Jef's Bloghut

Woord vooraf,
Normaal gesproken zet ik gelijk de volgende dag na een optreden een zooitje tekst op dit blog. Tijdens ons optreden bij MC Compañeros, werd er iemand voor het terrein neergestoken. Wij Teugels hoorden hiervan nadat wij waren uitgespeeld. Ik heb lang nagedacht of ik er wel goed aan zou doen een verslag op dit blog te zetten. Ik doe het, maar niet uit sensatie of om de club of welk ander persoon en/of organisatie schade te willen berokkenen.

Het was alweer een paar weken geleden, maar op de 17e mei konden de instrumenten weer uit de hoezen gehaald om op te treden op het 20 jarig jubileum van MC Compañeros te Heiloo. Jorg a.k.a. Sidekickelvis had zich als geluidsman opgeworpen en was ruim op tijd aanwezig in mijn huiskamer alwaar hij ook zeer bedreven bleek in het oudhollandsche blikheffen. Na een enorme bak afhaaltoko in ons lichaam te hebben verscheept reden wij richting Mike om door te stomen naar het clubhuis waar het feest plaats zou vinden. De anderen druppelden langzaam binnen in de leeggehaalde werkplaats waar een podium neergezet was met een flinke zanginstallatie. Goed geregeld. Na het opbouwen volgde er een lange soundcheck. Doordat de ruimte galmde zong de contrabas rond. Joris beroerde een flink aantal knoppen en schuiven en kreeg het uiteindelijk voor elkaar en onze Teugelgear was om een uur of 9 ready to roll. Inmiddels liep het lekker vol op het feest. Bikers van allerlei clubs uit binnen en buitenland, vrienden van de club en sympathisanten maakten het gezellig druk. Het bier was koud en vloeide rijkelijk. Ik kreeg er dorst van maar…

10 uur showtime! Peppie zette: “Cripple Creek” in en daar waren wij begonnen met onze zinnige onzin ten gehore te brengen. In de zaal was het niet zo druk. Achteraf hoorde ik dat wij behoorlijk hard stonden, maar aan de gezichten te zien van degenen die wel in de zaal stonden, was de zinnige onzin (on)zinneprikkelend. Ik had van Pep een oranje olé olé hup Holland megafoon voor mijn verjaardag gehad en gebruikte deze als vervormer voor de bluesharp. Dit had een geweldig scheurend effect! Dank alsnog Pepper! Jos had iets te weinig gedronken om zijn vioolnummer op het juiste tempo in te kunnen zetten, maar voor de set die wij speelden zou ik ons een ruime voldoende hebben gegeven, als dat bij jezelf zou mogen doen… Elvis voldeed aan zijn ongeschreven taak als bierbrenger, maar werd erbij geholpen door diverse anderen die waarschijnlijk ook niet tegen droge muzikanten kunnen. Na bijna 2 uur zette Pep rockend het laatste nummer “Rider” in en duelleerde lekker met mijn oranje olé olé hup Holland harmonica megafoon naar de slotnoten toe.

Direct na afloop kwam er een lid van een Oostenrijkse motorclub op mij af en vroeg of wij interesse hadden om volgend jaar voor een paar duizend man in Oostenrijk te spelen. Wij zijn dan wel de moeilijkst te boeken band van Nederland maar wie weet!

Het nadeel van in de buurt spelen is dat de gehaktstavenleveranciers ver te zoeken zijn. Tenzij ik via Pijnacker naar Heiloo rijd maar daar krijg ik alleen maar honger van. Gelukkig stond er net buiten het terrein een snackkot. “1 frikandelletje mayo” kwam het vloeiend mijn hongerige mond uit. Deze frikandel was van hoge kwaliteit maar is helaas niet behorende tot de categorie gehaktstaven.

Toen zag ik pas dat er zich veel politie had verzameld. Het gerucht ging dat er niemand meer van het terrein op of af mocht, dus dan maar een bier. Later hoorde ik dat je met een legitimatiebewijs gewoon het terrein verlaten kon en dat deden wij dan ook maar. Het feestelijke raakte er bij mij af.