Looking for my place

Do Pamukkalego przynadjechalismy wczesnym switem w sposob nastepujacy: facet nas tyrpnal i powiedzial: Denizli. Zerwaly my sie na rowne nogi i rownie szybko opadly skostniale i z niewyspania. Wyczolgli z aubotusa i weszli wraz z jakas parka Japoncow do dolmusza, gdyz facet mowil, iz jedzie do Pamukkale. Zaczelismy odzyskiwac przytomnosc przede wszystkim z jego powodu gdyz prowadzil i zachowywal sie jak idiota. Czyli, ze bardzo chcial wydac sie zabawnym i przyjaznym. A my zyciem doswiadczone bolesnie wyczulone na takich sa jak psu buda na wiosne. Iskry ponizenia zaczely sie nam iskrzyc gdy nie widzac efektow zaczal spiewac Happy Birthday Lady Gaga. Zastanawialismy sie ino co z tego wyniknie i o co jemu w tym wszystkim chodzi.
I co sie okazalo. Zawiozl nas do swojego hotelu gdzies dwa kilometry od tego takiego bialego do plywania i nie dajac plecakow z powrotem zaczal proponowac wycieczki i pokoje. Wyszlo, ze tamta parka miala transport w ramach swojego transportu i ten zostal wyslany; lyknal ich, bo musial, ale lyknal nas, bo business mu sie wymarzyl. A my na to jak dwa okonie w rzece co przez gory mknie ku dolinie. Te dwa Japonce tez nie chcialy zadnych wycieczek. I zdziwilo mnie, ze facet sie poddal. Po prostu poddal sie, zaladowal nas do auta z powrotem, zawiozl tam, gdzie mial zawiezc tamtych, nie chcial od nas pieniedzy i pojechal. Wiec nie wiem. Mam nadzieje, ismy go nie zabili.
Ale Happy Birthday Lady Gaga? Sam sobie byles winny. W nastepnym wcieleniu bedziesz ryba.
To bylo wczesne rano. Idziemy poprzez kompletnie pusta ulice, wszystko pozamykane. I jak na filmach grozy, cos wola. Okazuje sie, iz w takim wymarlym miejscu, na dole kazdego hotelu, siedza poukrywani starzy faceci i stare baby, i wolaja turystow slabymi, umeczonymi glosami. To zombie hotelarzy. Sytuacja odwrotnie proporcjonalna do Goreme. Ludzie przyjezdzaja i wyjezdzaja wieczorem. Nikt nie nocuje. Ceny w internecie to 20 erlo. Obejrzelismy jeden pokoj, ale baba chciala 25 za pokoj z widokiem na te biale cos. No to nie. Dwa kroki dalej stary facet slabym glosem wola. Prowadzi nas do pokoju. "Something is not yes with the shower" mowie plynna angelszczyzna a on na to, ze nie ma sprawy. Moze ten pokoj? Abo ten? Abo ten? Otworzyl po kolei wszystkie drzwi na calym pietrze. Wszystkie pokoje puste. Tylko firanki powiewaja... Wrzucilismy tam pokoj za 19 erlo z klima z pieknym widokiem na cos, na co nie patrzylismy bo nas i tak tam w ogole nie bylo. Facet byl tak szczesliwy, ze z tej radosci zaraz sie ogolil!
Nastepnie kolo poludnia poszlismy na dwor na te takie biale tarasy. Trzeba zauwazyc, iz jest sie tam kompletnie oslepionym gdyz chodzac po takiej bialosci palace slonce swieci wali w galy z kazdej strony mozliwej strony. A najdziwniejszym jest iz woda plynaca z gory wcale nie jest naturalna, ino puszczana recznie poprzez zestawy hydrauliczne. Normalnie to to jest po prostu biala skala. Troche sie tam taplalismy. Mnostwo ludzi tam caly czas lazi i nie wolno chodzic w butach.
Na szczycie sa fajne Romanskie ruiny ktore sa ogromne, a myslelismy iz beda male. Spedzilismy kupe czasu lazac po nich i i tak nie bylismy wszedzie. Hierapolis to sie kiedys nazywalo. Ciekawe, ze Rzymianie tez przyjezdzali tam na wakacje. A teraz my. Czyli moglibysmy byc Rzymianami. Najbardziej zaintrygowal mnie starozytny kibel, bo nie wiedzialem ze w tamtych czasach tez ludzie sie wstydzili i chowali za kamieniami. To najwieksza, nie liczac teatru, zachowana tam budowla.
Aha, co do Rzymian, to jeden moj kumpel w podstawowce nazywal sie Rzyman. Czy to cos znaczy, ja nie wiem, ale odnotowuje z kronikarskiej uczciwosci i rzetelnosci.
Tam u gory oprocz ruin jest jeszcze goracy basen zbudowany na goracych zrodlach. Ale za to trzeba osobno bul3c i po obejrzeniu tego wyszlo nam, iz nie pragnie nam sie wlazic za 15 erlo do takiej troche wiekszej kaluzy skoro przecie w domu sami mozemy nagotowac wody, nalac do miednicy i sobie w niej przycupnac za fryko.
Przygladalismy sie tam grupie Japonczykow, ktora nie chciala pic takiej wody z kranikow z pompami do bycia zdrowymi jak w Kotlinie Klodzkiej sa. Oni nie chcieli tego pic i najpierw robili glupie miny probojac i wypluwajac te wode, a potem zdjecia przez godzine jak pompuja pompa wylewajac ja do sciekow. Pewnie w Japoni nie ma takich pomp.
W koncu o Zachodzie slonca zeszlismy na niziny w poszukiwaniu zwierzyny plownej.
Rzucili sie na nas nagabywacze. Piekne wielkie puste knajpy oczekujace tylko na nas. Jeden byl tak zdesperowany brakiem klientow ze nawet powiedzial iz jestesmy piekna para. Ale my nie jestesmy tacy latwi do wziecia i zjedlismy gdzie indziej, gdzie byly swiece na stolach. My lecimy na to.
Przeszlismy sie popatrzec na to jak ta biala gora jest oswietlona w nocy i trzeba przyznac, iz bardzo brzydko. Niemrawo i szaro.
A nastepnego dnia o swicie wyruszylismy na dolmusza do Denizli w celu udania sie na stacje kolejowa...

Autobusy nocne sa sprytnym sposobem przemieszczania sie podczas spania bez koniecznosci placenia za spanie a bez ruszania sie. Poszlismy spac w Istanbule a opcucilismy sie W Cappadoci. Te autobusy tutaj sa tylko do siedzenia, ale i tak sa dosyc wygodne, a niektore posiadaja nawet indyvidualne telewizorki do ogladania filmow po Turecku oraz zawsze zaraz po wystartowaniu roznosza napoje do picia i male snacki tak jakby to mialo sens zaraz po wystartowaniu kiedy wszyscy sa pelni dinnera oraz baklavy przed chwila tuz przed startem spozytemi.
Ale to nic gdyz lepszy ryc.
Taki autobus staje co kilka godzin na 15-20 minutowe postoje w zajazdach.
Choc zawsze po dotarciu na miejsce jednak trzeba na dwie-trzy godziny wywrocic sie do normalnego lozka, bo nie da sie chodzic bez obijania o sciany.
A teraz jestesmy w najlepszym autobusie i w koncu doszedlem juz do tego etapu ze powiedzialem przy reservaci, iz pragniemy miejsca z przodu. Posiadamy siedzenia numer 1 i 2 tuz za kierowca :-) 3li cala nocna Turcja jawi sie nam poprzez wielkie okno jak w telewizorze. Choc wifi mialo dzialac, ale nie dziala. I chyba cztery dzieci, ktore ciagle rycza tu sa, wiec...
Nie spotkalem sie jeszcze w zyciu z autobusem, w ktorym normalnie dzialalo by wifi, choc przyznaje iz sam pomysl istnienia wifi w autobusie jest dla mnie wielkim osiagnieciem ludzkosci.
O kierowca faj3 fajke.
Nie wiem dlaczego mijamy ciagle kramy z dzbanami. Tu widocznie kupuja dzbany nocami przy autostradach.
No wiec, Goreme. Najwiekszy niewypal. Nie sprawdzilem tego wczesniej i zabu3lismy niechcaco trzy dni od razu.
W Goreme nie ma nic. Zupelnie nic, no chyba ze ktos sie podnieca slowem quad - to tak. Mozna wynajac quada. Nie wiem czy w Goreme kiedys cos bylo, ale teraz nie istnieje nic procz turystyki. Nie ma lokalnej knajpki lub lokalnego fryzjera czy chocby... nie wiem czego. Wszystko jest tylko i wylacznie dla turystow i miejscowe tez tam siedza i jedza, a glownie przed drzwiami i namawiaja na wycieczki i inne. Nie ma dokad pojsc i co robic.
Schudlismy, zmizerniali tam. Porcje lunczowe tam zmalaly do jednego talerza i to z odkrytym brzegiem. Ayrany najmniejsze z mozliwych.
Choc fajny byl hotel, w ktorym mieszkalismy z powodu, iz posiadlismy pokoj w tej skale wykuten jak Buddhyjski mnich swa cele wykuwal byl byl. Bardzo mily pan wlasciciel dajacy kupe rad i jakby rozumiejacy nasze tam niepasowanie. Oraz sympatyczny chlopek roztropek sluzacy miedzy innemi do rozkrecania spluczek i klupania po nich przez chwile kluczem w nasluchiwaniu, znikania na chwile i tryumfalnego powrotu z oznajmieniem iz w innych pokojach tez ciagle kapie czyli tak jest dobrze.
Tu ciagle jedza pomidory. Do wszystkiego i kazda potrawa zawiera pomidory. Zazwyczaj tez ogorki, ale jak sie zamawia trzy potrafy to w kazdej jest pomidor. I kazden czerwony, 3li przynajmniej pod tym wzgledem Turcja jest odwrotnoscia Philipin. Tak mi sie to teraz przypomnialo z powodu, iz skoro juz byly sniadania wliczone w cene a mieszkalismy w miejscu, w ktorym nie warto bylo wychodzic jesc, to jedlismy te sniadania, i ciagle byly pomidory. Potem zauwazylismy, iz to nie tylko tam, tylko wszedzie i ciagle nam je wpychaja. Choc teraz sobie przypominam, ze tam zawsze jadlem ser z miodem i jajko jedne. Ot, sniadanie w hotelu.
No w kazdym razie w celu izby nie zanudzac to powiem, iz tam w pierwszy dzien w godzine obeszlismy wszystko wliczajac bezdroza i wyszlo nam iz strasznie nudno i kretynsko, wiec musimy nastepnego dnia zrobic cos innego. Pogadalismy z naszym panem od hotelu ze jak by tu dalo sie pojechac do podziemnego miasta jakiegos. Balismy sie, ze on nam zaproponuje jedna z wycieczek ktore posiadal w folderze. A tu okazalo sie, iz po zajrzeniu nam w galki oczne mowi, bysmy sobie pojechali sami dolmuszem (lokalny busik) tam i tam i sie przesiedli i tak dalej. Bardzo to ladne bylo z jego strony. Pojechalismy.
Kierowcy dolmuszow zawsze mowia gdzie sie przesiasc i gdzie trzeba wysiasc, by gdzies isc. Oraz bardzo madre i fajne jest to, ze wszedzie mozna wsiasc i wszedzie wyjsc. Wiec, z jedna przesiadka w Nevsehirze wysiedlismy 50 metrow od wejscia do podziemnego miasta Kaymakli. Tam zaraz przed wejsciem zaczal nas nagabywac nagabywacz chcacy byc naszym przewodnikiem. Bardzo byl brzydki i nachalny oraz nie chcielismy nikogo. Weszlismy sami i tam idzie sie korytarzami po strzalkach, ale jest mnostwo wejsc i tajemniczych przejsc, nie tak jak w Europie ze slepy by przeszedl, tylko atmosfera miejsca jest zachowana. I po kilku krokach znienacka zza wegla wylonil sie maly smieszny pan filutek i powiedzial, iz teraz on pragnie byc naszym przewodnikiem. Czyli chowaja sie tam za kazdym rogiem potencjalni przewodnicy. Ten byl jednak inny od poprzedniego i nawet nie do konca wiem, 3 nie byl wyimaginowany. Choc nie mogl byc wyimaginowany gdyz kase wzial na koncu. Ale mily byl i sympatyczny i powiedzial nam kupe rzeczy, ktore ja juz do tej pory zapomnialem, aczkolwiek dolozyly sie one do mojej osobowosci, ktora bardziej dziala podswiadomie niz swiadomie, czyli wszystko jest w porzadku.
Te miasto posiada 4 poziomy. To moim zdaniem wystarczajace by wiedziec, o co w takim miascie chodzilo, szczegolnie iz wszystko jest tam takie samo, tylko pietro inne. Wiec drugie miasto kawalek dalej, Derinkuyu, moim zdaniem nie warto ogladac jesli jedynym powodem mialo by byc iz posiada one poziomow 8.
Potem wrocilismy do Nevsehiru i chodzilismy po zwyklym miescie ze zwyklymi ludzmi. Zjedlismy zwykly posilek w zwyklej knajpce. I o to chodzilo :-)
Tam byl kolo ktory bardzo dobrze mowil po angielsku i pomagal nam wybrac co jemy. Kilka razy powtorzyl "ground meat" wiec powiedzialem mu, iz chyba "minced" a on na to, iz ground jest american a minced british. Bardzo mi sie to podobalo wiec zagadalem glebiej i okazalo sie, iz uczy sie angola z filmow, 3li tak jak my. Oraz byl Iranczykiem, a ten obok to Pakistan i czekaja obaj na refugee status. Spytalem co tam nabroil ale zmienil temat z powrotem na mienso mielone, wiec nie wiadomo.
Potem chodzilismy po zaulkach i patrzymy, a tam jakis mosek.
Podchodzimy, patrzymy, a obok hamam. Tak z glupia frant weszlismy, zapytalem o cene i czy dziewczyny tez moga i okazalo sie, ze tak, wiec stwierdzilismy, iz dobra, bieremy.
Dali nam po dlugim cienkim reczniku jakby i wepchali do pomieszczonka do przebrania sie. No to rozebralismy sie jak niebozeta i obwineli tymi recznikami. Wyszlismy, zamkneli pomieszczonko na klucz i przylepili mi go do dloni.
Kazali wejsc przez pierwsze podwojne drzwi i tam byl basen i jakies jeszcze pomieszczenie, ale nie, jeszze nie, tellak, czyli masseur, kazal isc dalej do nastepnego i tam siedziec. Weszlismy. Polmrok, u gory ta dziurawa kopula, w kazdym rogu pomieszczenie do mycia lub sauna, na srodku kolko do lezenia. Duszno. Weszlismy do sauny, bo to nam sie wydawalo najlogiczniejsze. Siedzimy, siedzimy, gadamy o konflikcie w Zatoce Perskiej, a tu nagle za szyba drzwi wasiaty facet macha do nas radosnie i pokazuje na Little, ze juz czas i ze ma wylazic.
Little za nim poszla.
Zostalem sam, siedze, siedze, mysle o tych Persach, coraz mi ciemniej przed oczami od tego goraca i nagle czuje, ze kurde, cos mie tu chyba omija. Wychodze tam gdzie byl basen, zagladam do tego dodatkowego pomieszczenia i oto co widze: kompletnie gole Little siedzi na kafelkach i tapla sie radosnie w wodzie polewane przez wasiatego Turka miska!
Okazalo sie, iz przyszedlem akurat na czas. Tellak kazal mnie teraz tam siasc i polal mnie miska, a Little polozylo sie na stole operacyjnym obok. Najpierw Turek wzial worek z materialu jakby, wrzucil tam mydlo i nadmuchal, ze zrobil z tego sie... nadmuchany worek. I zaczal nim namydlac Little jezdzac tam i z powrotem po calym ciale az do wylecenia calego powietrza. W ten sposob utworzyla sie kupa pary. Zna3, piany. Widok byl... cudowny. Ale dalej nie bylo tak latwo, a do tego ja jeszcze o tym nie wiedzialem, gdyz siedzialem i radosnie taplalem sie w goracej wodzie polewany od czasu do czasu miska. Facet ubral rekawice i zaczal rubowac cale cialo. To straszne uczucie :-) Kiedy potem robil to mnie i pokazal mi ile brudnego zaropialego naskorka ze mnie zdrapal, bardzo mnie zawstydzil gdyz nie wiedzialem, iz az tyle tego na sobie posiadalem.
A na koniec byl masaz, ale tak bolacy ze tak troszku nawet probowalem uciekac przed tellakem po tym stole co bylo bardzo trudne gdyz caly umydlony bylem mydlem i sam z siebie sie wyslizgiwalem jak wegorz.
Potem plukanie i musielismy wejsc do tego basenu.
Jakby zaden Turek nie patrzal, to bym uciekl nie wchodziwszy. Woda byla ledwo chlodna i nawet bez wczesniejszego ciaglego goraca wejscie tam byloby szokiem. Ale przecie nie moglem uciec jak Turek jakis na mnie patrzy surowo, wiec wszedlem tam po drabince jak gdyby nigdy nic i dopiero pod woda zaczalem okropnie krzyczec mnostwo brzydkich slow.
Ale po chwili przyzwyczailismy sie do tej wody, skonczylismy nasza dyskusje na temat konfliktu w Zatoce Perskiej, wyszlismy i poszlismy wypoczac w naszym pomieszczonku zawinieci w ostro wymaglowane reczniki. Czulismy sie jak nowo narodzeni :-)
Kosztowalo to 50 lirow za nas dwojga. Mimo iz sie nalezalo, nie dalem napiwka, gdyz wyszlo mi, ze obiektywnie byl on juz zdobyty w ramach samej mozliwosci takiego zabiegu.
Taki widok... Jak robilem potem zdjecia tych miejsc, to ten tellak powiedzial, iz moglem zrobic zdjecia w czasie tego wszystkiego. I slusznie, nastepnym razem zrobie i tu wrzuce na bloga, to kazden bedzie mogl sobie zobaczyc, jakie to fajne! A na razie wrzuce puste sale.
Zreszta, bardzo ciezko zrobic zdjecie w miejscu, gdzie jest tak wilgotno.
Potem okazalo sie, iz znienacka padal deszcz, co zadziwia, gdyz teraz tez wlasnie pada i nie wiem, co to znaczy. Tu nie powinno padac przecie...
A nastepnego dnia o swicie przyjechali po nas i zabrali najpierw na kawalek bulki z kawa, a potem na pole gdzie tysiac balonow sie dmuchalo. Dzien wczesniej zdecydowalismy sie to kupic by miec z glowy i skoro wszyscy po to wlasnie przyjezdzaja do Cappadoci, to dobra, zrobmy to. I dyskusja z panem w hotelu byla, iz ze za 150 erlo. Albo za 130. Powiedzialem, ze w internecie bylo, iz za 110. A on, ze no tak, ale ci co robia to za 110 maja najmniejsze doswiadczenie.
Zabrechtalem i spytalem, ze co to niby zna3: pompuja ten balon i mowia: no dobra, ludzie, wsiadajcie, jakos to bedzie, razem sprobojemy tym poleciec! Wiadomo, o co chodzi, "slyszales Zbysiu o tym co sie stalo w tym Egipcie to na pewno byli ci niedoswiadczeni ja tym wszystkim arabom nie ufam wezmy przynajmniej tych co to maja doswiadczenie".
Aczkolwiek trzeba przyznac, iz potem okazalo sie, o co innego jeszcze moze chodzic. Nasze chopaki polozyly koszyk i zaczely pompowac nasz balon rozlozywszy go na lace i drodze. Jak byli w polowie, przyjechalo jedno auto, potem drugie i w koncu stala kolejka aut z innymi ludzmi do innych balonow, bo nie mogli tamtedy przejechac. Tam jest naprawde ogromna polac z ktorej startuje mnostwo balonow wiec tych aut jest pelno. Wszyscy tam to robia. No i z pierwszego wozka w koncu wyskoczyl kierowca i zaczal po Turecku uragac naszym chopakom ponizajac wszystkie ich wczesniejsze i pozniejsze pokolenia, az te polozyly uszy po sobie i zaczely skamlec. Wylaczyly dmuchawe, wypchali z balona wszystko, co do tej pory nadmuchali, przesuneli wszystko, nielatwym koszem, troche dalej, i zaczeli pompowac od poczatku. Czyli przegralismy, jako nowi i nieopierzeni.
Czekalismy zawstydzeni okrutnie, ze wszystkie balony juz na niebie tylko nasz ciagle tak miedzy tymi kartoflami lezy, i w koncu wsiadlismy. 12 osob w czterech przegrodkach po trzech plus dwa chlopa zalogi plus trzy butle gazowe pelne wybuchowego gazu wraz z zapalniczkami ponad glowami odpalanymi poprzez crew. Jeden z nich sie przyuczal, ale nic sie nie bal, wiec my tez nie - w koncu balon to balon.
Wystartowal i po chwili wraz z milionem innych balonow lecielismy wszyscy majestatycznie sunelismy w tym samym kierunku. Czy balonem da sie zakrecac? Glupie to jak nie wiem. Leci do gory i na dol lub kreci sie w kolko. Ale fajne przezycie. Trwalo godzine i dluzej chyba nikt by nie chcial.
Lecielismy i robilismy zdjecia polom uprawnym, skalom, gorom, kamieniom, polu prawicowcow i ogolnie calej widzialnej z nieba Cappadoci.
Potem coraz wiecej balonow zaczelo lezec pod nami na ziemi i wiedzielismy iz zbliza sie koniec. Nasz tez obnizyl lot az pan krzyknal: landing position i wszyscy nagle kucli trzymajac sie takich petelek oprocz mnie, gdyz nie sluchalem wczesniej i nie wiedzialem, o co chodzi. Ale zrobilem to co oni w koncu, posiedzialem tak chwile, wyszlo mi ze to bez sensu i zaczalem zagladac co tam widac i mialem racje, bo nic sie nie stalo - balon wyladowal na polu kartofli.
No i co teraz. Przez caly lot przygladalismy sie milionu samochodow na ludzi i balony jak gonily sie drogami pomiedzy tymi polami i przepychaly sie, cofaly, zawracaly i jechaly gdzie indziej. Wyszlo mi, ze taki balon leci i nikt nie wie, gdzie on wyladuje, wiec kazde auta danego balonu proboja swojego gonic patrzac na niebo by byc jak najblizej kiedy w koncu opadnie. Nasz opadl na jednej gorce, a jego auta staly na gorce obok. Oni caly czas gadali przez walkie-talkie wiec nie wiem, czemu tak zrobili, ale jak ktos gada po Turecku to nie dziwota ze laduje o gorke za blisko. Gadali dalej stajac na ziemi, w koncu ten od auta zlecial z tamtej gorki i wlecial na nasza mowiac im, ze musza przeleciec, bo auta tam nie podjada. Ciekawe, ze nie mogl tego powiedziec przez walkie talkie?
Podfrunelismy wiec znowu i zaczelismy leciec w inne miejsce, bo najwyrazniej tam gdzie byly auta cos przeszkadzalo balonowi i trzeba bylo calosc przeniesc. W koncu znalezli inne pole, sprawdzili piaskiem wiatr i zaczeli przenosic nas recznie tak nisko nad ziemia w miejsce gdzie mozna balon polozyc. Trwalo to noszenie jakis czas i dziwne uczucie bylo gdyz siedzielismy w koszu i obok szedl facet z kazdej strony i nas niosl. Starali sie dobrze nas ustawic tym razem gdyz pewnie bali sie wyjsc na droge znowu.
W koncu - udalo sie. Wyszlismy z koszyka.
Amerykanin, ktory z nami lecial i wygladal jak brudny Dustin Hoffman, zaczal rozdawac zalodze dolary. Ot, amerykanin. Nawiazujac do tego co nam opowiedzial przed startem, zapytalem sie go, dlaczego pojechal do Uzbekistanu kilka dni wczesniej. Chcial zobaczyc miejsca zwiazane z Ivanem Groznym. No dobra, ale tylko na trzy dni? Odpowiedzial, iz jest shallow turysta i tylko chce wpasc, zobaczyc, wyjechac. I zwiedzil tak 125 krajow juz. Z Uzbekistanu przede wszystkim pamieta lotnisko i przewaly z celnikami, ktory pocieli mu struny w jego violonczeli pod pretextem, iz moga sluzyc do czegos niebezpiecznego. "To bedzie ponad 100 dolarow!" wykrzykl na koniec i znikl w swoim hamerykanskim snie odjezdzajac prywatnie wynajetym ala jeepem.
Ciekawe jeszcze jest co na to wszyscy ci rolnicy na ktorych polach te balony laduja i jezdza auta, laza ludzie... Pewnie kiedys dojdzie do tego, ze przyjda chopy z kosami, podziabaja im te balony i sie skonczy.
Pozytywnym faktem z latania balonami jest, ze sie wczesnie wstaje i wraca do hotelu kolo 8 rano. Nigdy tak wczesnie nie wstaloby sie, wiec jest kupe czasu takiego dnia. Choc tez najpierw trzeba isc spac gdyz sie za wczesnie takiego dnia wstalo :-)
W kazdym razie potem probowalismy pozyczyc motor. Goreme jest na tyle male, ze tam nawet jak sie widzi kilka punktow czegos, to to i tak jest jeden sklep i nie istnieje konkurencja czy cos takiego. Ten sklep nazywa sie Goreme po prostu. Pierwsze co sie zauwaza to roznica kursow pomiedzy Istanbulem a Goremem. Kiedy wyjezdzalismy, bylo to 2,35. W Goreme stala cena wszedzie byla 2,25. Wiec oplacalo sie wyciagac z bankomatow, gdyz tam przelicznik byl 2,29.
Podobnie z motorami. Wszedzie cena wynosi 40 tlow. Powiedzialem niezaleznie dwom z wynajmowaczy, ze za tyle to w Dublinie ma sie auto i to czasem nawet z klima. "Tu jest Goreme" wzruszyli tylko ramionami. Wzielismy w koncu jednego takiego rzecha. Prawie cala ta sytuacja zepsula nam dzien, ale na szczescie jezdzenie bylo fajne. Procz zwyklego wloczegostwa, pojechalismy do Urgup. I znowu wyszlo, ze lepiej byloby tam mieszkac niz w Goreme.
Zadziwia, ze niektore rzeczy tu sa muzeum i trzeba zaplacic, by tam wejsc, a wystarczy pojechac do innej miejscowosci i prawie to samo jest po prostu w centrum miasta w parku lub gdzies przy drodze.
Dodatkowo kupilem tam jinxy i - rzecz niespotykana w Dublinie - byly za dlugie, wiec je za darmo skrocili...
Jezdzilismy do wieczora i nastepnego dnia zcheckoutowalismy sie jak najszybciej sie dalo. Chcielismy wyjechac z durnego Goreme jak najszybciej sie da.

A wiec wszystko zaczelo sie dawno temu, w czasach kiedy wazylem jeszcze 78 kila, na skorze zewnetrznej bylem wtedy jak trup bialy nie widziawszy slonca poprzez miesiecy szesc i dni siedem, oraz marzylem o jakims prawdziwym posilku z prawdziwego miesa i z jakim prawdziwym warzywem wokol chocby dla ozdoby. I wlasnie w zwiazku z tym o 11 w zeszla sobote wsiedlismy do samolotu Turkish Airlines do Istanbulu.
Ceny lotow samolotow do Asi strasznie poszly w gore i chyba tylko jakiegos derektora stac teraz na bujanie sie w tamte zakatka, doprawdy. A Turkey jest przecie w Azji, wiec...
Lece tu po zdjeciach, by wszysko sobie przypomniec. Dalej mam tego grata Canona. Nastepny kretynizm ktory odkrylem ostatnio byl jak chcialem zmienic podglad wlasnie u3nionego zdjecia na jedna sekunde, bo szkoda czasu na gapienie sie szczegolnie jak sie chce zrobic kilka pod rzad. Nie da sie. Jest opcja brak i potem od dwoch co jeden do 10. Ale nie 1 sekunda. Ja nie wiem, skad sie tacy kretyni biora na swiecie co na taki pomysl wpadaja?
Moze powinienem po prostu ten aparat spuscic w klozecie i kupic sobie nowy. Ale jeszcze jakos zdjecia robi i pewnie dlatego jakos bez sensu jest mi go wychrzaniac. Bo to nie jest tak, ze siedze wsciekly na niego i popadam w paranoje. Na spokonie patrze na to i proboje rozwiklac zagadke kretynow z Canona filozoficznie, bo wszystkiego musi byc jakis powod wiec ktos podejmujacy decyzje o nie dawaniu opcji jedna sekunda i dawaniu wszystkie inne pozostale sekundy az po kompletnie nielogiczne 10 sekund musial cos myslec. Wiec moja ulomnosc polega na tym, ze nie umiem tego wymyslic, jakimi sciezkami oni mysla.
Lub mysleli, bo tamci co to wymyslili pewnie juz dawno obkrecaja sie w swoich grobach.
A moze rozwikluje zagadke ktora juz dawno zostala naprawiona i rozmyslam nad starym problemem nieaktualnym?
Bo jak tak patrze, to wszystko posiadam stare. I wszystko jest w taki sam sposob tandentne. Czy to moze tylko ja jestem takim pechowcem? Netbook na przyklad. Samsung NC10. Po roku uzywania ekran zaczal robic sie bialy. Oddalem, naprawili. Po roku znowu to samo ale juz nie byl na gwarancji. Jak zaczal byc permanentnie bialy i ruszanie nim nie pomagalo nawet na chwile, znalazlem na internecie ze zle zaprojektowali kabelek ekranowy i on sie od otwierania i zamykania przeciera. I instrukcja na you tubie jak rokrecic ekran, poruszac kabelkiem i poprobowac, moze po przemieszczeniu sie ekran przestanie byc bialy. Zrobilem, poruszalem, poczulem sie dumny. Ale miesiac pozniej trzeba bylo zrobic to znowu, potem znowu... Ale ten netbook ma juz cztery lata, co wg obecnych zasad oznacza iz nie powinien dzialac juz wcale.
Jinxy. Chodze w jinxach com je kupilem trzy lata temu i pol. Drugie spodnie nosze do roboty, bo tam w koszulach trzeba. Choc od czasu jak toto splajtowalo i zyje juz tylko na bailoucie, rozluznienie obyczaju zakradlo sie i kiedy oni wprowadzili casual piatki, to ja sobie sam niedlugo pozniej zaczalem robic casual czwartki a potem wszyscy sie zbuntowalismy i teraz juz robie jeden dzien koszulowy w tygodniu tylko i to glownie w celu wyprania wyzej wymienionych jinxow. Aczkolwiek one na tym cierpia, bo caly ciezar tygodnia wraz z weekendem opadl teraz na ich umeczone nogawki.
Gacie wakacyjne. Leciutkie, przewiewne, bardzo wygodne, kupione w Indiach szesc lat temu. Dziurawe na wszystkie strony, ale coz mam zrobic? Musialbym pojechac z Dominikiem do Indii na ten targ kolo swiatyni na ktorym mi je wytargowal i krawiec tamtejszy idealnie uszyl. Nigdzie takich juz nigdy potem nie spotkalem... ani takiego krawca.
Komorke juz calkiem z wyboru posiadam stara a to z powodu iz kompletnie nie umiem sobie wyobrazic sytuacji, kiedy komorka bylaby mi do czegokolwiek potrzebna czesciej niz moze raz na tydzien i to tylko by zadzwonic.
To tyle moze o sobie.
Wszystkie wyzej wymienione elementa mojej osobowosci z wylaczeniem oczywiscie roboczego drelichu lecz wraz z paroma innymi szczegolami zostaly wpakowane do pleczackow dwoch i wyszlo nam, iz moglibysmy do tej Turci pojechac w sumie tylko z recznym :-)
Ale z punktu widzenia majac na uwadze poprzednie wakacje ktore z poczatkowego konca wygladaly podobnie, a wracalismy z dwiema walizami pelnymi herbaty na drugim ich koncu, to nigdy nie wiadomo jaka bedzie srednia wazona waga unikalnosci tutejszych smakow, a juz wiemy iz moze byc niewasko.
Aczkolwiek w samolocie Turkish Airlinow nie bylo tak fajnie, jak sie tego spodziewalem. Nie mielismy kazden swojego wlasnego telewizorka do strzelania do wezow kolorowych kulek wylatujacych z ich bokow. Byl jeden globalny telewizorek co trzy rzedy. Jedzenie bylo jak to w samolocie - ino by przetrwac. Nic tam sie ciekawego nie wydarzylo.
Wyladowalo to o 17:00 i zdobycie wizy bylo zerowa formalnoscia, nic sie nie wypelnia tylko placi. Kolejka ogromna, ale przez brak jakichkolwiek formalnosci idzie bardzo szybko. Potem troche wolniej kontrola passportowa.
Jak sie potem wychodzi i idzie po strzalkach, to jak one nagle zaczynaja pokazywac do tylu, to trzeba zawrocic i tam jest takie zamaskowane zejscie, na ktore zadna z nich nie wskazuje - to wlasnie jest zejscie do metra. Oplaca sie od razu kupic tam Istanbul Card w automacie za 10TL ktora sluzy do bulczenia w autobusach, metrze i tramwayach. Jest to bardzo wygodne oraz placi sie mniej niz zetonami, ktore sa alternatywne do niej. Oraz przesiadajac sie z jednego czegos na inne ta druga i nastepne oplaty sa tansze. Mozna tez placic za kogos, czyli my mamy teraz jedna karte, ale zauwazylem ze te drugie i nastepne oplaty zawsze sa te najwyzsze (1.95TL), czyli ten drugi nie oszczedza. Wiec jesli chce sie w kilka osob podrozowac duzo po Istanbule, wiecej niz 15 jazd, to sie oplaca kupic osobne karty.
Nasz hotel byl w Sultanahmet i najpierw jechalismy metrem przez jakies 10 minut i potem tramwayem poprzez minut 30. Komunikacja jest zrobiona w Istanbule idealnie, przejrzyscie i prosto. Pickup z lotniska jest zupelnie zbyteczny a w hotelu chcieli za to 20 erlo :-)
W hotelu okazalo sie iz otrzymalismy pokoj bez klimy i potem jeszcze znalazlem ze mial byc plaski telewizor. Ale ze bylo juz i tak pozno to zgodzilem sie, iz jutro do tego wrocimy. Potem okazalo sie, iz jutro nie bylo nikogo, kto by gadal po angielsku, a my tez chcielismy juz isc na dwor. Potem my bylismy zmeczeni i nie chcialo nam sie gadac o takich bzdurwach. Potem z racji budowy za oknem wiec koniecznosci zamkniecia okien na noc problem pojawil sie znowu, ale nie bylo nikogo kto by gadal po angielsku, a my juz chcielismy isc na dwor. Potem wyszlo nam, iz w sumie wcale tak zle nie bylo i nie jest to az taki problem, i nie chcialo nam sie gadac o takich bzdurwach. I tak w kolko i w kolko i potem jak po czterech nocach sie wyprowadzalismy zapytalem, ze to co teraz. Pani powiedziala, iz aha, no tak, mialo byc z klima, a nie bylo klimy, to bedzie o 8 erlo mniej. Zabrechtalem i przekalkulowalem szybko w glowie, iz to by bylo ze klima tam kosztuje 2 erlo na dzien. Podzielilem sie tym rachunkiem z pania i ona sama przyznala, ze to troche glupio wychodzi, wiec musi zadzwonic. I wtedy wyjechalem z asem, ze jeszcze telewizor plaski mial byc, a byl kwadratowy! Zawstydzila sie, zadzwonila, poszprechala i walnela obnizke o 40%. Bardzo nam sie to spodobalo :-)
I dalej jestesmy przyjaciolmi.
Aha, a telewizor ogladalismy tylko raz, by podlapac troche tego Tureckego skoro juz tam jestesmy, co nie.
Po drodze i w czasie pierwszego nocnego spaceru zauwazylismy kupe Hagi Sophi. Mnostwo jest ich w Istanbule. Wszystkie wygladaja tak samo i zdezorientowalem sie troszku. Po dokladniejszym przyjrzeniu sie wyszlo, iz najlatwiej rozpoznac te prawdziwa Aje Sofie po kolorze - jest pomaranczowa. Wszystkie inne sa szaro-biale jakby. To jedyny szczegol ktory rozroznia ja z zewnatrz.
Ale pierwszego dnia aklimatyzowalismy sie i przede wszystkiem poszukiwalismy posilkow. Zaraz pod hotelem zobaczylismy starego Turka jedzacego zupe i od razu wrzucilismy ja na sniadanie takze, gdyz stary Turek moze jesc tylko tradycjonalne zarcie. Byla to zupa cheak peasowa z chlebem plaskim jakby go walec przygniotl i herbata. Herbata tu niby jest mocna. Nie zauwazylismy. Kawa po turecku to po prostu kawa po turecku. Przypomnial mi sie smak kawy ktora pilem jak bylem taki calkiem bardzo maly. Ale tu ona jest malutka, jeden lub dwa lyki, a kosztuje 3TL, 3li wiecej niz jednerlo. Bez sensu. Przeliczajac wielkosci na to jak bylem maly, to wypijalem wtedy kawy za jakies 15 erlo w jednej szklance. Wiec przestalismy ja pic po dwoch dniach bo nie o to w kawie przecie chodzi by wypic jej jeden lyk. Herbata lepiej sie sprawdza bo dolewki sa za darmo, wiec pomimo iz podawana w tulipankowych szklaneczkach na 5 lykow, i tak mozna jej sie napic do woli. Kilka razy zdarzylo sie ze dostalismy ja jako prezent. Ale smakowo z herbata z tamtej Azji nie posiada zadnych szans.
Yogurt za to jest superasny i pijemy go praktycznie do kazdego posilku. Posiada posmak solno-mleczny.
Tak wiec pierwszego dnia tylko chodzilismy gdzie nas galki oczne poniesly. A poniesly nas najpierw pod Hagie Sophie, gdzie przerazone wytrzeszczyly sie zobaczywszy kolejke do kasy. Na jakie dwa lata stania. Idac wzdluz niej zobaczylismy obok jakas inna malutka kolejke do przyczepy jakby i tam pisalo, iz karta do kilku muzeow jest za 72TL. Wlaczajac Hagie. No to panie. Tamci stoja dwa lata miast wrzucic to i i tak isc wszedzie indziej osobno? Nie wierzylem w to. Myslalem, ze moze ta karta jest tylko do nie muszenie stania w kolejce ale bilet i tak trzeba kupowac jakos z boku, ale nie - karta jest biletem na kilka muzeow i nie trzeba juz nic kupowac. No to jak nie, to wrzucilismy. I potem wszedzie przez te dni po kolej poszlismy, gdyz te 72 to jest zarowno cena jak i ilosc godzin, poprzez ktore mozna jej uzywac od paktywacji w pierwszym muzeum.
Ale kolejka do wejscia wtedy, juz z biletem, byla podobnie beznadziejnie dluga. Wiec stwierdzilismy, iz to moze kiedys indziej, a i tak na razie chcemy chlonac. Wiec poszlismy znowu, dokad nas galki nasze oczne poniesly. A poniesly nas do jakiegos portu, w ktorym wszyscy chcieli sprzedac nam kupe wycieczek po Bosphorusie, a my ciagle na to, iz nie. Potem przeszlismy poprzez most i jak juz cieszylem sie iz jestem w Azi, to okazalo sie, iz to ino na druga strone przeszedlem ciagle w Erlopie jednak. Po drodze podziwialismy budowany most dla metra przyszlosci. Mijane Turki-kobiety podziwialy nasza suknie kwiecista dlugasna az do ziemi. Chlonelismy slonce, o ktorego istnieniu juz prawie zapomnielismy w domu. Probowalismy wychwytywac nawolywania z moskow na modlitwy i po tych kilku dniach tutaj wychodzi nam iz ten ktoren twierdzi, ze to jest uciazliwe czy halasliwe, idiota jedynie byc moze. Chodzac tak zwyczajnie po swiecie pomimo iz piec razy dziennie, trzeba naprawde miec szczescie by na to trafic i trwa to nie wiem czy dwie minuty.
Zreszta co do tego to caly czas nie rozgryzlem o co w tym chodzi. Myslalem wczesniej ze kiedy zaczyna sie ta pora to oni rzucaja wszystko i zaczynaja sie modlic. Wpol transakcji bankowej kasjer rzuca sie na ziemie i wali poklony, a locki trzymane na bazie modla sie przez ten czas o commit. Na patelni w kuchni kebap pali sie dymem czarnym do nieba ale kucharz nic na to gdyz oto nadeszla pora wielbienia. Dentysta jak zastygl z wiertlem w zebie pacjenta tak ani drgnie az sie te spiewy nie skoncza, a tylko dociska do rytmu. Takie historie przychodzily mi do glowy. A tu nic. Tamci nawoluja, a wszystko toczy sie dalej. Wiec nie wiem, jak to dziala.
Nie wiem.
W kazdym razie zjedlismy luncz-deser w napotkanej knajpce. Dostalem lody w kubeczkiem (pelnym) polewy czekoladowej... i troche wieksza kawe. Przypadkiem dostrzeglismy jakas wieze na szczycie gory, ktora okazala sie Galata Towerem i tam stanelismy w kolejce do windy. Bo tam winda jest. Ze szczytu wiezy wszystko widac jak na dloni, caly Istanbul. Ogrodki na dachach, dwoch grubasow pijacych kawe, most ktorym przeszlismy na druga strone, pare innych mostow, ze dwadziescia Hagi Sophi, tlumy statkow na rzece i nawet przenadfruwajacy niebem blekitnym samolot.
Potem nie wiem jak to sie stalo, bo nie umiem sobie tego przypomniec teraz jak znalezlismy sie w kompletnie innej czesci miasta... aha, wiem. Pojechalismy na dworzec autobusowy kupic bilety na autobus, zreszta kompletnie naokolo gdyz moglismy wysiasc i przejsc na metro wczesniej a zrobilismy to pozniej o godzine gdzies, ale za to w druga strone zrobilismy to dobrze i Buddha w ten sposob skierowala nas do knajpki, ktora okazala sie byc tak dobra, iz w ostatni dzien znowu tam pojechalismy na nasz ostatni dynner po drodze na dworzec wtedy juz ostatecznej. Smiesznie bylo, gdyz zamowilismy i oni po jakims czasie przyniesli pelno roznych rzeczy i ani jednego kebapa - a to zamowilismy. Juz myslalem, iz znowu sie nie dogadalismy lub jemy cudzy posilek, a tu sie okazalo, iz to wszystko przystawki jedynie byli i kebap juz dla nas takze sie pieknie. To bylo naprawde niesamowite. Juz zapomnialem, ze tak mozna...
Bardzo rozsmiesza mnie tu jedne taki chleb w ksztalcie takiej smiesznej napuszonej ryby ktora znam z bajek. Jak sie to pacnie to oklapuje i wylatuje z tego kupa pary!
Potem poszlismy dalej ledwo ruszajac sie z powodu przepelnienia.
Fajny jest wiadukt, znaczy sie akwedukt, tuz za przejsciem podziemnym z milionem rowerow do kupienia.
We wszystkich parkach siedza rodziny i jedza rozne rzeczy. Parkow i rodzin jest tu mnostwo.
Wypilismy sok z poramanczy wyciskany na miejscu za jeden TL. Taki sam potem w turystycznych miejscach kosztowal 5TLow. Trafilismy do jakiejs podupadlej dzielnicy z walacymi sie domami i zobaczylismy znowu most budowanego metra i w ten sposob zrozumielismy kolo historri, ktora przyprowadzila nas w te same miejsce od innej strony. Oraz walaca sie dzielnica wyjasnila sie w ten sposob, bo tam wszystko bedzie niedlugo juz faktycznie rozwalone. Robilem zdjecia i jeden Turek zaczal nawolywac po Turecku, zawolal drugiego i obaj zaczeli gestykulowac, cos mi pokazywali na swojej komorce i na moj aparat i kazali isc do gory. No coz bylo 3nic, przecie nie powiemy "nie" jak ktos tak bardzo zarliwie nalega. Poszlismy. Wdrapawszy sie na gore zrozumielismy, iz chcieli bysmy poszli do Suleymaniye Camii, czyli Mosque.
I bardzo fajny jest. Chyba najbardziej nam sie podobal ze wszystkich mosque'ow. Przede wszystkim spokoj, ktory tam panuje. Little ubralo chuste na glowe, w ktorej bardzo ladnie wyglada. Musielismy zdjac buty i nosic je w woreczkach pobieralnych u drzwi za fryko. Na srodku trwalo jakies spotkanie i o czyms rozmawiali. Wierni wchodza za bramki, pozostali musza pozostac za nimi. Ladne sufity w kolorowe wzorki. Bardzo mientkie dywany wszedzie byly rozlozone na ktorych mozna bylo caly ten spokoj chlonac. Trzech zachodnioerlopejskich turystow stracilo przytomnosc kiedy siedli zbyt blisko moich calodniowej wloczegi w pelnych butach skarpet. Bardzo tam nam sie podobalo.
Sandal mi sie rano wczesniej rozwalil jak zrobilem 15 krokow od hotelu i musialem zmienic na cale. Wiec nie moja to wina, czy nawet zasluga.
Potem juz bylo pozno i wrocilismy do hotelu, gdzie po krotkim odpoczynku znowu wylezlismy po cmoku i po omacku. Aczkolwiek wiedzielismy, calemi serc naszych biciami, iz musimy uczynic jeszcze cos nieprawdopodobnie szczegolnego.
Pomimo, iz nieprawdopodobnie ciagle pelni, poszlismy do knajpki i zamowilismy talerz baklavy i drugi z turkish delight...