Jef's Bloghut

http://www.theneukteugels.nl/ http://www.remones.nl/[/URL] FF zeuren. Ik heb namelijk kiespijn. Nee, dat is niet leuk. Ga dan naar de tandarts hoor ik je denken. Daar ben ik al een paar keer geweest. Eerst een dag of 6 geleden. Toen werd er niets gevonden. De pijn trok naar mijn oor en achterhoofd. Oorontsteking? Naar de dokter! Niets. Weer naar de tandarts en jawel hoor: Een wortelkanaalbehandeling. Je kan wel wat napijn hebben hoor, gaf ze mij nog na. Ik was blij dat de kies gelokaliseerd was. Napijn? Ja dat heb ik. En niet zo'n beetje ook.

“Je moet vanavond spelen toch?” vroeg een kennis aan mij toen ik ook tegen haar aan zeurde. “Ach, gewoon wat pijnstillers erin en aan het bier gaan” zei ze mij, “Dat helpt altijd!” Kijk, dacht ik, daar heb je wat aan. Om een uurtje of vijf haalde Jos mijn spullen op om naar café Te Laat te rijden. Ik ging nog even verder met eten. (De napijn zit ook in mijn keel zodat slikken moeilijk is en doe ik uren over een maaltijd, ja ik ben zielig.) Om een uur of 8 kwam ik in Te Laat aan waar het allemaal te gebeuren stond.

De heren van de Remones waren er al en Jos was druk bezig de zanginstallatie op te zetten. Ik nam een whiskey tegen de pijn en zag dat het goed was. AZ speelde tegen Sparta en dat werd ons op groot scherm voorgeschoteld. De ene na de andere mooie goal volgde en er druppelde langzaam goed volk naar binnen waar ik heerlijk tegenaan kon zeuren over mijn oraal ongemak. Ik zag allemaal oude bekenden waaronder Johannes de Boom, Sidekickelvis en meer van dat gezellige gespuis. “Heb je deze al geprobeerd Jef?” vroeg iemand en dankbaar duwde ik er een roze pil in. Al na een kwartier had ik nergens last meer van! Geweldig hoe zo'n pil precies weet waar die naar toe moet! AZ won met 6-0 en de Remones begonnen met hun show. Nou, dat rockte er over! Heerlijk gewoon. Lekker meebrullen en genieten van de onvervalste rock and roll. Na ongeveer een uur konden de heren met gepaste trots het podium verlaten. Nooit de Remones gezien? Doe het dan! Us een keer! Vezelluf!

In allerijl onze spullen opzetten. Ik voelde mij wat draaierig worden maar dat mocht de pret niet drukken. Ik was van de pijn af. 1 lange set zou het worden en Mike zette lekker snel de nummers in. Lag het nu aan mij? Ik kon het amper bijhouden. Ach, gewoon doen of er nix aan de hand is en spelen maar. Het publiek was dankbaar en mijn adrenaline vocht tegen de spierverslappers met een onbesliste uitslag. Dat doe ik dus nooit meer. Ik was blij dat Pep het laatste nummer aankondigde, nog voordat wij de lijst volledig afgewerkt hadden want ik kon niet meer. Ik moest een half uur bijkomen maar heb wel een goed gevoel over ons optreden overgehouden. De kiespijn keerde weer teug. Gelukkig moesten de zware spullen weer de bus in. Dan gaat het allemaal weer lekker kloppen in je mond. Het was gezellig en als het aan mij ligt dubbelgiggen wij veel vaker.

Een tip: Poets goed je tanden, flos regelmatig en vergeet de achterste kiezen niet!

Foto's!