Wiosna, lato, jesień, zima...

About me

" Nad ranem sztorm się uciszył, lecz Filifionka niemal tego nie zauważyła. Siedziała, rozmyślając o sobie i o swoich katastrofach, i o swoich meblach, i zastanawiała się, jak doprowadzić wszystko do ładu. Właściwie nie stało się nic poza tym, że komin się zawalił.
Czuła jednak, że nic bardziej ważnego nie wydarzyło się dotąd w jej życiu. Nic, co by aż do tego stopnia przewróciło wszystko do góry nogami. Nie wiedziała, co powinna zrobić, aby znowu stać się sobą.
Sądziła nawet,że dawnej Filifionki już nie ma, i nie była pewna, czy chce, żeby tamta wróciła. A co z tym wszystkim, co było własnością dawnej Filifionki? Z tym co się połamało, zakopciło, rozpadło i zamokło? Ach, siedzieć i naprawiać teraz tydzień po tygodniu, kleić, cerować, szukać brakujących części...
Prać i prasować, odmalowywać i martwić się, że nie wszystko można przywrócić do dawnego wyglądu, i zawsze wiedzieć,w każdym razie, że pęknięcia zostały i że wszystko przedtem było o wiele ładniejsze... O nie! A potem ustawiać całe to nieszczęście w ten sam sposób, w jaki było ustawione w tych ciemnych, ponurych pokojach, i dalej łudzić się, że są przytulne...
-Nie! Nie zrobię tego! - krzyknęła Filifionka prostując zesztywniałe nogi. - Jeżeli zacznę wszystko porządkować, żeby wyglądało jak przedtem, to sama stanę się taka jak przedtem, znowu będę się bała... Czuję to. I znowu będą się czaić za mną cyklony, tajfuny..."

Muminki kochałam od zawsze, nawet kiedy jako małe dziecko oglądałam te dość dziwne kukiełkowe stwory, przemykające po ekranie czarno-białego telewizora, wzbudzające lęk u reszty dzieci, fascynowały mnie na tyle, że nie opuściłam, żadnego odcinka... Kiedy rok temu bajkę przestali emitować w wieczorynkach TVP, zakupiłam pierwszą część książki twórczości Tove Jansson, na podstawie której powstawały kolejne serie Muminków... i tak na nowo odkryłam Muminki... bo tak naprawdę to Muminki są bardziej dla dorosłych niż dla dzieci... Tove Jansson w często przezabawnych historiach, potrafi skondensować tyle prawdy o życiu, podając to w tak doskonałej formie, że nawet najtrudniejszą prawdę o nas samych, przyjmujemy z uśmiechem... myślę, że każdy w postaciach z Doliny Muminków, odnalazłby tą jedną jedyną, pasującą do niego samego... ja przez lata myślałam, że jestem tą rozbieganą Małą Mi (zresztą nazywano mnie tak nawet w domu i szkole), bo może i kiedyś nią byłam... jednak teraz kiedy na nowo poznaję świat Muminków, czuję się bardziej, tą przerażoną życiem Filifionką... co będzie dalej? może kiedyś dojrzeję, aby stać się stateczną, zrównoważoną Mamą Muminka???