Blogrys

Ostatnio, jak widać, bardzo rzadko bloguję i taki stan rzeczy może jeszcze niestety trochę potrwać. Wskaźnik zajętości nie będzie jednak stukał w sufit w nieskończoność, a gdy tylko spadnie, Blogrys odżyje. A na razie... Na razie zauważmy, że dotarliśmy do trzechsetnej notki.

Z okazji jubileuszu zareklamuję Tabulator II, moją "stronę domową", którą skleciłem na przełomie grudnia i stycznia, lecz która przez przeszło pół roku pozostawała w stanie uśpienia. Najwyższa pora się do niej przyznać. Tylko po co mi właściwie takie cuś? Otóż przez ostatnią dekadę wypuściłem w Sieć kilkaset tekstów: głównie recenzji, lecz nie tylko. Mój analityczny umysł doszedł do wniosku, że wypadałoby je wszystkie w końcu skatalagować w jednym miejscu — a ponieważ teksty są publicznie dostępne, nic nie stoi na przeszkodzie, by i sam spis nie znalazł się w zasięgu kliknięcia wszystkich zainteresowanych. Rozwiązanie techniczne dostarczył Google wraz ze swoim fenomenalnym tabelkowym API (sortowanie po kolumnach na razie nie jest standardowym ficzerem tabelek HTML-owych), a Wikidot okazał się jedynym (znalezioną przeze mnie) darmowym serwisem hostingowym zezwalającym na implementację skryptu w kodzie stron. Katalog tekstów uzupełniłem działem "O mnie" składającym się przede wszystkim z wykazu ulubionych książek, filmów, płyt i gier. Voila.

I wszystko byłoby super, gdyby nie reklamy. Otóż Wikidot umożliwia stworzenie bardzo przejrzystego i eleganckiego layoutu strony, ale zarazem umieszcza wewnątrz hostowanych witryn reklamy. Rozumiem oczywiście, że serwis musi na siebie zarabiać i przeciwko reklamom jako takim nic nie mam — rzecz w tym, że te wikidotowe są wyjątkowo szpetne i stanowią istne przeciwieństwo dyskretnych kontekstowych reklam Google'a. W tej chwili widzę, że reklam nie ma w ogóle. Czy pojawią się znów, nie wiem. Jeśli wrócą, z góry za nie przepraszam (ale na stronie nie zależy mi aż tak bardzo, żeby w nią inwestować).

* * *

Trzechsetny wpis nie może obejść się bez metablogowego podsumowania. Na nowej stronie znajdziecie więc subiektywny spis najciekawszych i najlepszych notek z minionych pięciu lat blogowania.

Zapraszam do lektury, tak ponownej jak i dalszej. Dziękuję wszystkim, którzy tu zaglądają, a szczególnie tym, którzy od czasu do czasu coś skomentują.[/ALIGN]

Moje pokolenie, pokolenie '85±2, da się podzielić na dwie grupy: tych, którzy mieli w dzieciństwie dostęp do kanału Polonia 1, i pozostałych. Dzisiaj co prawda oferta programowa Polonii 1 sprowadza się do poranno-popołudniowego pasma telezakupów, popołudniowo-wieczornego pasma telenowelowego i wieczorno-nocnego pasma jarmarcznej pornografii, ale kanał ten posiada przecież całkiem ciekawą tradycję. Po pierwsze, to najstarsza działająca nieprzerwanie polska stacja komercyjna. Po drugie, zaraz na początku swojego istnienia, w połowie lat dziewięćdziesiątych, Polonii 1 przypadła moralnie niejednoznaczna rola kata i obrońcy. Kata -- bo wbiła gwóźdź do trumny Bolka, Lolka, Reksia, Dobromira i innych Uszatków. Obrońcy -- bo Polonia 1 wespół z Cartoon Network uchroniła zmysł popkulturowy dziesiątków tysięcy młodych ludzi od pokemonowo-pieskoleszkowych mózgożernych debilizmów, które zalały rynek rozrywki dziecięcej niedługo potem. Z dumą więc mogę o sobie powiedzieć, że należę do Pokolenia Tsubasy.

Read more...

Dwa lata minęły jak z bicza strzelił. Zresztą, co tam dwa lata. Pamiętam, że gdy dziecięciem będąc poznałem znaczenie terminu "absolwent" (oczywiście za pośrednictwem doskonałego filmu z Dustinem o takim właśnie tytule), pomyślałem sobie, że nawet jeśli i ja kiedyś będę absolwentem, to nastąpi to dopiero w niewyobrażalnie wręcz odległej przyszłości. Cóż...

Read more...

Jutro pierwszy października. Dwa miliony polskich studentów rozpoczną nowy rok akademicki. Natomiast ja w nadchodzącym tygodniu będę już mniej więcej na półmetku semestru jesiennego, jako że w kraju, do którego trafiłem, szkoły wszystkich poziomów wznawiają po wakacjach działalność już w okolicach 20 sierpnia. Zgodnie z blogową tradycją, nadeszła więc pora na krótką prezentację fizycznych zagadnień, jakie obecnie zgłębiam na swojej wszechnicy.

Read more...

Trzynaście notek temu pisałem o rozpoczęciu wakacyjnego stażu w koncernie badawczym SINTEF, w sekcji optycznych systemów pomiarowych i analizy danych. Miał trwać "od czterech do sześciu tygodni"; trwał pięć i pół, chociaż rozpocząłem go 11 czerwca, a zakończyłem tydzień temu, 17 sierpnia. Wyjaśnienie pozornego paradoksu czasowego jest bardzo proste. Staż podzielony był na dwie części, pomiędzy którymi dostałem cztery tygodnie urlopu (niestety, bezpłatnego :P ), a który spędziłem w Polsce, co zaowocowało m.in. Susłakonem.

Read more...