Jef's Bloghut

Het is druk in mijn leventje. Zo druk dat ik er niet de tijd voor heb gemaakt u te verhalen over twee optredens met René (dat inmiddels duo Jenéfer als werknaam heeft), mijn eigen bedrijfje als ZZP'er, waarmee ik mijzelf verhuur als troubadour, het weer bij elkaar zijn met de Patjepeeërs, de Troubabroers, een duo met Richard, een zanger/acteur die ik van Pep voor mijn verjaardag kreeg, Mike's vreemdgaan met The Pinupclub, gitaarles van Gerard en mijn gewone baan en en en...

Maar de leuke dingen komen niet vanzelluf dus moet er gewerkt worden. (Schrijf ik dat?) En leuk was het in Heerenveen!

Nadat ik 's middags de sjouwronde (zanginstallatie en andere zooi) gedaan had stuurde ik de Jolly (Citroën) Jumper naar Mike en Marjolein om mijzelf op te dringen voor deze keer een puike boerenkoolstamppot met Hema worst. Na dit met een kop koffie te hebben gedigestiviseerd togen wij richting de andere zwervers om alras de vaart erin te zetten naar de gehaktstaven in het Friese Breezanddijk. Twee waren het er ditmaal. Twee? Twee. Deze Texaco is niet Teugelvriendelijk. Lekker die boerenkool. Op naar Heerenveen. Het waarschuwingslampje van de accu brandde er gezellig op los. Wat nou weer? Ff het gas d'rop en het lampje was weer weg. Mooi daar in Heerenveen, waar wij inmiddels verder gaan met het verhaal. Een klein kroegie op de Lindegracht waar gewoon de asbakken op tafel staan en gekruide sigaretten de rondgang doen waar Armand van zou zeggen dat hij daar niet te min voor is. Lia zwaait daar de scepter. Ik mocht haar meteen. Niet moeders mooiste maar met een hart van goud wat je in haar ogen geopend kan zien. (Hoe kom ik erop...) Lia deed ons zeer welkom voelen en wij bezetten de kroeg met al onze bende in en om koffers. Ik brak mijn microfoonstandaard. Hoe? Gewoon, knak. Beetje ducktape dacht ik en toen ik de gedachte nog niet uitgedacht had, was Lia daar al met een rol ducktape. “Ducktape” zei ze, “Ik heb ducktape! Zat!” En ze wees op de tassen die ze op haar beide heupen had hangen, tot op de draad versleten en door de ducktape reparaties zeker een centimeter of vier dikker geworden. Na een korte soundcheck liet zij ons de kleedruimte zien. Hier is de WC, hier kan je eventueel slapen hoor en dit is mijn kist.” ze wees op een in de ruime zolderkamer staande doodskist. “Ze hebben hem voor mij gepimpt!” De kist was inderdaad met allerlei kleurig motief opgeleukt. Mooi mens die Lia. Ik mocht haar steeds meer. De eerste set ging heerlijk. Lekker publiek in een mooie ambiance en veel respons van de toeschouwers. Hier doe je het voor. Zo gaat ie lekker! Wel twee snaren gebroken.
Pep was te kippig om de setlijst te lezen. Dit doet er niet toe in het verhaal, dus laat maar zo. Ik had hem (de setlijst) aan een speaker geplakt met tweedehands ducktape van mijzelf maar had het beter met Lia's tape kunnen doen wat regelmatig gaf mijn grijze Alditape het op. We hadden te veel nummers gespeeld in de eerste set en om een volwassen tweede set te maken moest er wat gesjoemeld worden met geleende nummers uit de eerste set. Jos en ik gingen naar boven om dit te regelen. Na enige tijd kwam Lia verheugd vertellen dat zij het geweldig vond wat wij deden. Ik vroeg haar om ducktape om de tweede set goed op te kunnen plakken en weg was ze al om meteen daarna weer met een nieuwe rol op de proppen te komen. “Zwarte ducktape moet je hebben” zei ze stellig, “grijze ducktape is niet goed.” Ik geloofde haar meteen en wees de inmiddels ook bovengekomen medeteugels op haar tassen vol ducktape. “Tassen?” riep zij uit, ¨Dit is een jas!” Inderdaad, wat ik eerst voor twee handtassen had aangezien bleek een leren vest te zijn, volgeplakt met ducktape! Zeker een decimeter dik!

De tweede set was een grote roes. De Teugeltrein ging rijden, de kroeg loos. Ik brak maar weer een snaar en had spijt dat ik niet de tijd had genomen om er een nieuwe set op te zetten voor een optreden maar dat mocht de pret niet drukken. Het publiek had er zin in, wij ook en het werd een mooi huwelijk tussen de mensen die zich vermaakten met de rariteiten die ontstaan als wij gewoon doen en het meezingen van de Heerenveeners. Friezen stug? Nee dus! Vlak voor het einde (ik brak mijn 4e snaar) zette ik die banjo maar in de hoek en traden wij als band de mensen tegemoet en het dak ging eraf. Lekker arrogant maar ik kan het niet anders omschrijven. Het dak eraf dus. Zo! Altijd fijn om daarna de zooi weer op te ruimen en uitgezwaaid door een blije Lia die ons volgend jaar op het 10 jarig bestaan van cafe 'T Kannet weer wil hebben staan vertrokken wij weer naar het verre Noord Holland. Mike parkeerde de Jolly Jumper na de afsluitdijk voor een sanitaire stop en het accuwaarschuwings-lampie ging weer gezellig doen. De lampen leken ook wat minder te branden. Er op gokkend maakte hij de uitvent-ronde toch maar af en om 6.30 uur zette Mike mij moe maar voldaan bij mijn huis af. Het was er weer 1tje voor in de bloghut! Jolly Jumper heeft het gehouden. Ik maak toch maar ff een afspraak met de dokter.

Ik heb een probleem met het uploaden van foto's maar kijk snel weer want dat vind ik leuk!

Nou, ik krijg ze niet ge-edit en gesorteerd maar trek ze er maar vanaf. KIEKJENS