My OperaDeğerini Çok Geç Anladım
Monday, January 7, 2008 5:31:37 PM
Bu gün benim için heyecan dolu bir gün çünkü okula başlıyorum.İlk defa annemden ayrılıyorum ve hiç tanımadığım bir ellere teslim ediliyorum.Onu ilk gördüğümde bana soğuk geliyor ve kendimi ondan uzak tutmaya çalışıyorum,onun aleyhinde eleştiriler yapıyorum.Söylediği sözlerin hepsi boş geliyor,hele bir sözü var ki bana ters geliyor “Para kazanmak,arkadaş veya dost kazanmaktan daha kolaydır”. Bu sözüyle ondan daha da soğuyorum çünkü bana göre para her şeyi kazandırır insana.
Hava çok soğuk ve yağmur olabildiğince hızlı yağıyor.Yolda benden başka hiç kimse yok,daha fazla dayanamıyorum bir yere çöküyorum.Bir kaç dakika sonra omzuma bir sıcak el dokunuyor arkamı dönüyorum,bana paltosunu uzatıyor,onla ilk defa bu kadar yakın oluyoruz.Beni evime kadar bırakıyor.Belki de beni hasta olmaktan kurtarıyor.
Onun sözleri artık bana hiçte saçma gelmiyor,söylediği sözleri bir yerlere not alıp,derinden düşünüyorum ve mutlaka her bir sözünden ders alıyorum.Ona git gide kanım ısınıyor,o geldiğinde kendimi saçmalık dolusu dünyadan uzak tutuyorum,belki de onun kelamları geleceğim için bir temel oluşturuyor.
Bu gün içimde büyük bir hüzün var çünkü ondan ayrılıyorum,yanına gidip son bir kez sarılıyorum,göz yaşlarımı tutamıyorum,o göz yaşlarımı siliyor beni teselli etmeye çalışıyor,elbet bir gün başka bir yerde karşılaşacağız diyor ve ben ondan ayrılıyorum.
Artık hayatın amacız ellerindeyim,kendi ayaklarımın üzerinde durma zamanım geldi.Paranın köleleri arasına bilmeden olsa da bende katılıyorum.Ne o şefkat eli aklımda ne de o nurlu yüzü.Para hırsı yüzünden gözlerimi kan bürümüş ve bu yolda bir ayağım hep çukurda yürüyorum.En iyi arkadaşlarımın kalbini kırıyorum.O büyük insanın sözünü unutuyorum.Para kazanıyorum fakat bir yandan da dost kaybediyorum.İktidarlık hırsı,ferasetimde ki kadim günlerimi siliyor.
Şimdi her şey istediğim gibi ya da ben öyle zannediyorum.Param her şeye yetecek kadar var.Paramla dostta satın alabileceğimi sanıyorum ama olmuyor.Eski dostlarım yüzüme bile bakmıyor.Şimdi anlıyorum onları ne kadar da derinden üzdüğümü.Eski okuluma doğru yürüyorum,yolda yürürken hafızamda bir şeyler canlanıyor ve o şefkatli el aklıma geliyor.Birden hüzünleniyorum,göz yaşlarım düşmeye başlıyor.Bir yere çöküyorum sanki o şefkatli el tekrar omzuma dokunacakmış gibi.Dostluğun anlamını bana öğreten kişiyi çok özlüyorum.Kalkıp gitmeye hazırlandığımda bir el omzuma dokunuyor birden çok heyecanlanıyorum.Arkama dönüp baktığımda onu görüyorum.Sarılıyorum,kokluyorum.Ona kendimi şikayet ediyorum.Onun nasihatlarının değerini bilemediğimi söylüyorum.O şefkatli el başımı kaldırıyor ve ben senin hala arkadaşınım diyor.Ve ben o an haykırıyorum “öğretmenim sizi çok seviyorum lütfen beni yalnız bırakmayın” diye.
Artık her hafta onunla buluşuyorum.Ona her gün çiçek getiriyorum.Ben onu duyamasam da onun beni duyduğuna inanıyorum.O şimdi toprakla birlikte.Belki benden uzak ama ruhu benimle.
Hava çok soğuk ve yağmur olabildiğince hızlı yağıyor.Yolda benden başka hiç kimse yok,daha fazla dayanamıyorum bir yere çöküyorum.Bir kaç dakika sonra omzuma bir sıcak el dokunuyor arkamı dönüyorum,bana paltosunu uzatıyor,onla ilk defa bu kadar yakın oluyoruz.Beni evime kadar bırakıyor.Belki de beni hasta olmaktan kurtarıyor.
Onun sözleri artık bana hiçte saçma gelmiyor,söylediği sözleri bir yerlere not alıp,derinden düşünüyorum ve mutlaka her bir sözünden ders alıyorum.Ona git gide kanım ısınıyor,o geldiğinde kendimi saçmalık dolusu dünyadan uzak tutuyorum,belki de onun kelamları geleceğim için bir temel oluşturuyor.
Bu gün içimde büyük bir hüzün var çünkü ondan ayrılıyorum,yanına gidip son bir kez sarılıyorum,göz yaşlarımı tutamıyorum,o göz yaşlarımı siliyor beni teselli etmeye çalışıyor,elbet bir gün başka bir yerde karşılaşacağız diyor ve ben ondan ayrılıyorum.
Artık hayatın amacız ellerindeyim,kendi ayaklarımın üzerinde durma zamanım geldi.Paranın köleleri arasına bilmeden olsa da bende katılıyorum.Ne o şefkat eli aklımda ne de o nurlu yüzü.Para hırsı yüzünden gözlerimi kan bürümüş ve bu yolda bir ayağım hep çukurda yürüyorum.En iyi arkadaşlarımın kalbini kırıyorum.O büyük insanın sözünü unutuyorum.Para kazanıyorum fakat bir yandan da dost kaybediyorum.İktidarlık hırsı,ferasetimde ki kadim günlerimi siliyor.
Şimdi her şey istediğim gibi ya da ben öyle zannediyorum.Param her şeye yetecek kadar var.Paramla dostta satın alabileceğimi sanıyorum ama olmuyor.Eski dostlarım yüzüme bile bakmıyor.Şimdi anlıyorum onları ne kadar da derinden üzdüğümü.Eski okuluma doğru yürüyorum,yolda yürürken hafızamda bir şeyler canlanıyor ve o şefkatli el aklıma geliyor.Birden hüzünleniyorum,göz yaşlarım düşmeye başlıyor.Bir yere çöküyorum sanki o şefkatli el tekrar omzuma dokunacakmış gibi.Dostluğun anlamını bana öğreten kişiyi çok özlüyorum.Kalkıp gitmeye hazırlandığımda bir el omzuma dokunuyor birden çok heyecanlanıyorum.Arkama dönüp baktığımda onu görüyorum.Sarılıyorum,kokluyorum.Ona kendimi şikayet ediyorum.Onun nasihatlarının değerini bilemediğimi söylüyorum.O şefkatli el başımı kaldırıyor ve ben senin hala arkadaşınım diyor.Ve ben o an haykırıyorum “öğretmenim sizi çok seviyorum lütfen beni yalnız bırakmayın” diye.
Artık her hafta onunla buluşuyorum.Ona her gün çiçek getiriyorum.Ben onu duyamasam da onun beni duyduğuna inanıyorum.O şimdi toprakla birlikte.Belki benden uzak ama ruhu benimle.
1.71.
