Jef's Bloghut

Het is druk in mijn leventje. Zo druk dat ik er niet de tijd voor heb gemaakt u te verhalen over twee optredens met René (dat inmiddels duo Jenéfer als werknaam heeft), mijn eigen bedrijfje als ZZP'er, waarmee ik mijzelf verhuur als troubadour, het weer bij elkaar zijn met de Patjepeeërs, de Troubabroers, een duo met Richard, een zanger/acteur die ik van Pep voor mijn verjaardag kreeg, Mike's vreemdgaan met The Pinupclub, gitaarles van Gerard en mijn gewone baan en en en...

Maar de leuke dingen komen niet vanzelluf dus moet er gewerkt worden. (Schrijf ik dat?) En leuk was het in Heerenveen!

Nadat ik 's middags de sjouwronde (zanginstallatie en andere zooi) gedaan had stuurde ik de Jolly (Citroën) Jumper naar Mike en Marjolein om mijzelf op te dringen voor deze keer een puike boerenkoolstamppot met Hema worst. Na dit met een kop koffie te hebben gedigestiviseerd togen wij richting de andere zwervers om alras de vaart erin te zetten naar de gehaktstaven in het Friese Breezanddijk. Twee waren het er ditmaal. Twee? Twee. Deze Texaco is niet Teugelvriendelijk. Lekker die boerenkool. Op naar Heerenveen. Het waarschuwingslampje van de accu brandde er gezellig op los. Wat nou weer? Ff het gas d'rop en het lampje was weer weg. Mooi daar in Heerenveen, waar wij inmiddels verder gaan met het verhaal. Een klein kroegie op de Lindegracht waar gewoon de asbakken op tafel staan en gekruide sigaretten de rondgang doen waar Armand van zou zeggen dat hij daar niet te min voor is. Lia zwaait daar de scepter. Ik mocht haar meteen. Niet moeders mooiste maar met een hart van goud wat je in haar ogen geopend kan zien. (Hoe kom ik erop...) Lia deed ons zeer welkom voelen en wij bezetten de kroeg met al onze bende in en om koffers. Ik brak mijn microfoonstandaard. Hoe? Gewoon, knak. Beetje ducktape dacht ik en toen ik de gedachte nog niet uitgedacht had, was Lia daar al met een rol ducktape. “Ducktape” zei ze, “Ik heb ducktape! Zat!” En ze wees op de tassen die ze op haar beide heupen had hangen, tot op de draad versleten en door de ducktape reparaties zeker een centimeter of vier dikker geworden. Na een korte soundcheck liet zij ons de kleedruimte zien. Hier is de WC, hier kan je eventueel slapen hoor en dit is mijn kist.” ze wees op een in de ruime zolderkamer staande doodskist. “Ze hebben hem voor mij gepimpt!” De kist was inderdaad met allerlei kleurig motief opgeleukt. Mooi mens die Lia. Ik mocht haar steeds meer. De eerste set ging heerlijk. Lekker publiek in een mooie ambiance en veel respons van de toeschouwers. Hier doe je het voor. Zo gaat ie lekker! Wel twee snaren gebroken.
Pep was te kippig om de setlijst te lezen. Dit doet er niet toe in het verhaal, dus laat maar zo. Ik had hem (de setlijst) aan een speaker geplakt met tweedehands ducktape van mijzelf maar had het beter met Lia's tape kunnen doen wat regelmatig gaf mijn grijze Alditape het op. We hadden te veel nummers gespeeld in de eerste set en om een volwassen tweede set te maken moest er wat gesjoemeld worden met geleende nummers uit de eerste set. Jos en ik gingen naar boven om dit te regelen. Na enige tijd kwam Lia verheugd vertellen dat zij het geweldig vond wat wij deden. Ik vroeg haar om ducktape om de tweede set goed op te kunnen plakken en weg was ze al om meteen daarna weer met een nieuwe rol op de proppen te komen. “Zwarte ducktape moet je hebben” zei ze stellig, “grijze ducktape is niet goed.” Ik geloofde haar meteen en wees de inmiddels ook bovengekomen medeteugels op haar tassen vol ducktape. “Tassen?” riep zij uit, ¨Dit is een jas!” Inderdaad, wat ik eerst voor twee handtassen had aangezien bleek een leren vest te zijn, volgeplakt met ducktape! Zeker een decimeter dik!

De tweede set was een grote roes. De Teugeltrein ging rijden, de kroeg loos. Ik brak maar weer een snaar en had spijt dat ik niet de tijd had genomen om er een nieuwe set op te zetten voor een optreden maar dat mocht de pret niet drukken. Het publiek had er zin in, wij ook en het werd een mooi huwelijk tussen de mensen die zich vermaakten met de rariteiten die ontstaan als wij gewoon doen en het meezingen van de Heerenveeners. Friezen stug? Nee dus! Vlak voor het einde (ik brak mijn 4e snaar) zette ik die banjo maar in de hoek en traden wij als band de mensen tegemoet en het dak ging eraf. Lekker arrogant maar ik kan het niet anders omschrijven. Het dak eraf dus. Zo! Altijd fijn om daarna de zooi weer op te ruimen en uitgezwaaid door een blije Lia die ons volgend jaar op het 10 jarig bestaan van cafe 'T Kannet weer wil hebben staan vertrokken wij weer naar het verre Noord Holland. Mike parkeerde de Jolly Jumper na de afsluitdijk voor een sanitaire stop en het accuwaarschuwings-lampie ging weer gezellig doen. De lampen leken ook wat minder te branden. Er op gokkend maakte hij de uitvent-ronde toch maar af en om 6.30 uur zette Mike mij moe maar voldaan bij mijn huis af. Het was er weer 1tje voor in de bloghut! Jolly Jumper heeft het gehouden. Ik maak toch maar ff een afspraak met de dokter.

Ik heb een probleem met het uploaden van foto's maar kijk snel weer want dat vind ik leuk!

Nou, ik krijg ze niet ge-edit en gesorteerd maar trek ze er maar vanaf. KIEKJENS

De banjo van Jos was al te horen toen ik de knusse tuin van Mike en Marjolein naderde. Wij verzamelden daar omdat verderop in de straat een feest gegeven werd en onze aanwezigheid daar gewenst was. Lekker los/vast had ik zo voor mijzelf bedacht. Helaas had Joris wat anders te doen, zodat wij het zonder bassist moesten doen. Maar eerst een paar nummers doornemen en een goed gekoelde sheisse-brau soldaat machen. Jos had een leuk nummer voor de toekomst en dat alles werd gadegeslagen door een blonde dreutel van zo'n jaar of 4. Opeens stond de hele tuin vol met grut vol bewondering te luisteren. Niet lang nadat ze waren weggedreuteld kwamen de ouders nog even overdoen wat hun kids net hadden ontdekt en werd het later en later. Met een kar vol muziekdingen en een sheisse-brau in de hand liepen wij toch maar naar de buurtgenoten. Het was er al lekker druk. Voor de bar stonden er vele mensen die prettig prettig verrast leken toen wij daar aankwamen met onze koffers en zo(oi). We hadden een akoestisch optredentje geplant dus geen last van opzetten (en afbreken) van de zanginstallatie Lekker makkelijk. Maar wat een mensen! Het was drukker dan wij ons gerealiseerd hadden toen wij nog in de tuin bij Mike zaten te brauen. En wij hadden geen bassist! Als dat maar goed gaat... Stemmen en spelen dan maar en gelukkig kwamen velen van de bar richting onze muzikale inspanningen. Het publiek ontving lekker en het eerste setje vloog voorbij. Joris was nog steeds een gemis, maar daar hielden wij onze buik niet van anders. (Michiel de Ruijter, 30 april 1676). Tijdens de pauze hoorde ik dat het om een bruiloft ging en dat het bruidspaar al 2 keer de datum had opgeschort omdat wij niet konden. Oeps! Ach, wij waren toch al lekker bezig. De tweede set begon met een primeur. Het eerste optreden van Jos met de vijfsnarige banjo. Hij had zichzelf een maand lang teruggetrokken in oma's kolenhok en toen hij daar uit kwam kon hij meteen banjo spelen. Jos' wegen zijn ondoorgrondelijk. Daarom mag hij trots zijn op zichzelf. De tweede set werd nog wat uitbundiger en tijdens de toegift zong iedereen lekker op z'n Frans het lalalaatste nummer mee. Kortom: Al met al een geslaagd feest, niet alleen door ons toedoen maar ook door de enthousiaste genodigden. Jammer dat ik dit niet van tevoren wist. Dan had ik mijn camera meegenomen! Bij het weggaan maakte ik nog even kennis met het bruidspaar...

Dus geen foto's bij Photo's jawel foto´s maar dan niet van dit. Bij Photo's

Wij Neukteugels kunnen bijna nooit. Zo heeft onze (houjed’r) buitenoptreedcoördinator, Jos aan den lijve ondervonden. Maar, als je dan even doorvraagt is er altijd wel een gaatje. Donderdagavond koopavond in Alkmaar en wij hadden allen niets te doen. Zeven uur bij Mike en lekker op de fiets naar de stad om de drukste winkelstraat van Alkmaar te verblijden met een zooitje herrie. Heerlijk! Ik vind de straat het mooiste podium wat er is. Voor het gemeentehuis was een mooie plek. Instrumenten stemmen en spelen maar. Het winkelpubliek dacht blijkbaar dat wij een vreselijke ziekte onder de leden hadden want men hield gepaste afstand aan de overkant van de Langestraat. Al snel kwamen er wat munten op de gitaarhoes en werden wij meer en meer enthousiast. Dit resulteert in achter mensen aanlopen die totaal ongeïnteresseerd zijn. Als ik mij dan omdraai zie ik de halve band in mijn spoor hetzelfde doen. Lache. Pep brak een snaar en moest voor een nieuwe naar Spanjaard zodat wij even een pauze inlasten. Het tweede gedeelte ging ook lekker en het werd binnen mum van tijd 9 uur. Wat doe je dan als rechtgeaarde Teugel? Precies! Je gaat het verdiende geld in bier omzetten! Mike houdt niet zo van bier en ging huiswaarts, waardoor wij meer te besteden hadden. Ieder nadeel…

Roken is lekker en gezond. Daarom verkozen wij café de Pilaren boven de Odeon. Daar heb je wat meer buiten. Zo hadden meer mensen gedacht en buiten stond daar een beetje vol zodat wij op het terras van buurman De Stapper een mooie plek uitkozen om het verdiende geld (ongeveer €65,-) in bier om te toveren. Dit lukte ons aardig. Jos pakte zijn gitaar, Pep volgde zijn voorbeeld en daar klonk ook de bas van Joris en kon ik niet laten een mondharpje mee te pikken en zo ontstond het tweede optreden van de avond op het terras. De teksten werden wel wat anders dan gebruikelijk maar dat heb je met bier. Dan wordt alles lekker. Tegen een uur of 12 moest het terras dicht en namen wij staande er nog maar 1 of 3 of zo. Toch maar eentje toe in de Odeon? Ach waarom ook niet!
Om de dure tabak optimaal te gebruiken hebben Maud en Roel van de Odeon iets bedacht. Een klein glazen hokje aan de voorkant waar je de verspilde rook nog zevenentachtig keer in en uit kan ademen. Briljant. Ook hier valt muziek te maken en zo zat de hele klandizie in de gaskamer, zoals Joris hem later doopte, te genieten van alweer het derde optreden van de avond. Zo werd het twee uur en mochten wij eindelijk naar huis.

Moeten we vaker doen wat mij betreft, ouwe grijze buitenoptreedcoördinator!

Je weet wel waar de Photo's staan toch??

Gehaktstaven. Er waren er nog maar 5. Wij waren met 6. Bierroadie Sander had zijn diensten aangeboden en had ook honger. Niet dat hij schuld heeft aan het feit dat er een geen staaf meer had hoor, ik had er in ieder geval wel een. Wie het eerst komt die het eerst maalt. Zo zijn wij gewoon. Sorry Pep. Het was wel zo dat bij de Shell (die met die zoete mayonaise 1 pomp verder dan Leiden) de gehaktstavenbakker de middag vrijaf had genomen. Het was al avond. De staven zagen eruit als mijn overgrootmoeder. Zoals ze er nu uitziet dan. Of ze ook zo smaken zou ik niet weten. Van mijn overgrootmoeder heb ik nooit een hap genomen. In de vroege jaren 70 ging zij helaas heen. Smakelijk, lijkesmaak. (Met dank aan Pieter Mulder). Pep: Mazzelpik!

Net als vorig jaar stond de vrachtwagen van de plaatselijke Pijnackerse groenteboer of zo dwars over de Prunuslaan om als podium te dienen. Vinnie’s Vice was lekker op dreef toen wij arriveerden. Elvis liet onze dorstige kelen bevochtigen en wij waren weer klaar voor een Pijnackers feestje. Het geheel liep nogal uit. De volgende band, Rebelstar, had een lange soundcheck nodig maar rockte ook lekker weg. Wij hadden mooi de tijd om nog ff de medley (met wie?) door te nemen die wij samen met Sidekickelvis ten gehore zouden brengen. Rebelstar speelde de laatste noten en het wereldrecord Neukteugelbacklineopbouw werd verbroken. Geen soundcheck maar gaan. Over het geheel vond ik ons een beetje tam. Of dit lag aan de kater die ik aan het oefenen van de dag daarvoor overgehouden had weet ik niet, maar het had net niet de Neukteugel-swoeng die wij van ons gewend zijn. Ondanks dit kwam er wel een lekker sfeertje. Er was weer een klein opstootje (was het de gebruikelijke eikel weer?) en voor het eerst zag ik mensen in beweging komen. Ook zonder eikel! Na ‘Only you’ te hebben opgedragen aan Sidekickelvis, was het de beurt aan hem. Ik zal jullie hierbij, HIER dus verwijzen naar zijn blog. Omdat hij bij de repetitie heel goed zong in de toonsoort C en wij de medley (wie?) in E ingestudeerd hadden zou ik de eerste regel meezingen. Dit had Jos niet meegekregen en bij mijn eerste zangregel stopte Jos het gebeuren. Elvis begon opnieuw, uitmuntend in toon: C. Wij waren ook goed bezig in E. Weer over dan maar, zoals eerst maar dat mocht de pret niet drukken. Goed gedaan Elvis! Hij is niet dood! Mijn laatste gehaktstaaf wel. Zo ook mijn overgrootmoeder. Pettycoatbetty, fan van het eerste Pijnackerse uur en moedah van Sidekickelvis, wist niet of ze erbij kon zijn en had een spandoek gemaakt met de groetah van moedah erop. Speciaal voor Elvis. Het was haar gelukt om er bij te zijn en zo kon zij haar groetah dubbel overbrengen. Onze bierroadie Sander was inmiddels de handel ingedoken. Hij verkocht CD’s, T-shirts en wist zelfs stickers te verkopen tegen een prijs van een paar euri! Die moet maar vaker mee. Al begon ik toch wel een droge keel te krijgen…
Een crewmember kwam zeggen dat de tijd om was. Weer één dat we doormochten en later weer dat er nog twee nummers gespeeld mochten worden. Wat doe je dan? Precies, doorspelen totdat de eigenares Ellen doorgaf dat er nu nog echt maar twee nummers mochten doen. Het was mooi geweest. Dank u wel en tot ziens!

Joris en Jos hadden er nog geen genoeg van en deden in het café hun ‘Loveboat’ act. Later gaf ik nog wat smartlappen ten gehore en hield het maar niet op met gezellig zijn. Gelukkig zijn wij heel gedisciplineerd en via ‘Graceland’ gingen wij onverschrokken huiswaarts om tegen een uur of 4 afgezet te worden bij huis. Mooi avondje Pijnacker weer. Dank allen!

Wat foto’s bij Photo’s met dank aan Pettycoatbetty en Erik

Woord vooraf,
Normaal gesproken zet ik gelijk de volgende dag na een optreden een zooitje tekst op dit blog. Tijdens ons optreden bij MC Compañeros, werd er iemand voor het terrein neergestoken. Wij Teugels hoorden hiervan nadat wij waren uitgespeeld. Ik heb lang nagedacht of ik er wel goed aan zou doen een verslag op dit blog te zetten. Ik doe het, maar niet uit sensatie of om de club of welk ander persoon en/of organisatie schade te willen berokkenen.

Het was alweer een paar weken geleden, maar op de 17e mei konden de instrumenten weer uit de hoezen gehaald om op te treden op het 20 jarig jubileum van MC Compañeros te Heiloo. Jorg a.k.a. Sidekickelvis had zich als geluidsman opgeworpen en was ruim op tijd aanwezig in mijn huiskamer alwaar hij ook zeer bedreven bleek in het oudhollandsche blikheffen. Na een enorme bak afhaaltoko in ons lichaam te hebben verscheept reden wij richting Mike om door te stomen naar het clubhuis waar het feest plaats zou vinden. De anderen druppelden langzaam binnen in de leeggehaalde werkplaats waar een podium neergezet was met een flinke zanginstallatie. Goed geregeld. Na het opbouwen volgde er een lange soundcheck. Doordat de ruimte galmde zong de contrabas rond. Joris beroerde een flink aantal knoppen en schuiven en kreeg het uiteindelijk voor elkaar en onze Teugelgear was om een uur of 9 ready to roll. Inmiddels liep het lekker vol op het feest. Bikers van allerlei clubs uit binnen en buitenland, vrienden van de club en sympathisanten maakten het gezellig druk. Het bier was koud en vloeide rijkelijk. Ik kreeg er dorst van maar…

10 uur showtime! Peppie zette: “Cripple Creek” in en daar waren wij begonnen met onze zinnige onzin ten gehore te brengen. In de zaal was het niet zo druk. Achteraf hoorde ik dat wij behoorlijk hard stonden, maar aan de gezichten te zien van degenen die wel in de zaal stonden, was de zinnige onzin (on)zinneprikkelend. Ik had van Pep een oranje olé olé hup Holland megafoon voor mijn verjaardag gehad en gebruikte deze als vervormer voor de bluesharp. Dit had een geweldig scheurend effect! Dank alsnog Pepper! Jos had iets te weinig gedronken om zijn vioolnummer op het juiste tempo in te kunnen zetten, maar voor de set die wij speelden zou ik ons een ruime voldoende hebben gegeven, als dat bij jezelf zou mogen doen… Elvis voldeed aan zijn ongeschreven taak als bierbrenger, maar werd erbij geholpen door diverse anderen die waarschijnlijk ook niet tegen droge muzikanten kunnen. Na bijna 2 uur zette Pep rockend het laatste nummer “Rider” in en duelleerde lekker met mijn oranje olé olé hup Holland harmonica megafoon naar de slotnoten toe.

Direct na afloop kwam er een lid van een Oostenrijkse motorclub op mij af en vroeg of wij interesse hadden om volgend jaar voor een paar duizend man in Oostenrijk te spelen. Wij zijn dan wel de moeilijkst te boeken band van Nederland maar wie weet!

Het nadeel van in de buurt spelen is dat de gehaktstavenleveranciers ver te zoeken zijn. Tenzij ik via Pijnacker naar Heiloo rijd maar daar krijg ik alleen maar honger van. Gelukkig stond er net buiten het terrein een snackkot. “1 frikandelletje mayo” kwam het vloeiend mijn hongerige mond uit. Deze frikandel was van hoge kwaliteit maar is helaas niet behorende tot de categorie gehaktstaven.

Toen zag ik pas dat er zich veel politie had verzameld. Het gerucht ging dat er niemand meer van het terrein op of af mocht, dus dan maar een bier. Later hoorde ik dat je met een legitimatiebewijs gewoon het terrein verlaten kon en dat deden wij dan ook maar. Het feestelijke raakte er bij mij af.