Jef's Bloghut

Bruiloften en andere partijen. Ik weet het niet. Ik heb er niet zo veel mee. Je bent op de “mooiste dag van iemands leven” een schakeltje tussen de ene sketch en de andere speech. Halverwege een nummer komt ome Cor met een uit het leven gegrepen, goedbedoelde inbreuk op de meestal toch al niet zo retestrakke Neukteugeliaanse set, waardoor je er als muzikant weer helemaal uitligt, om daarna tante Sien met haar twaalf zusters aan te moeten horen met hun net gestarte zangkoor. Hartstikke leuk allemaal als je de mensen kent maar je eigen ding doen is vaak erg lastig met al die inbreuken. Maar het kan ook anders…

Gewoon geen stukjes doen voordat wij Teugels zijn opgehouden!

Erik en Esther begrepen dit en gingen de boot in. Ik kende ze wel van gezicht maar Pep en Jos waren bekender met deze sympathieke Heilooenaars die de Bukbuk hadden afgehuurd voor een groot feest. Wij zouden de gasten verwelkomen met een semi akoestisch setje om de gasten op te warmen voor de hoofdact van die avond: Bob and the Blue Band. Deze band stond op het grote podium met alle professionele middelen van dien. Wij hadden een hoekje in de zaal geclaimd alwaar wij met minimale middelen een redelijk christelijk geluidsniveau wisten te produceren zodat er nog wat te lullen viel. Persoonlijk vind ik dit leuker dan op zo’n groot podium. Je hebt veel meer interactie met de mensen dan op een verhoging. Bij het neerzetten van de spullen vroeg een Bukmedewerker aan mij of wij ook wat gingen doen. Ik vraag mij dan af of er dagelijks mensen met versterkers binnenkomen, ze een plek geven en er dan vervolgens niets mee doen, om daarna weer lekker alles terug in de auto te zetten. “Ja” zei ik. “Luisterliedjes?” vroeg hij mij weer. Welk liedje kan je niet naar luisteren denk ik dan en antwoordde hem met: “Luisterliedjes!” Afgesproken was dat ik de luisterliedjes een beetje zou uitkiezen en dat Jos dit dan weer teniet zou doen met zijn persoonlijke toutch. Dit lukte alleraardigst totdat we na een uurtje de eerste gebroken snaar voor Pep zijn kiezen kregen. Een mooi moment om te stoppen. Bob zette samen met zijn halvarinegasten meteen zijn eerste nummer door en klaar waren wij weer. Lekker gespeeld al zeg ik het zelf. Luisterliedjes…

Alles in de auto en in Alkmaar erachter komen dat mijn banjo nog in de Bukbuk stond en weer terug om drie keer de zaal door te zoeken tussen het feestgedruis. Ik had de hoop al wat laten varen maar gelukkig vond Mike hem verstopt bij de PA tafel. Kan ik weer lekker door met luisterliedjes produceren!

Een paar foto’s bij Photo’s!