Grota Drozdala

Nabyłem drogą kupna (a co mi tam) PDF'y do nowego systemu Green Ronin Games i przedstawiam wam najkrótszą reckę w mojej karierze:
„Kolejna wielka nadzieja crossoveru gier fabularnych z komputerowymi pogrzebana została pod stosem zestarzałych zasad i podejścia do prowadzenia niczym z końca lat osiemdziesiątych.”
Ludzie, którzy czytają tego bloga sporadycznie (lub nie znają mnie osobiście) mogą odnieść (niesłuszne) wrażenie, że ja nie robię nic innego tylko wciąż narzekam o nowych i starych grach fabularnych.
Tak sie sklada, ze staram sie podhodzic do wszystkiego co czytam bez uprzedzen i oczekiwan, ale jak czyta się coś takiego:

Game Master Fiat
On occasion a particular die roll may result in an anticlimactic or just plain dumb outcome. In such a case, feel free to change things a little to make the outcome more interesting or more in line with how the game should go. This is called “Game Master Fiat,” since the judgment of the GM overrides the strict letter of the rules. Isn’t this cheating? Well, yes, in a manner of speaking it is, but it’s “cheating” in order to make the game more interesting and fun for everyone involved. So long as you don’t alter the outcome of die rolls unfairly or maliciously and you do it to help ensure the game is fun, interesting, and challenging, you shouldn’t have a problem. Besides, the players don’t have to know you change the occasional die roll behind the scenes. That’s one of the reasons it’s a good idea for Game Masters to roll their dice out of sight of the players and then announce the results.

(wszystkie wytłuszczenia moje)

...to się aż się nóż w kieszeni człowiekowi otwiera.

Powyższy akapit znajduje się na czwartej stronie GM guide w części zatytułowanej „The Art of Gamemastering”. Im dalej zapuszczmy się w odmęty tego podręcznika tym glebiej i glebiej zapadamy sie w bagno. Porady dla prowadzacych zapodawane przez autorow wzajemnie się wykluczają, dla mnie wygląda na to że spisane zostały one przez więcej niż jedna osobę i po prostu zabrakło korektora, który te wszystkie kruczki by wyłapał i wygładził. Dowiemy się z Dragon Age Origins RPG o tym, że gracze powinni być na sesjach wciąż stawiani przed nowymi wyzwaniami, ale wyzwania te nie powinny być zbyt trudne, bo może to zakłócić plot i przygodę opracowaną przez MG. Jezeli na przykład nie radzą sobie bohaterowie graczy (ech te okropne kostki) podczas ostatniej klimatycznej walki to MG powinien oszukiwać na kościach na ich korzyść, lub po prostu zaniżać sztucznie statystyki ich przeciwników w czasie rzeczywistym - byleby tylko uratować plot i aby wszyscy byli zadowoleni / dobrze spędzili czas. Wychodzi na to ze czas dobrze spedzony na sesji to czas w ktorym sluchamy historii opowiadanej nam przez MG, od czasu do czasu rzucajac kosciami, ktorych to wyniki niekoniecznie beda wziete pod uwage, go moga one zaklocic opowiadanie historii, nikt nie ginie, nic nie jest zbyt trudne i wyzywajace, ot esencja RPG w pigulce. Oczywiście tym kto osądza to czy wszyscy się dobrze bawią i czy powinno się anulować wyniki sekretnych rzutów kośćmi jest sam MG, bo to on jest "strozem funu przy stole". No i koło się zamyka

Sama mechanika jest w miarę prosta w użyciu, aby nie powiedzieć zbyt prosta (czyżby wychodziła na jaw ta więź z gra komputerową o tym samym tytule?). Nagroda (jedyna) w postaci punktów doświadczenia i jej naliczanie też jest w żadnym stopniu jasne. Niby wszyscy dostają tyle samo punktów, zależnie od trudności testów, lub jak to podręcznik radzi po każdym encounterze, ale przecież podczas walki testów jest wiele, a i nie wszystkie postaci maja takie same statystyki, więc testy dla niektórych łatwe dla innych będą nie do przeskoczenia. Jak to wszystko opanować? Tutaj z pomocą ponownie wpada MG, bo on doskonale wie jak do wszystkiego podejść i ile punktów i za co gracze powinni otrzymać, w końcu mechanika pozostawia mu jeszcze pule punktów, które może on przyznać całkowicie arbitralnie zależnie od własnego widzimisię po zakończeniu przygod za tak zwane "dobre granie".

W zasadach jest mowa o tym jak gracze muszą wybrać dla swoich postaci podczas ich tworzenia i w czasie samej gry cele. Cele te następnie będą się oni starali podczas gry osiągnąć, wszystko do brzmi fajnie, ale niestety ponownie wpada nam pod nogi filozofia tworzenia gier z połowy lat dziewięćdziesiątych – i za osiągnięcie i zakończenie danych celów postacie ani gracze nie są w żaden sposób wynagradzani (dodam tylko ze jedyną walutą mająca jakikolwiek zapach nagrody są te wspomniane wyżej punkty doświadczenia). Więc jaki mają te cele (że tak się wyrażę) cel? Skoro nie dają nam one w zamian nic materialnego, po co w ogóle się trudzić? Podręcznik uważa, że samo ich osiągnięcie jest wystarczająca nagrodą – świetnie, po prosty świetnie. A można byłoby to rozstrzygnąć o wiele bardziej elegancko w ramach systemu, który został już opracowany., bo wygląda na to że ten aspekt dorzucona do zasad „na szybkiego”.

Dragon Age RPG preferuje reakcyjny model prowadzenia sesji – gdzie MG opisuje a Gracze reagują na to co dzieje się w świecie gry nie zabierając zbyt wielkiej inicjatywy oraz nie ingerując w przygodę przygotowaną dla nich przez MG. W zamierzeniu kompletna kampania ma zabrać pierwszopoziomowe postacie i doprowadzić je do poziomu dwudziestego. Szkoda tylko że w zasadach znajdujących się w pudełku nie awansują one poza poziom 5. Czyżby zwiastowało to obowiązek zakupu kolejnych produktów aby wprowadzić nasze postaci na wyższe poziomy? Na to wygląda, druga edycja Earthdawna przeprowadziła podobny zabieg, ale tam w podstawce mieliśmy możliwość awansowania do poziomu dziesiątego – cóż prawa rynku zwyciężają, bo widocznie za licencje trzeba było słono zapłacić.

Bardzo zdawkowy opis świata, ras i kultur zajmuje tyle samo miejsca co opis i listy ekwipunku i broni (po 9 stron), już widzę te otwierające się bramy do świata dodatków o różnych zakamarkach świata gry. Dodam tylko, że 9 stron to zdecydowanie zbyt mało aby dać MG jakiekolwiek pojęcie o świecie gry, czyżby autorzy uważali, ze wszyscy z grających w ten system grali również w grę komputerową? Jeżeli tak, to odpowiadałoby to na masę moich pytań i rozwiało wiele moich wątpliwości.

Oczywiście nie zabraknie takich RPG'owych standardów jak wspominanie o tym, ze można zamówić Pizze w przerwie podczas sesji czy też nie rozmawianie o problemach które mogą wniknąć podczas rozgrywki (ale chociaż autorzy zauważają, że problemy takie mogą mieć miejsce, a rola MG jest ich zauważenie).

Chris Pramas napisał w swojej karierze zdecydowanie zbyt wiele produktów do D20 i podręcznik do Dragon Age Origins jest na to najlepszym dowodem. Jedyne światło w tunelu dla mnie to to, ze T.S. Luikart zgarnął kapkę kasy za freelanceowanie dla tego projektu, bo dobrym freelancerom to płacić trza.

PS. Podtytuł: Datk Fantasy RPG, został dodanyc chyba jedynie po to aby hype podkręcić, bo pewnie Dark Fantasy jest teraz popularne w mainstreamie. Gra z Dark Fantasy ma niezbyt wiele wspólnego. Ale możliwe że w porównaniu do wcześniejszych pozycji Green Ronin jest ona całkiem Dark. Ja ciemności w niej nie uświadczyłem.

PS2. Linkownia: Ralpha Mazzy kilka problamów z DAO, a tutaj Judd drąży temat kapke głębiej.