Grota Drozdala

Wraz z Nidem nareszcie urochoilismy bloga, znaczy sie zalozylismy go miesiace temu, potem nastaplily miesiace planowan i zawartosci pisania a inauguracyjny post natomiast byl chyba w zeszlym miesiacu. Na rzeczonym blogu bedziemy o RPGach prawic.

Mebloscianka Pelna Gier, bo tak sie ten twor nazywa powoli napelnia sie (jak na razie) Nidowymi wpisami.

Zapraszamy do czytania.

Niedlugo rozrusza sie moj blog na wordpressie.

PS. Wordpressowy blog sie rozruszal - z powodu dlugiego dnia w pracy

Avatar – WTF. Rozumiem szał jakiego doznały nerdy widząc ten film po raz pierwszy, widzę również jak Cameron starał się zrobić z Avarata nowe gwiezdne wojny (włącznie ze sceną pościgu przez las ). Niestety, w scenariuszu oraz w samym settingu i mentalności Na'vi jest tyle dziur, że nie powstydził by się ich przedni szwajcarski ser. Mógłbym tutaj skopilować encyklopedyczną listę nieścisłości, ale po co, zrobiono to za mnie już wiele razy, szkoda mi tylko że każdy nowy film Sci-Fi opracowywany jest jako franchise, które to będzie można wydoić w przyszłości do cna. Najbardziej podobały mi się bezwładne nogi Jake'a. I jeszcze szkoda, że to kolejna historia o białym człowieku, którzy ratuje plemię „dzikusów” stając się jednoczeście ich chosen one z legend, ponieważ jak wiadomo – dzikusy same sobie nie dadzą rady i biały człek jest potrzebny, aby wyprowadzić ich z tarapat oraz ciemnogrodu. 4/10.

The Imaginarium of Doctor Parnassus – klasa baśń Terryego Gilliama o pakcie z diabłem i nieśmiertelności oraz cenie którą tzeba za ten pakt zapłacić. Urzekło mnie to, że nareszcie Gilliam dostał odpowiednią ilość kasy i był w stanie tchnąć (cyfrowe) życie w swoje animacje znane wcześniej jedynie z Cyrku Monty Pythona. Jakby tego było mało to dostajemy jeszcze doskonałego Toma Waitsa. 7/10

The Human Centipede (First Sequence) – zgrany do bólu motyw z szalonym naukowcem mieszkającym na uboczy i trafiającym do niego przez przypadek parze turystek. Ale jest w tym horrorze coś specjalnego, może sam tytułowy szalony pomysł, może doskonała rola szalonego doktora, a może po prostu scenariusz, którego wydaje nam się że rozkminiliśmy, a film zaskakuje nas ciekawymi zwrotami akcji. 7/10 (raczej dla ludzi o mocnych nerwach, znoszących gore – czekam na druga sekwencję z niecierpliwością)

The Hidden – Kyle MacLachlan w jednej z jego pierwszych ról, jako agent FBI na tropie nieuchwytnego mordercy-doppelgangera, który wciąż zmienia ciała. Jest to kino lat osiemdziesiątych z odjazdowymi fryzurami z tamtych czasów. Plot nie jest zbyt trudny do rozkminienia, ale nawet wiedząc o co chodzi ogląda się ten film niezwykle fajnie. Dużo wybuchów, dużo pościgów i strzelania. Ciekawa sprawa to to, że w latach osiemdziesiątych striptizerki nie sięgały nagminnie po chirurgi plastyczną w celu „ulepszenia swoich walorów”. Wydaje mi się, że dzięki tej roli David Lynch obsadził go później jako agenta Coopera w Twin Peeks. 7/10

Cronos – odjazdowy film o tym, jak to w sumie ssie bycie wampirem. Do antykwariatu trafia tajemnicza rzeźba kryjąca w sobie przedziwne urządzenie o wyglądzie skarabeusza. Legenda głosi, że twórcą tego antyku był znany alchemik, który ponoć żył setki lat. Wczesny film
Guillermo del Toro z Ronem Perlmanem jako czarującym „facetem od mokrej roboty” 7/10

Vampire's Kiss – kolejna jazda na tematy wąpierzowe. Nicholas Cage jako sfrustrowany CEO poczytnego wydawnictwa, któremu wydaje się, że po rzekomej konfrontacji z nietoperzem (tudzież wampirzom femme fatale) powoli zaczyna się przemieniać w wampira. Jazda na całego – włącznie ze sceną gdzie Cage „poluje” na gołębie w parku wyposażony w sztuczną, plastikową wampirzą szczękę. Jeden z lepszych filmów o wampirach które wydziałem w życiu. 8/10

Valhalla Rising – odjazdowy film o wikingu z Madsem Mikkelsenem w roli głównej. Nie oglądajcie trailerów, malują one ten obraz jako film akcji a'la reź i jatka. To bardzo stonowane kino, od czasu do czasu przerywane na minutę czy dwie scenami przemocy. Raczej dla nerdów siedzących w mitologii Nordyckiej, film o przemijaniu starych wierzeń i zwyczajów. Film drogi, najbardziej urzekł mnie sam początek gdzie przez ponad dziesięć minut towarzyszy nam cisza i efekty, żadnej muzyki, żadnych słów. Dziwi mnie to że takie filmy jeszcze ktoś robi (i co jeszcze dziwniejsze jest w stanie dostać na ich realizację pieniądze). Komputerowe tła mogą razić, ale trzeba brać pod uwage fakt, że jest to kino jak najbardziej indie. 8/10

The Others – świetne kino o duchach. Kobieta żyjąca w domu na uboczu z parą dzieci uczulonych na światło słoneczne powoli zaczyna podejrzewać, że jej dom jest nawiedzony. The Others to jeden z tych filmów, które warto oglądnąć ponownie, ponieważ wiedza o tym jak film się kończy rzuca całkowicie nowe światło na przebieg akcji od pierwszych minut. Naprawdę warto. 8/10

W pierwszej części ponarzekałem (głównie na organizatorów), więc teraz pora podzielić się tym, co nie ssało na tegorocznym Originsie

Może zabrzmieć to śmiesznie, ale rozmiar sali wystawowej i brak wielkich tego świata jest również zaletą. Średniej wielkości konwenty mają to do siebie, ze przyciągają ludzi i wydawców, których nie stać na stoisko na GenConie. Moim osobistym tegorocznym faworytem jest Legerdemain - komputerowa gra rougelike, do pobrania za darmo, lub do nabycia w wersji deluxe na stronie autora. Za dwadzieścia dolarów, dostałem dysk z trzeba wersjami gry (Win, Mac oraz Linux) i dodatkowo ponad 300 stronicowy clue-book (ludzie, którzy grali we wczesne CRPGi z SSI wiedzą doskonale o co chodzi). Po prostu nie mogłem przejść obok tego produktu obojętnie, dodam jeszcze, że autorem wszystkiego jest jedna osoba.

Nagrodę Heartbreakera roku 2010 na Orginsie bezsprzecznie zgarnia system „Archetype” (chyba tak się nazywał, nie pamiętam, możliwe, że była to nazwa wydawnictwa, niestety nie jestem w stanie znaleźć żadnych bliższych informacji na jego temat – ponieważ 99% dyskusji o grach fabularnych po angielsku zawiera słowo Archetype). Z tego co pamiętam, to kolejny świat chyli się ku upadkowi, a gracze mmuszą go uratować. A ratują go dzięki dziesiątkom tabel z bronią.

Co do RPG'ów. Zagrałem w Danger Patrol, grę która pewnie nigdy nie zostanie ukończona Mimo dość dużych dziur w mechanice i masie niedopowiedzeń grało się nam (czterem osobom + MG) całkiem miło. Danger Patrol to pulp, ale taki bardziej wesoły, gdzie podróżuje się jako członek naszego patrolu poprzez odmęty naszego układu słonecznego i ratuje niewinnych od losu gorszego od śmierci. Gra łączy elementy planszowej gry bitewnej (markery, improwizowana mapa, lokacje, po których można podróżować podczas konfliktu), i gry fabularnej (chociaż w naszych materiałach playtestowych, elementy fabularne nie były jeszcze dotarte, więc gra w sumie ogniskowała się na walce Dobrze spędzone cztery godziny.

Na Originsie miała premierę Dresden Files RPG. Dwa podręczniki za $90 + tax. To chyba cena na lepsze czasy Ale zapewne się sprzeda, bo amatorów tego settingu nie brakuje, szczególnie po tym jak dowiedziałem się, że wydawca ma zaklepane 1000 kopii podręczników w przedsprzedaży.

Miałem masę czasu na poszwędanie się po terenie konwentu i na podglądanie innych podczas grania. Wychodzi na to, że DnD wciąż jest na topie, zaskakująco masa ludzi wciąż gra w 3.5.

Szkoda kapkę że wraz z taniejącymi laptopami, stały się one nieodzowną „pomocą” podczas sesji (i nie tylko). Mało tego, ludzie zaczynają przywozić ze sobą rzutniki aby wyświetlać na ścianie mapy i tym podobne sprawy. Wydaje mi się, że jest nawet specjalna gałąź firm zajmujących się opracowywaniem oprogramowania, które ma za zadanie wizualne śledzenia walk na sesjach, wraz z mapami, żetonami i nawet mechaniką (stąd pewnie wciąż popularność 3.5). Doskonale rozumiem tą „innowację”, podobnie jak i dema powierzchni dotykowych, które przeznaczone są go grania w DnD.

Niestety, możliwe że jestem staroświecki, ale wygląda mi, że nie ważne jak zaawansowana dzisiejsza technologia by nie była, wszystko to szybciej można rozwiązać bez używania komputerów, rzutników i całego tego tałatajstwa. Akt turlania kością ma w sobie coś magicznego (a może i nawet świecko-codziennego), zastąpienie go kliknięciem myszą wygląda na swoiste świętokradztwo, a używanie samych komputerów to doskonały sposób na rozproszenie uwagi uczestników sesji. Jak coś świeci i miga to ludzie będą na to spoglądać, nie ma innego wyjścia.

Mimo olewania sekcji RPG przez organizatorów Mike Miller i jego żona Kat odwalili (ponownie) kawał ogromnej roboty prowadząc masę sesji. BW Crew poprowadziła około 8 gier, do tego doszła sesja czy dwie Free Marketu, trzy prelekcje i Action Castle/Jungle Adventure/Spooky Manor.

I na koniec sprawa najważniejsza – ludzie. Origins to rok rocznie szansa na zobaczenie znajomych, których szczerze widuje się raz, dwa razy w roku. Zawsze jednak jest okazja na nawiązanie nowych znajomości, i nareszcie nawiązanie kontaktu z ludźmi wcześniej jedynie znanymi z sieci. Dzięki uprzejmości poznanych ludzi i nieuprzejmości naszej linii lotniczej, która odwołała lot powrotny zmuszając nas do przenocowania się w Columbus podczas burzy dziesięciolecia. Znaleźliśmy dach nad głową, ciepłą strawę i miło spędziliśmy dodatkowy niezaplanowany wieczór. A mówią że fani gier fabularnych to socjopatyczna gromada dziwolągów (oczywiście tych na konwencie tez nie brakowało)

A i warto dodać na zakończenie, że Origins ma o niebo lepsze jadło, niż to czym stara się nas raczyć Gencon. I nie mam tutaj na myślu Food Courtu (gdzie wszystko pływa w przepalonym oleju) w hali konwentowej, Columbus ma masę fajnych restauracji do których spokojnie moża w parę minut dotrzeć na piechotę.

PS. Jason Morningstar po raz kolejny nakręcił "One Cool Thing i Saw at..." Origins 2010 edition (gdzie ja i moi znajomi jak zawsze mamy problemy ze złożeniem kilku słów do kupy).

Origins to twór dziwny. Organizatorzy (a jakże) aspirują (i na każdym kroku starają się nam wbić do głów) że konwent ten to impreza międzynarodowa, odjazdowa i w ogóle strach się tam nie pokazać poza tym ma renomę. Szkoda trochę, że w rzeczywistości, te życzenia organizatorów niezbyt się spełniają.

W zeszłym roku rządząca kapituła pozbyła się koordynatorów programu (albo ci ludzie pozbyli się sami), wszystko byłoby w porządku, ale niestety zapomniano znaleźć ludzi, którzy by wypełnili lukę (pewnie przez kryzys finansowy, bo tak na prawdę to chyba nikt świadomie sobie w stopę strzelać nie będzie?).

Ten ruch zaowocował karygodnymi błędami w programie (opisy nie pasujące do nazw punktów programu), masakrą organizacyjna przy prelekcjach i sesjach (na przykład nasz blok z prelekcjami nie miał przeznaczonych sal, dlatego salę musieliśmy sobie znaleźć sami, a podczas samej prelekcji mieliśmy masę ludzi pukających do drzwi i pytających się czy my to aby prowadzimy „Leatherworking workshop”). Jakby tego było mało ktoś wpadł na doskonały oraz oryginalny pomysł jakby to wyplenić gry fabularne z programu w przyszłym roku. Śpieszę z wyjaśnieniami, ale najpierw drogi czytelniku musisz zapoznać się z pewnym genialnym (w swej prostocie rozwiązaniem). Origins (jak i inne duże konwenty w USA) bazuje nie tylko na wpisowym (które płaca wszyscy, aby dostać się na teren imprezy), ale również na biletach, niezbędnych do uczestnictwa w punktach programu (w cenie 2.5$ sztuka) i na dodatek zarezerwować swoje miejsce przy stole.

Tak to wygląda z punktu widzenia szarego uczestnika. Jeżeli organizujesz punkt programu (prowadzisz sesję, prelekcje, larpa itd.), ludzie, którzy się na niej pojawią - dają ci swoje bilety, które następnie zwracasz organizatorom, tak aby mieć dowód na to że prowadziłeś to co zobowiązałeś się prowadzić. To nie koniec biurokracji - jakby tego było mało, aby został wam zwrócony koszt wstępu zmuszeni będziecie „zebrać” odpowiednią ilość godzin (plus biletów). Niby wszystko w porządku – wypełniacie program, przez co zapewniacie rozrywkę przez jakiś z góry określony czas uczestnikom i zwracany jest wam koszt wjazdu. To rozwiązanie, pomaga również organizatorom na sprawdzenie jak popularne są wasze punkty programu i czy warto dać im w przyszłym roku zielone światło. Do tego roku tak to wszystko mniej więcej tak działało, ale w tym roku doszedł drobny haczyk – jeżeli w twoim punkcie programu uczestniczyło 6 osób – czas jaki zainwestowałeś liczył ci się normalnie, jeżeli miałeś powyżej 8 to mnożony był on przez 1.5, jednak jeśli twoja sesja miała od 1 do 5 uczestników jej czas został dzielny przez dwa.

I w tym miejscu wychodzi szydło z worka – prowadząc standardową sesję RPG dla trójki czwórki graczy, będziecie musieli zainwestować dwa razy więcej czasu, niż ktoś, kto na przykład prowadzi LARPa. Oczywiście jeżeli nie zbierzesz kompletu biletów (bo na przykład jakiś uczestnik się nie pojawił), to nikt nie będzie dochodził tego ile osób się zarejestrowało – tylko pojadą komunistycznie – po ilości biletów jakie im zwróciłeś. Widać jak na dłoni, że ludzie mniej majętni, liczący na zwrot inwestycji jakim jest możliwość wstępu na teren imprezy nie będą patyczkować się w prowadzenie jakiś tam dziwacznych RPG, tylko albo przywiozą swe podręczniki do DnD, albo poprowadzą dwa LARPy i po sprawie.

Dodam, że nie mam nic przeciwko DnD oraz Larpom, chcę jedynie zaznaczyć, że prowadzenie RPG dla standardowej ilości graczy po prostu nie będzie się ludziom opłacało. Jak to się odbije na ilości sesji RPG w przyszłym roku – będzie trzeba poczekać i sprawdzić, ja rozumiem, że ogranizatorzy chcą zapewnić jak największej ilości uczestników rozrywkę jak najmniejszym kosztem, ale przez to doprowadzą do bardzo wyspecjalizowanego programu, który powiedzmy szczerze nie będzie dla wszystkich.

Widziałem masę sesji RPG które MG prowadzili dla 7-10 graczy, raczej z wiadomych powodów.

Następnym ssącym punktem jest centrum konwentowe w Columbus w którym dywany prawdę powiedziawszy śmierdzą jakby wyszczały się na nie koty – co nie napawa nikogo do podróżowania w te i wewte (a trzeba chodzić dużo, szczególnie jeżeli nie interesuje was wyłącznie jedna gałąź programu). Sytuacja zapachowa w samych salach gdzie odbywają się punkty programu jest OK.

Sala wystawowa to szczerze powiedziawszy śmiech na sali. Brak jakichkolwiek stoisk większych wydawców, ani WOTC, ani WizKidsów. Brak sklepów z przecenionymi starymi systemami za rozsądną cenę, ogólnie nuda i łażenie po niej nie napawa uczestników chęcią pozbycia się ich ciężko zarobionych dolarów. Ale my o tym wiemy od lat – Origins to nie jest konwent do sprzedawania ani kupowania, tylko do grania. Ciekawe co się stanie z tym graniem jak wypędzą wszystkie mniejsze RPGi

Origins Award, która z roku na rok staje się coraz większa karykaturą samej siebie - zaściankowym konkursem popularności na konwencie (co ogólnie nie jest niczym złym), ale ewidentnie i w tym roku widać było że panowie od Eclipse Phase wiedzieli jak nakłonić ludzi do głosowania ni ich produkt. Jeśli mnie pamięć nie myli w tym roku oddano troszkę ponad 450 głosów (przynajmniej tak twierdził Paul Tevis – przewodniczący kapituły konkursu), co zależnie od tego ilu uczestników miała impreza (dwa tysiące - według ludzi którzy na nią przybyli – co daje 25% frekwencję - całkiem sporo), lub ponad 5 tysięcy jak zarzekają się organizatorzy – w tym wypadku pokazało by to brak zainteresowania samą nagrodą. Dodam tylko, że Paul również ze swojego prestiżowego stanowiska w tym roku zrezygnował – bo doszło do tego że głosy do sobotniego popołudnia liczył sam, jak na przewodniczącego kapituły przystało.

No i na koniec zostają gigantyczne problemy z samymi organizatorami i wolontariuszami, którzy zamiast pomagać uczestnikom programu – odsyłają was do swoich przełożonych, po czym wracają do niezwykle ważnych konwersacji ze swymi znajomymi. Do tego człowiek już przywykł, ale w tym, roku pojechałem na PAX East i tam widać było, że nawet wolontariusze mogą służyć pomocą uczestnikom na każdym kroku – w imię zasady nasz klient nasz pan – porównując ich z ludźmi, którzy śmią się zwać orgami na Originsie to niebo a ziemia. Widać, że można inaczej, tylko nie wydaje mi się że komukolwiek będzie się chciało cokolwiek zmienić, szkoda bo szczerze powiedziawszy na PAX East żadnego z powyższych problemów nie mieliśmy, ale może to dlatego, że to konwent ludzi od „komputerówek i konsolówek”.

Mniej narzekania będzie w kolejnej części "Co nie ssało na Orinisie 2010".