..takie tam moje.

serce mnie kłuje, plecy bolą od siedzenia w korpo. pokochałam kawę. stabilizacja finansowa dała mi 4 pary butów i to jest pozytywny aspekt pracy.


nie mam czasu bo wypelniłam go do granic możliwości tym wszytskim żebym nie miała czasu myśleć. w sumie to nie mam czasu kupić chleba od 3 dni nawet.
w ciągu pół roku mam 3 fuchę. wynoszę się z korpo, choć tak cieszyłam się tą pracą,do miejmy nadzieję miłego biura pełnego testerów informatyków czy czegoś tam. w każdym razie zobaczymy...

doszłam do wniosku że nie wszyscy muszą mnie lubić. choć zaczęłam się dogadywać z ludźmi z pracy. nawet Anglicy milsi jak dzwonią.

i najważniejsze. wręcz sedno sprawy:

pierońsko pusto mi po V. nie żeby zazwyczaj mi było pełno w naszym skomplikowanym współdzieleniu przestrzeni internetowej ale smutno, zimno mimo,że ciepło. zresztą ten temat zostawiam samej sobie do kiszenia w środku.

blog w sam raz do marudzenia jak zawsze