Przyczłapki do Bulgulatora

10 Kłamstw Smoleńskich.

1. Kaczyński nie chciał lecieć do Katynia w celach propagandowo-politycznych by nagrać spot wyborczy.

2. Nie miał wpływu na dobór i nie zgrupował tak wielu wysokich rangą dowódców i ważnych funkcjonariuszy państwowych w jednym samolocie.

3. W przeddzień wylotu nie imprezował popijając alkohol z wieloma z nich.

4. Nie wywierał presji na dowódców i bezzwłocznie zadecydował o rezygnacji z lądowania w tak trudnych warunkach atmosferycznych zagrażających

życiu pasażerów samolotu okrytych szczególna troską, a których miał bardzo, ale to bardzo ... głęboko.

5. Niezwykle przyjaźnie był usposobiony do pilotów małej odwagi, którzy ze strachu nie chcieli wykonywać jego pijackich zachcianek czego dał

dowód po locie gruzińskim.

6. Nie dopuszczał osób innych by przechodząc przez jego salonik naruszali sterylność kabiny pilotów rzucając tym samym cień podejrzenia, iż to on

sam ich tam posyłał ...

7. Nie częstował nikogo z generałów jego ulubionymi małpkami na nóżkę jedną ... a następnie drugą.

8. Nie było jego intencją wykorzystanie poległych w Katyniu do cynicznej gry politycznej mającej mu zapewnić reelekcję.

9. Nie jest również prawdą to, iż zjawiał się w Katyniu jedynie przed wyborami raz na 5 lat.

10. Nie ulegał presji brata swego jedynego, który nigdy nie sugerował mu przez telefon co czynić powinien a czego bezwzględnie nie.


Znalezione w komentarzach do artykułu "Klich: pan Kaczyński może sobie snuć różne teorie" na onet pl

Wraz z premierami swoich nowych cudeniek, Apple pokazało dobitnie, jak bardzo w dupie ma swoich klientów.

O czym mowa? O nowym iPodzie nano, shuffle a także iPhone 4.

Zawsze zastanawiałem się, jak firma która jest chyba najbardziej ‘ksenofobiczną’ może pogrążyć się jeszcze bardziej. Bo jak inaczej wytłumaczyć fakt konieczności używania jedynych słusznych akcesoriów (których ceny są przegięciem niezależnie od szerokości geograficznej) oraz jednego programu do wgrywania czegokolwiek? A kolejne ‘nowe, rewolucyjne, udoskonalone’ produkty? iPad bez obługi Flasha? (nie chcą po prostu zezwolić użytkownikom na dostęp do lepszych i darmowych gier) Niemożność uzyskania od Apple Care konkretnej informacji na temat problemu?

Przykładów jest więcej. Najbardziej jednak spodobał mi się e-mail Steve’a Jobsa do jednego z zagranicznych serwisów w odpowiedzi na pytanie o tracenie przez iPhone’a zasięgu. Jedno zdanie, które zgasiło wszystkich:

„Źle trzymacie telefon”

———
Steve Jobs,

Sent from my Blackberry iPhone

Spuśćmy na to zasłonę milczenia.
iOS4.


Strona, która wprawiła mnie w piekielnie dobry nastrój znajduje się tutaj. O co tam chodzi? Apple oznajmia całemu wszechświatu, że iOS 4 jest “najbardziej zaawansowanym na świecie mobilnym systemem operacyjnym”, oraz że “wyprzedza konkurencję o wiele lat naprzód”.

Jestem w stanie jakoś zaakceptować skrajną megalomanię, bezkrytyczną akceptację własnej nieomylności oraz samouwielbienie graniczące z czcią. Wiele osób kompromituje się w ten sam sposób, ale firmom/korporacjom AŻ tak wielkie zapatrzenie na siebie nie jest chyba wskazane. To tak, jakby PKP wydało oświadczenie prasowe, że dysponuje perfekcyjnie dopracowaną siecią połączeń, po której jeżdżą czyste, ponaddźwiękowe pociągi, a w informacji można dogadać się w czternastu językach…

Nazwanie “najbardziej zaawansowanym” systemu, który jest skrajnie homogeniczny, uproszczony do absurdalnego (i debiloodpornego) minimum, niepodatny na personalizację i modyfikacje (zmiana ikonek? A po co to komu?), zaślepiony do jedynego żródła danych i aplikacji, zamknięty na komunikację z innymi systemami i urządzeniami faktycznie dowodzi znakomitego samopoczucia Apple i kompletnego oderwania od rzeczywistości. To już ułomne softy SonyEricssona są bardziej zaawansowane w niektórych dziedzinach.

A wprowadzenie przy dźwięku fanfar najnowszego “wynalazku” - wielozadaniowości i obsługi folderów doprowadziło do konieczności wywiezienia z konferencji wszystkich posiadaczy Windowsów Mobile, Androidów oraz Symbianów do pobliskich szpitali z powodu realnego zagrożenia śmiercią ze śmiechu. Apple nie zauważyło, że wielozadaniowość i foldery istnieją od początku powstania smartfonów. Czyli od 1999 roku.
iPod nano.

Kolejny przykład kretynizmu. Otóż Apple podąża dosłownie za hasłem ‘go nano’ i zmniejszyło ów odtwarzacz do wymiarów kostki 2x2cm, wsadziło mu rewelacyjny dotykowy wyświetlacz (obraz można obrócić, panie toż to rewolucja) i tadam! Wspaniały, niezawodny odtwarzacz. Chcesz przełączyć piosenkę nie wyjmując playera z kieszeni? Kup pan superaśne słuchawki za sieciewerset dolców z rewelacyjnym pilotem. Albo wychoduj sobie na palcu dodatkowe oko (bo inaczej nie da się wyjaśnić bezbłędnego wybierania opcji, co pokazane jest na reklamówce)


Niektórzy narzekali, że powyżej generacji trzeciej, oglądanie filmów na iPodzie jest niewygodne i do niczego (dla mnie bzdura). Do naprawienia tej fuszerki Apple użyło rewelacyjnego sposobu – Nano 6G już nie odtwarza filmów. Wcale. Ta genialna metoda rozwiązywania problemów sprzętowych zasługuje na opatentowanie i natychmiastowe wdrożenie. Jak widzicie, nie da się opisać przezajebistości ogólnej produktów Apple’a.

Teraz zagadka.


Fotografia przedstawia ipoda shuffle 2,3 i 4 generacji. Co odróżnia szufelkę generacji czwartej od drugiej?

Ten pierwszy posiada obsługę Genius (z której nie korzysta 80% użytkowników) ma o OSIEMNAŚCIE PROCENT większe przyciski oraz, uwaga: OBSŁUGUJE WIĘCEJ NIŻ JEDNĄ PLAYLISTĘ. Aha, jeszcze ma fukcję VoiceOver. Istny szał. Postęp jak cholera. I wspaniały sposób na wyciągnięcie kasy.

Tym miłym akcentem chcę zakończyć wywód, który nie wnosi do dyskusji niczego ciekawego, prezentuje niski poziom intelektualny twórcy, który po prostu zazdrości innym ludziom, mającym pieniądze na zakup owych produktów. Aha, no i nie miał żadnego z iPodów i iPhonów w ręku.

Buziaczki.

FENOMENALNY ART POCHODZI stąd

(Unless he deserves it...)

~ Oh, it's so cute.
~ I'm so sorry.
~ I've smoked joints fatter than that.
~ Who circumcised you?
~ Why don't we just cuddle?
~ You know they have surgery to fix that.
~ You know, there's a tower in Italy like that.

~ Can I paint a smiley face on that?
~ Wow, and your feet are so big.
~ My last boyfriend was 4" bigger.
~ It's OK, we'll work around it.
~ Eww, there's an inch worm on your thigh.
~ Will it squeak if I squeeze it?
~ Oh no, a flash headache!
~ My 8-year-old brother has one like that.
~ Let me go get my tweezers.
~ How sweet, you brought incense!
~ This explains your car.
~ Are you one of those pygmies?
~ All right! A treasure hunt!
~ Why is God punishing you?
~ But it still works, right?
~ Do you take steroids?
~ Why don't we skip right to the cigarettes?
~ Let me know when you're done.
~ Did you date Lorena Bobbitt?
~ Aww, it's hiding.
~ Are you cold?
~ If you get me real drunk first.
~ Is that an optical illusion?
~ Were you neutered?
~ It's a good thing you have so many other talents.
~ Does it come with an air pump?
~ Wow, some place to put my rings.
~ Look, it fits my Barbie clothes!
~ So this is why I'm supposed to judge people on personality.

F-22 M(icrosoft)

Porucznik John Falkon ostatni raz pomachał ręką towarzyszom i wdrapał się do kabiny. Przepełniało go uczucie dumy. Spotkał go taki honor!
Dowiedział się o tym od generała Breaka który powiedział:
- Spotkał was wielki honor poruczniku. Wykonacie pierwszy bojowy lot na supertajnym samolocie F-22M.
- M oznacza zmodyfikowany? - starał się sprecyzować Falkon.
- M oznacza Microsoft - odpowiedział generał. - Samolot został w pełni przeprogramowany przez nich. Oni zapewniają, że teraz zadania bojowe może wykonywać każdy idiota. No, ale my na pierwszy raz wyznaczyliśmy pana poruczniku Falkon, jednego z najlepszych pilotów. Będzie pan musiał zniszczyć iracki ośrodek jądrowy.
- Może pan już słać Saddamowi kondolencje, sir - odpowiedział Falkon.

Porucznik jak zwykle zapiał pasy i tylko zwrócił uwagę, że oprzyrządowanie różni się od standardowego. Przyrządów ubyło, za to na zwolnionym miejscu pojawiła się dwu-przyciskowa mysz.... Dlaczegoż to? - medytował Falkon. W końcu wzruszył ramionami, wcisnął przycisk i włączył zasilanie. Na przednim ekranie, na tle widocznego z kabiny nieba z
rzadkimi obłoczkami pojawił się napis: Microsoft Winwars 2003. Po czym silniki same zaczęły pracować silniki i klapy same się opuściły do położenia startowego.

"Gratulujemy zakupu Microsoft Winwars 2003!" - zakomunikował ekran. "Teraz wojna stanie się jeszcże wygodniejsza, a wasza śmiertelność spadnie! Porada dnia: przed lądowaniem należy wysunąć podwozie."

- Orzeł - 1 start, zezwalam - rozległo się w hełmofonie.
- Ja jeszcże nie prosiłem - zdziwił się Falkon.
- A... Już nie trzeba... Plug&Play - wyjaśniła kontrola naziemna.
Samolot szybko nabierał prędkości, jak pokazywał wskaźnik i wkrótce był już w powietrzu.

"Teraz Winwars 2003 przeprowadzi instalacje waszej amunicji na wybrany cel" - oświadczył system. "Wybrany cel: iracki ośrodek jądrowy."
Falkon z ciekawości kliknął na przycisk "Zmień" i zobaczył listę, na której pomiędzy innymi obiektami na całym świecie figurowały Biały Dom i baza, z której dopiero co wyleciał. Falkon szybko nacisnął "Anuluj".

"Wybierz typ instalacji" - wyświetliło się na ekranie
- Minimalny - na obiekt zostaną zrzucone tylko bomby.
- Normalny - na obiekt zostaną zrzucone bomby i rakiety.
- Pełny - na obiekt zostanie zrzucony cały samolot.
Domyślnie system proponował drugi wariant i Falkon, z zaniepokojeniem stwierdził, że lepiej nie będzie się spierać.

"Teraz zostanie przeprowadzone testowanie waszego samolotu. Niech pan zamknie oczy aby uniknąć urazów przy zmianie trybów." - ochoczo napisał system.
Silniki dziko zaryczały, i oczy Falkona jako żywo omal nie wyskoczyły z orbit od niesamowitego przeciążenia. Zaczęło się prawdziwe piekło:samolotem rzucało na wszystkie strony pikował w dół i wykonywał niesamowite wiraże... W końcu porucznik doszedł do siebie ciemność przed oczami ustąpiła i zobaczył jak latająca po całej kabinie mysz upadła na
swoje miejsce.
"Lecicie samolotem Lokheed F-22 z dwoma silnikami Prata-Whitney" – z niezmąconym spokojem oświadczył system. "Maksymalna szybkość 1451 mil na godzinę. Porada dnia: przetaktowanie częstotliwości turbiny ponad zalecana przez producenta może zakończyć się awaria. Do końca instalacji pozostało 0:34:16."

Ten sam dzień, kilkadziesiąt minut później. Niebo nad Irakiem.

U dołu ekranu powoli przesuwał się pasek z procentami. System w międzyczasie reklamował Winwars dla czołgów, łodzi podwodnych i piechoty morskiej, a także obiecywał wszystkim nabywcom wersji dla samolotów bezpłatny aplet: Kamikaze. Zmiana obrazków podziałała na Falkona usypiająco. Z półdrzemki wyrwał go dopiero dźwięk systemu - na radarze pojawiła się zielona kropka.
"Wykryto nowe urządzenie: samolot przeciwnika" - radośnie zakomunikował system.
Falkon chciał już wykonać standardowy zwrot bojowy, ale wtem zauważył przycisk "Usunąć" i kliknął na niego myszka.
"Jesteście pewni, że chcecie usunąć samolot przeciwnika?" – podejrzliwie zapytał system
- Jakże by nie! - Falkon kliknął Tak. Iracki myśliwiec przepadł z radaru.
- Tak szybko?! - zdziwił się porucznik... - No no... Microsoft daje popalić!

Falkon zaczął już z szacunkiem śledzić pojawiające się na ekranie reklamy Winwars dla pilotów niepełnosprawnych, jednak od tego zajęcia oderwała go rakieta, przelatująca ponad sama kabina. Falkon z niedowierzaniem obrócił się i zauważył iracki myśliwiec.
- Co żesz, Twoja mac... - wrzasnął Falkon i dopiero wtedy spostrzegł, że z niezauważonej wcześniej ikonki "Kosz" w rogu ekranu sterczy ogon samolotu.
Porucznik szybko ze złością kliknął na ikonkę i nacisnął: Opróżnić!
"Czy na pewno chcesz fizycznie zniszczyć samolot przeciwnika? Jego przywrócenie nie będzie możliwe" - uprzedził system.
- TAK! - warknął Falkon wciskając przycisk myszy.
Spod skrzydła wyleciał Sidewinder, pozostawiając biały puszysty ślad, pomknął naprzeciw nieprzyjaciela. Zajaśniał blask wybuchu i gorące odłamki nieprzyjacielskiej maszyny poleciały na ziemie. Jednak do spokoju było daleko. Pikający dźwięk uprzedził o nowym niebezpieczeństwie.
"Wykryto nowe urządzenie: rakieta ziemia powietrze!" - stwierdził system i popadł w zamyślenie. Na próżno Falkon klikał myszka, widząc, jak złowieszcza kropka zbliża się do centrum radaru. W końcu system wyszedł z zadumy:
"Nie mogę znaleźć driverów dla tego urządzenia. Włóż dyskietkę z driverami i wciśnij OK."
Z przekleństwem Falkon wcisnął: "Szukać"
"Najbliższy odpowiednik: Ręczne granaty" - objaśnił system. "Zainstalować?"
Falkon szarpnął za dzwignie uchodząc w manewr przeciwrakietowy. Było jednak już zbyt późno. Samolotem szarpnęła eksplozja. Wyprowadziwszy z trudem samolot z nurkowania pilot kliknął na ikonce "System". W wierszu "lewe skrzydło" świeciły żółtymi kolorami klapy i lotki. Ale ostatecznie jeszcże tanio z tego wyszedł. Niebieski pasek pełzł na dół i pokazywał
już 82%... Były jeszcże szanse na wykonanie zadania...
Radar pokazał jeszcze dwa nieprzyjacielskie samoloty, ale leciały z tyłu Falkona i specjalnie go nie niepokoiły. On wiedział, że ta iracka ruina nie jest w stanie dogonić superszybkiego F-22. Jednak samoloty zbliżały się. Falkon z niedowierzaniem spojrzał na szybkościomierz i zrozumiał, że jego szybkość drastycznie spadła.
- Co za diabeł?! - wściekł się porucznik - Silniki przecież w porządku i paliwa pełno!
Ekran tymczasem zaczął wściekle migać i pojawił się obrazek klepsydry. Wskaźniki zastygały w jednym położeniu, poruszały się krótkimi zrywami, poczym znów zastygały.
"Niewystarczające zasoby wolnej pamięci" - spuścił z tonu system. -
"Wyłączcie niepotrzebne zadania."
Falkon wywołał listę zadań, próbując pojąć, co oznaczają nazwy typu "winppl" lub "v666apl" i które z nich są niepotrzebne. Tymczasem silniki prawie zamilkły, szybkość spadła do krytycznej: jeszcże trochę i samolot runie w dół. Ogłupiałe od takiej taktyki walki powietrznej irackie myśliwce przeleciały obok i zderzyły się tuz przed nosem Falkona.
Porucznik tymczasem odszukał w spisie zadań wiersz: "Obserwacja przeciwnika" obok której w nawiasach było napisane: [Nie odpowiada], i wcisnął OK. Ekran radaru zgasł, za to samolot zaczął nabierając prędkości.

Niebieski pasek pokazywał już 99%... w końcu i 100. Falkon ze zdumieniem patrzył na ziemie pustynia na dole w niczym nie przypominała fotografii satelitarnej irackiego centrum jądrowego. Widać zrozumiał to także system bo w ślad za 100% na pasku pojawiło się 101... potem 102...%
Na 106 ekran zrobił się niebieski i pojawił się napis:
"Błąd 000000e spowodowany przez moduł VXD0000(0) w module VXD428092(0)
Możliwa normalna kontynuacja lotu. Możecie wcisnąć Eject aby się katapultować.
Uwaga! Przy katapultowaniu się stracicie niezachowany samolot."
Falkon jeszcze nie zamierzał się katapultować, tym bardziej, że przed nim w końcu pojawiło się irackie centrum jądrowe. Pojąwszy, że nie ma co dalej polegać na Microsofcie porucznik przygotował samolot do bombardowania ręcznego. Sprowadził samolot w dół czekając dopóki celownik systemu nie uchwyci celu.
- Jest!
Falkon wcisnął przycisk. Cos zazgrzytało i wyskoczył nowy komunikat:
"Luk bombowy wykonał niedozwolona operacje i zostanie zamknięty."
Z przekleństwem Falkon pociągnął dzwignie do siebie aby znowu podnieść maszynę w górę. Ale samolot szybko obniżał się. Porucznik panicznie klikał myszka po różnych menu szukając przyczyny.
"Joystick nie odpowiada" - przeczytał w końcu.
Porucznik zrozumiał, że przywrócić system do pracy może tylko restart.
Falkon wyłączył i włączył zasilanie pulpitu.
"Poprzedni lot był wykonany niewłaściwie" - oświadczył mu system. -
"Wciśnijcie dowolny klawisz w celu sprawdzenia całego samolotu."
- Do diabła!!! - wrzasnął Falkon, naciskając Anuluj. Pojawił się ekran startowy Winwars 2003.
System zaczął powoli się lądować. Do ziemi zostało już tylko kilkaset metrów.
"System uruchomiony w trybie awaryjnym - w końcu pokazał ekran. - W tym trybie wyłączone są systemy lotu i uzbrojenia. Możesz tylko jeździć po lotnisku."
Zrozumiawszy, że więcej niczego zdążyć nie zrobi, Falkon wcisnął Eject oczekując, że teraz kabina zostanie odłączona, a uderzenie za chwile wyrzuci go w powietrze. Lecz zamiast tego na ekranie pojawiło się pytanie:
"Czy jesteście pewni, że chcecie się katapultować?"
- TAK!!! - z wściekłością zawarczał Falkon patrząc jak maszyna nieubłaganie zbliża się do ziemi.
"Proszę czekać! Trwa przygotowanie do katapultowania" – niewzruszenie poinformował system i zapadł w zamyślenie...

Lubię gdy dziewczyna leży jak kłoda - przynajmniej nie wierzga jak wściekła klacz, co jest nagminne i wcale nie fajne. Zabrzmiało jak zwykły żart, ale ...

Rzeczywiście wiele kobiet uważa, że nic tak nie świadczy o ich temperamencie seksualnym, jak miotanie się po łóżku, jak żyd po pustym sklepie. Często, nie wczuwając się w nastrój, w rytm i proponowane przez partnera tempo, "szalona kochanka" wije się pod facetem, jakby ją pod prąd podłączono. Dobrze, jeśli jest na tyle "spontaniczna", że ze startem do tańca św. Wita poczeka na początek penetracji, a nie zaczyna całego cyrku już w momencie kiedy człowiek znajdzie się miedzy jej udami i dopiero zaczyna się zastanawiać, czy wejść powolutku, czy z mocniejszym akcentem... Trafiając na taką, co to zanim się zacznie, to już ma trzy orgazmy, a później napięcie tylko narasta, trzeba opracować specjalna taktykę, która pozwala jednak na odbycie stosunku wspólnie, a nie na bycie narażonym na półgodzinne łapanie kobitki w łóżku, niczym karpia w wannie pełnej wody.

Dobrze jest w takim wypadku rozpocząć próbę "przyszpilenia" w chwili, gdy nasza partnerka ma głowę oparta o ścianę, lub o górną deskę łóżka... Chociaż w drugim wypadku możemy później mieć wątpliwości, czy odgłosy jakie wydaje jej głowa rytmicznie uderzająca o poręcz łóżka jest skutkiem braku wypełnienia w obecnie stosowanych materiałach meblarskich, czy może... Przy tak orgiastycznie nastawionych pannach wykluczone jest używanie jedwabnej pościeli, czy innych materiałów o zbyt dużym poślizgu. Chcąc uniknąć ciągłego ściągania niżej, wijącej się partnerki radziłbym zrezygnować z jakiegokolwiek prześcieradła i podjąć walkę na gołym tapczanie. Samo szorowanie gołym tyłkiem po szorstkim materiale, powinno trochę osłabić jej zapal do odpychania się piętami od podłoża i konieczności ciągłego przysuwania jej za biodra do odpowiedniej pozycji. Ciekawe, że w wypadku tańca, nigdy żadnej kobiecie nie przyjdzie do głowy tańczenie czegoś innego, niż jej partner, no, ale łóżko, to nie parkiet. Tu zdarzają się takie, które nie zważając na partnera, kręcą kuprem mambę, czaczę, czy tez inną rumbę, zupełnie nie zważając na to, że właśnie grają... walca angielskiego, ponieważ oczytały się porad seksualnych w rożnych czasopismach, [które dla zachęty sprezentowały im, oprócz kolejnej dawki mądrości, także "oryginalną" (w nakładzie 300tys. egz.) bransoletkę, czy też inny wisiorek "przynoszący szczęście" wszystkim czytelniczkom], że nic tak faceta nie rajcuje, jak zarzucenie mu nóżek na szyje. Przez to człowiek może stracić chwilowo orientację, czy to początek upojnej randki, czy już walki kwalifikacyjne w memoriale im. Pytlasińskiego? To, że macha pod nami nogami, niczym wskazówki w elektronicznym zegarze z wyczerpaną baterią, to można jeszcze przeboleć, ale niestety niektóre do wyrażenia wstępnej ekstazy używają także pazurów, a za główny dowód podziękowania za osiągnięte właśnie osiem orgazmów, uważają zostawienie nam wbitych pod skórą, na łopatkach, swoich tipsów. Aby nie być posądzonymi o to, że nie potrafią zachować się w łóżku, nawet im do głowy nie przyszło, żeby nas obrazić pozycją "na kłodę" używają także zębów. Pół biedy, gdy ma to miejsce przy "klasyku" i ogranicza się do gwałtownego, niczym u Breżniewa, przyciągnięcia nas do siebie i wpicie się szczęką w nasza szyję. Wprawdzie rany kąsane wolno i źle się goja, ale czyż kobieta potrafi bardziej wyrazić nam swoja wdzięczność? Gorzej, kiedy chęć prezentacji skorygowanego aparatem zgryzu, nasza panienka zechce zademonstrować nam w trakcie innej pieszczoty...

Jako nowoczesne i wyzwolone prenumeratorki "[pismo kobiece]" śmiało sięgają po instrument, który wydaje im się dobrze znany, ale tylko wydaje. Zaczynają sprawę mechanicznie, niczym ze ściąganiem i naciąganiem pokrowca na parasol w pochmurny dzień, z równym niezdecydowaniem i znudzeniem, jak to przy niepewnej pogodzie. Na delikatną prośbę, że wolimy trochę większego zaangażowania i wyczucia, złośliwie zaczynają ruch, który przy pompowaniu kół w rowerze, rozerwałby ciśnieniem opony, nawet w wyczynowych góralach. Nie chcąc zrażać partnerki, która się tak dla nas poświęca, zaciskamy zęby i tylko syczymy z bólu, żegnając się w myślach ze spójnością tkanki naszego wędzidełka. Oczywiście, nie przyzwyczajona do takiego monotonnego wysiłku damska dłoń, wymaga parokrotnej wymiany na drugą, co wprawia nas w znakomity nastrój i świetnie rozprasza, a i tak należy się cieszyć, nie słysząc znudzonego "o Jezuuuu... chyba mi ręka odpadnie!!!" Gdy już nasza "głowica" jest całkiem wymęczona i sucha, niczym czerep taliba siedzącego na słońcu, bo tylko świst i wiatr go od kwadransa omiatał, czujemy się zachwyceni, że i kobieta potrafi się domyślić, że żaden tłok długo nie pochodzi, bez odpowiedniego smarowania. Nie mówimy tu o pannach, które poślizg postanawiają uzyskać poprzez dziarskie popluwanie w dłonie, niczym człowiek z marmuru przed położeniem pierwszej cegły. My mamy do czynienia z czułą partnerką, która nie jest kłodą w łóżku, tylko wyrafinowaną kochanicą francuza. Już... już... już jesteśmy w siódmym niebie, już czujemy tę błogość ciepła i wilgoci wokół biednego i wytarganego "jasia", gdy nagle przypominamy sobie, że to, co nazywaliśmy "zalotką" miedzy jedynkami naszej pani, to może być powód naszego bólu... I jest!!! Oczywiście wciągniecie w tę szczerbę naszej delikatnej skórki było przypadkowe, wiec tylko zwijamy się z bólu... jednak ona odbiera to za objaw naszego nadchodzącego orgazmu... Wiec, żeby jeszcze bardziej nas nakręcić zaczyna, niby to w zabawie nadgryzać, przygryzać i podgryzać.... Kurde!!!

Kto im powiedział, że dla faceta najbardziej ekscytującym zajęciem jest zabawa z kombinerkami? Na pornosach, rzeczywiście i z pół metra można sobie wpakować w gardło, ale w życiu bywa już z tym trochę gorzej... Wiec chcąc nas uszczęśliwić, wpychają sobie gwałtownym ruchem naszą lekceważoną wymiarowo parówkę do przełyku i.... zaczyna się cyrk.... Gdzieś tam, z dołu, spod "burzy i kaskady najukochańszych na świecie" włosów, dochodzi nas odgłos, przypominający jak umierał nasz ulubiony kot, gdy zadławił się korkiem od szampana... Charkot, rzężenie i inne odgłosy, które w tym momencie maja zastąpić nam muzykę miłości, powodują, że i my, i nasz interes zaczynamy gwałtownie odczuwać wyrzuty sumienia. Obaj czujemy się momentalnie tacy malutcy... on nawet dosłownie. Odkorkowana panna, zdziwiona patrzy na to, co zostało w jej dłoni i zalotnie odpluwając na boki, nasze na wpół połknięte kędziorki, seksownie pyta: "Dlaczego nie chciałeś skończyć w ustach?"

Wiec z ta kłodą, to czasami wcale nie jest takie głupie...



Autor: Marcinek
Odnośnik do oryginalnej publikacji: http://www.amanda.radom.net/mo(...)sid=161
Licencja: Wszelkie prawa zastrzeżone