możliwościami z Presto.

Dla twórców desktopowej Opery najlepszym rozwiązaniem byłoby więc porzucenie silnika, nad którym pracowali do tej pory, i skupienie się na rozwijaniu jednego z rozwiązań konkurencyjnych, które tak przypadkiem są na dość liberalnych licencjach. Część osób uważa, że otwarcie źródeł pomogłoby rozwiązać ten problem. Niestety historia tego nie potwierdza: z silnika klasycznego Netscape'a niewiele zostało, a KHTML ustępuje miejsca swojemu forkowi.

Co więc zrobić z Presto? Zasadniczo jest jeden, dość szeroki obszar, gdzie nadal jest sens go rozwijać. Są to urządzenia blisko spokrewnione z komputerami, ale albo o zamkniętej architekturze, albo o bardzo ograniczonych możliwościach. W tym pierwszym wypadku producenci takich urządzeń mogą nie być chętni udostępniać dokładnej specyfikacji developerom otwartego oprogramowania; możliwe też, że na przeszkodzie staną jakieś problemy licencyjne. W tym drugim przypadku liczy się też duże doświadczenie programistów Opery, którzy sportowali swój silnik na bardzo wiele różnych platform.

Teoretycznie można by było rozwijać Operę desktopową na jakimś otwartym silniku, a Presto pozostawić do tych innych urządzeń. Wtedy jednak nie można by było stosować hasła reklamowego, że na tych innych urządzeniach działa ta sama przeglądarka, co na komputerach osobistych. A to potencjalnie dość duża wada marketingowa. Może więc opłaca się traktować desktopową przeglądarkę jako reklamówkę przeglądarki na inne urządzenia?

Co pewien czas ludzie szukali metody, aby w Operze po zamknięciu okna
strony włączało się te, które było na lewo na belce. Tak dzieje się
bowiem zazwyczaj w przeglądarkach, które nie obsługują okien dla stron,
a jedynie udostępniają samą belkę.

Do dzisiaj uważam chęć nadmiernego upodobnienia się do oprogramowania
konkurencji za nienajlepszy pomysł, ale norwescy programiści
postanowili dodać kilka opcji do swojej przeglądarki. Pisałem wcześniej
(możliwe, że tylko na forum), że nie jest to coś, co można zrobić
szybko. Wersja finalna tej funkcjonalności dla systemów Microsoftu
pojawiła się dwa tygodnie przed wersją dla Linuksów. Wskazywałoby to na
konieczność odwoływania się do niskopoziomowych funkcji, czyli właśnie
czegoś bardzo czasochłonnego.

Jeśli kolejność ułożenia tabów na belce ma sens logiczny, przełączanie
się na stronę na prawo może mieć większy sens, od przełączania się na
ostatnią, aktywną stronę. Niemniej jednak w najnowszej Operze
wprowadzono nowy tryb. Po zamknięciu strony otwierana jest ta, która
była otwarta z tej samej strony, co zamykana. Może przykład.

Serwis A zawiera na głównej stronie dużo linków do różnych tekstów.
Otwieramy sobie w tle jakieś 20 stron. W międzyczasie sprawdzamy sobie
coś na serwisie B. Potem sobie wracamy na jedną z tych 20 stron,
zamykamy, a przeglądarka przełączy nas na jedną z pozostałych 19.

W tym momencie nie widzę już najmniejszej przewagi modelu otwierania
pierwszej na lewo.

Opera od pewnego czasu ma cały czas 6% rynku w Polsce. Cóż, nie pomogło nawet pozbycie się reklam. A może właśnie pozbycie się reklam zaszkodziło? Do pojawienia się wersji 8.5 Opera (w wersji bez reklam) była jedyną, sensowną, płatną przeglądarką. Każdy, kto chciał mieć kosztowniejszą przeglądarkę, wybierał Operę i płacił za brak reklam. Cóż, snobizm jest bardzo powszechny.

Kolejnym problemem jest target docelowy. Firefox 2 ma 32,1% rynku; Internet Explorer 7 ma zaś tylko 17,3%; za to aż 41,3% ma Internet Explorer 6; przy 5,9% dla Opery pozostałe przeglądarki (i ich wersje) można pominąć. Walka o ludzi, którzy przez rok nie zmienili swojej przeglądarki na aktualną wersję, jest trochę pozbawiona sensu. Z pozostałych posiadaczy Firefoksa jest znacznie więcej, więc to na nich powiny się skupić działania marketingu Opery.

Oczywiście można też zgodzić się z twierdzeniem, że stary Microsoft Internet Explorer jest bardzo różny, jeśli chodzi o interface, od swojej najnowszej odsłony. Ponadto Microsoft ograniczył możliwość jego instalacji tylko do swoich najnowszych systemów. W dodaktu w Windows Vista nie ma możliwości łatwej instalacji starszej wersji. Wiele osób instalowało sobie Firefoksa, bo przeglądarka ta bardziej przypominała starego MSIE. Czemu Opera nie postanowiła wykorzystać tego faktu?

Ponadto jakiś czas temu były strony działające we wszystkich przeglądarkach, oraz strony działające tylko w przeglądarce Microsoftu. Teraz jest znacznie gorzej. Może liczba stron działających tylko w jedynej, słusznej przeglądarce spadła, ale za to wzrosła liczba stron działających w przeglądarcie Microsoftu i Firefoksie. O ile można było z miejsca podać kilka bardzo sensownych argumentów przeciwko MSIE, o tyle sytuacja z Firefoksem jest już znacznie bardziej kłopotliwa. Czyli w sumie jest nawet gorzej.

Pozostaje jeszcze kwestia uniksowatych systemów operacyjnych. Mogę się założyć, że wielu osobom przeszkadza dość ograniczona integracja ze środowiskami KDE i Gnome. (Z domyślnym środowiskiem Mac OS X też pewnie nie jest najlepiej.) Przeszkadza też brak oficjalnych repozytoriów dla popularnych dystrybucji. Pocieszające jest tylko istnienie bardzo wielu różnych pakietów instalacyjnych, często nawet dla różnych procesorów, aby każdy coś dla siebie znalazł.

Pozostaje pytanie, czemu ludzie przy Operze zostają. Obstawiałbym głównie przyzwyczajenie. Ale i tutaj polityka jest dziwna. Zmienić drastycznie skróty klawiszowe i nie pozostawić opcji do ich szybkiego przywrócenia?

W sumie należałoby podczas pierwszego uruchomienia zrobić opcję wyboru.
0. Nie upodobniać do niczego
1. Upodobnić do Opery 8
2. Upodobnić do Firefoksa
3. Upodobnić do Internet Explorera 6
4. Upodobnić do Internet Explorera 7

Dzięki temu ułatwiłoby się przesiadkę z innych przeglądarek.

===============
Statystyki podaję za Ranking.pl. http://www.ranking.pl/

Cóż, zawsze byłem zdania, że wersje testowe Opery są często lepsze od wersji finalnych. W sumie, po tym co niedawno zobaczyłem, nie mam powodów aby się z tego wycofać. Co prawda jest to alfa, a liczba znanych problemów nie jest krótka, ale... dla mnie działa. Nie mam już od dawna w Operze poczty, bo mi nie trzymała katalogo-filtrów (IMAP), chociaż to ponoć poprawili, więc znaczna część znanych problemów mnie nie dotyczy.

Jako, że mam Fedorę dla AMD 64, ucieszyłem się z buildu 64-bitowego. Ciekawe, czy daje to coś więcej, niż lepszą integrację z 64-bitowymi dodatkami i gorszą z 32-bitowymi. Teraz czekam na plugin Flash dla linuksów AMD 64 i podpięcie 64-bitowej Javy pod Operę 64-bitową. Plugin Mplayera 64-bitowego jakoś już zadziałał, słownik 64-bitowy zadziałał już bez problemów.

W sumie mogę też potwierdzić wzrost szybkości, dla mnie nieznaczny, ale odczuwalny. A co najdziwniejsze, Opera zacina się jakoś trochę mniej, niż ostatnia stabilna.

Najbardziej przyspieszyła JavaScript. Problem w tym, że Opera jest już czasami nawet o rząd wielkości szybsza od konkurencji, rząd w systemie dziesiątkowym. Czyli wiele rzeczy, które w Operze by się sprawdziły, nie mogą doczekać się realizacji, bo inne przeglądarki są zbyt wolne.

Cieszy mnie trochę synchronizacja. Szkoda tylko, że jest na tak małą skalę. Z drugiej strony to właśnie zakładki są rzeczą, której odtworzenie zajmuje najwiecej czasu...

Przeciąganie (Pan) strony bardzo mi się podobało. Do chwili, gdy się nie doczytałem na forum, że nie będę mógł zaznaczać tekstu... Cóż, mogą dorobić przełącznik w rozwijanym menu pod prawoklikiem, względnie wrzucić przeciąganie pod środkowy. W każdym razie to krok w dobrą stronę.

Skasowano View Bar, przywrócą go pewnie w następnej wersji. W sumie nawet to był dobry pomysł, aby przenieść część przycisków z niego na pasek stanu, już się prawie przestawiam. Bardziej by mi jednak pasowało, gdyby to był pasek stanu okna strony, a nie okna przeglądarki. Na chwilę obecną upodobniłem do niego Navigation Bar, który w swej pierwotnej formie jest tak przydatny, jak DOM 3 LS.

Na koniec jeszcze dodam, że postanowiono znowu zmienić domyślne skróty klawiszowe... Blokadę jednoklawiszowych rozumiem, ale oni na tym nie poprzestali... Właśnie skróty Opery najbardziej trzymają mnie przy tej przeglądarce, dokładniej łatwość ustawienia kilku skrótów z wersji 7. Teraz to będzie niestety trwało dwa razy dłużej...

No, dodano jeszcze cienie do tekstu. Wspaniale. Dodano też wsparcie dla obrazków SVG, a nie obiektów. Tego brakowało przeglądarkom. Dodano selektory CSS. Witajcie śliczne tabelki. Są też Media Queries. Miło. Teraz tylko poczekać, aż konkurencja zrobi to samo. W międzyczasie, jak znajdę czas, zrobię sobie styl jakiejś strony odporny na skalowanie

W Operze Mini 4 zostanie wprowadzone coś, na czym bazują pozostałe przeglądarki dla telefonów komórkowych i takich tam. Mianowicie będzie to możliwość przejścia z pomniejszonego widoku całej strony do powiększonego widoku jej fragmentu. Tego akurat się spodziewano. Dodano też atrakcyjne, płynne przejścia. Problem w tym, że te nowe opcje są użyteczne tylko na potężnych maszynkach z dużymi ekranikami. Nie mam niestety odpowiedno potężnej zabaweczki, więc nie mogłem tego sprawdzić.

Na przeciętnym, tanim telefonie dotychczasowy sposób sprawdza się cały czas lepiej. Ale i tutaj dodano kilka, przydatnych opcji. Poprawiono zarządzanie pamięcią, dzięki czemu strona wczytuje się w mniejszej liczbie kawałków. Chodzi chyba w znacznej mierze o wyświetlanie obrazków dopiero wtedy, kiedy są widoczne na ekraniku. Ponadto teraz strona automatycznie się przesuwa do miejsca, gdzie jest przewidziany początek jej właściwej treści.

Oczywiście to jest beta i pewne problemy występują. Niemniej jednak pozycja Oper, jako najlepszych przeglądarek na wszystkie urządzenia wydaje się być niezagrożona.

Pojawił się nowy build Opery. Tym razem dodano do niego Developer console. Przydatna rzecz, której swego czasu trochę mi w Operze brakowało. Oczywiście była dostępna w Firefoksie jako rozszerzenie.

Lista zmian:

- Pozbycie się zbędnych pasków przewijania ze strony adobe.com.
- Kilka udoskonaleń we fraud protection.
- Udoskonalenie autentyfikacji proxy.
- Dodanie Developer console.
- Usage report pyta tylko w 1 przypadku na 1000.
- Poprawa przy wprowadzaniu w pasku adresu nazwy hosta i portu.
- Zdarzenie Javascript scroll reaguje teraz na rolkę myszy.
- Nagłówek Server Expiry jest respektowany nawet, jeśli jest sprzeczny z ustawieniami lokalnymi.

UNIX
- Poprawa czasu wygasania master password na uniksowatych.
- Dodanie Shared X memory. Teraz powino działać to trochę szybciej.
Uwaga: Na FreeBSD shared memory nie działa z założenia. Trzeba jako root zrobić:
# sysctl kern.ipc.shm_allow_removed=1
(Później jakoś ten problem obejdziemy.)

Źródło informacji:
http://my.opera.com/desktopteam/blog/

Bawiąc się przeglądarką Epiphany zauważyłem ciekawą rzecz. Można bowiem do tej przeglądarki łatwo doinstalować zestaw rozszerzeń, które mogłyby przydać się osobom bardziej zainteresowanym. Nie było to znane z Firefoksa instalowanie każdego rozszerzenia oddzielnie. Z drugiej strony bardzo ciekawy jest sposób instalacji SeaMonkey. Można bowiem w tej przeglądarce wybrać sobie podczas procesu instalacji tylko te składniki, które są potrzebne. W sumie fajnie by było, gdyby coś podobnego znalazło się w Operze.

Pojawiają się tylko dwa problemy. Opera, ze wszystkimi swoimi funkcjami i międzyplatformowym interface’em jest jedną z najmniejszych przeglądarek na rynku. Z czego ją odchudzać? Jedyne, co można by było zrobić, to poukrywać zaawansowane opcje. Problem w tym, że one są już poukrywane.

Może wróćmy do koncepcji rozszerzeń Firefoksa. Aby można je było zaimplementować, trzeba było wbudować w przeglądarkę dodatkowy interface. Spowodowało to pewne spowolnienie przeglądarki i zwiększenie jej objętości. Wbudowanie czegoś takiego w Operę miałoby podobne skutki. Wymagałoby też niemało pracy. Otwartą kwestią pozostaje, czy byłoby opłacalne.

Jest jeszcze jedna kwestia. Jeśli jakaś opcja jest już zainstalowana, istnieje znacznie większe prawdopodobieństwo, że ktoś się nią zainteresuje. A chyba wszystkim zależy, aby popularyzować funkcje zwiększające wygodę pracy?

Niestety nie dysponujemy statystykami, jaka część osób używa fabrycznego Firefoksa, a jak instaluje sobie rozszerzenia. Osobiście uważam, że większość ogranicza się do wersji fabrycznej. Niemniej znaczna część najpopularniejszych rozszerzeń dla Ognistej Przeglądarki jest dostępna w fabrycznej Operze. Poza tym sama Opera udostępnia kilka ciekawych funkcji, które częściową pokrywają możliwości rozszerzeń Firefoksa.

W sumie pozostaje tylko kilka rzeczy do dodania i kilka do udoskonalenia w Operze.
- Wsparcie dla webmasterów, ma się ono w najbliższym czasie pojawić w fabrycznej Operze.
- Poprawa modułu sprawdzania pisowni.
- Przechowywanie ustawień przeglądarki na zewnętrznym serwerze.
- Zapamiętywanie wpisów w niewysłanych formularzach.

Mi więcej rzeczy nie brakuje. Mam więc duże wątpliwości, czy dla tych kilku rzeczy trzeba budować cały, rozbudowany interface. Lepiej skupić się chyba na innych problemach.

Jak wygląda współpraca Google i Opery widać. Wyszukiwarka pracuje dobrze, ale dużo innych usług pracuje źle. Winny temu stanowi jest brak dobrej woli ze strony Google. W dodatku dochodzi te ciągłe reklamowanie konkurencyjnej przeglądarki z pandą w logo.

Jedynym sensownym rozwiązaniem w takiej sytuacji wydaje się poszukanie innego, lepszego partnera. Cóż, najbardziej atrakcyjnym partnerem okazał się serwis Yahoo!. Na razie umowa dotyczy Opery dla małych zabaweczek, ale jest to krok w dobrym kierunku.

http://www.opera.com/pressreleases/en/2007/01/08_2/

W obecnych czasach komputery są czymś bardzo powszechnym. Trzeba więc liczyć się z faktem, że przeciętna osoba pracuje na kilku, różnych komputerach. Czasami nawet z różnymi systemami operacyjnymi.

Kolejnym faktem, z jakim trzeba się liczyć, jest to, że programy się personalizuje, mniej lub bardziej automatycznie, ale się personalizuje. Opera nie jest pod tym względem wyjątkiem.

Trzecim i ostatnim faktem, na ktory należy w moim wywodzie zwrócić uwagę, jest to, że Opera służy do korzystania z zasobów Internetu.

Pojawia się tutaj ten paradoks, że nie ma łatwego sposobu, aby na kilku komputerach mieć identyczne ustawienia Opery. Wystarczyłoby założyć serwis, który by przechowywał stosowne ustawienia i umożliwiał ich załadowanie do dowolnej kopii Opery. Oczywiście dane przechowywane na serwerze byłyby dla zachowania prywatności kodowane. Można by tam było przechowywać, oprócz ustawień interface'u i zakładek, takie rzeczy jak historię otwartych stron, sesję, a nawet hasła.

Przegapiłem kolejny build Opery... Nadrabiam więc zaległości

Build 396
* Ciasteczka teraz się automatycznie zapamiętują
* Flash w kanałach informacyjnych znowu działa