NERDEN NEREYE
Thursday, 17. December 2009, 19:10:37
Siz hiç aldığınız kitapları gizlice eve getirdiniz mi?
Sakın ne komik bir soru demeyin, 10 m2 bile olmayan küçücük odamı (benim bildiğim 3000, bilmediğim ne kadar kimbilir) yatağım dahil kitaplarla paylaşmak zorunda olan bana, annemin koyduğu yasaktır bu. "Bu eve bir daha kitap girmeyecek" şeklindeki söylemlerine karşılık kitap almaya devam eden ben, kitapları nereye saklayacağım endişesiyle kapıyı çalarım. Ne gariptir ki her seferinde de yakalanırım. Annelerden harika dedektif olur, neyi nereye gizlerseniz gizleyin elleriyle koymuş gibi gidip bulurlar.
Hatırladığım ilk kitaplarım "Ayşegül" serileriydi. O zamanlar okuma yazma bilmezdim. Ama zorla ve cebren çevremdekilere defalarca okutmam neticesinde hepsini ezbere bilirdim. Ayşegül Okulda, Evde, Ormanda vb. gibi serileri olan bu kitapların tamamı bende mevcuttu, olmayanları da kitapçıların önünde tepinip ağlayarak zorla aldırırdım. Oyuncak, şeker yada çikulata yerine kitap için ağlayan bu küçük kız görenleri hayrete düşürürdü. Annem ve babam benim normal olmadığımı düşünmeye başlamışlardı. En sevdiğim "Ayşegül Evde" adlı kitaptı. Konusu beni cezbetmişti sanırım. Ayşegül'ün annesi bütün bir gün evde yoktu. Ayşegül kafasına göre takıldı. Temizlik yaptı, bulaşık yıkadı, yemek ve hatta pasta bile yaptı. En sevdiğim kitabın konusuna bakınca şimdilerde hamarat bir ev hanımı olmalıydım ama bugün itibariyle bu karakterle hiç bir alakam yok, sanırım bütün gün evde yalnız, özgür Ayşegül fikri daha çok hoşuma gitmiş.
Sonra ve nihayet okula başladım böylece ilk aşkımla tanıştım. Cin Ali!!!
Cin Ali sürekli kasketle dolaşan yaramaz mı yaramaz, ordan oraya koşturup duran cin gibi bir çocuktu. Şimdiki çocuklarla kıyaslarsanız yanılırsınız. O zamanlara göre cin gibiydi, şimdilere göre "bunun neresi cin" şeklinde bir cümleyi hak edecek kıvamdaydı. Her neyse Cin Ali çok zengindi, atı, topu, topacı ve kuzusu vardı. Cin Ali'nin aşkından aralık ayı bitmeden okumayı sökmüştüm. Kırmızı Kurdele şeklinde madalyam bile vardı. Ve öğretmenimin hediyesi bir tomar Cin Ali serisi, ara tatili bunları okumakla geçiren tek aklı kıt çocuk bendim galiba.
"Cin Ali ve Berber Fil" hikayesinden bir sayfa size. Resimdekiler sırasıyla: Öndeki üç tane seyirciden en sağdaki Cin Ali
Diğerleri kardeşi Suna ve ablası, ortadaki top, üstündeki özür dileyerek ayı, onun sağında ayakta duran palyaço 
Son olarak bu bloğu okuyacak kadar sabırlı olan arkadaşlarıma promosyon olarak 1980'lerden romantik bir şarkı hediye ediyorum. Trio ve Da da da
Sakın ne komik bir soru demeyin, 10 m2 bile olmayan küçücük odamı (benim bildiğim 3000, bilmediğim ne kadar kimbilir) yatağım dahil kitaplarla paylaşmak zorunda olan bana, annemin koyduğu yasaktır bu. "Bu eve bir daha kitap girmeyecek" şeklindeki söylemlerine karşılık kitap almaya devam eden ben, kitapları nereye saklayacağım endişesiyle kapıyı çalarım. Ne gariptir ki her seferinde de yakalanırım. Annelerden harika dedektif olur, neyi nereye gizlerseniz gizleyin elleriyle koymuş gibi gidip bulurlar.
Hatırladığım ilk kitaplarım "Ayşegül" serileriydi. O zamanlar okuma yazma bilmezdim. Ama zorla ve cebren çevremdekilere defalarca okutmam neticesinde hepsini ezbere bilirdim. Ayşegül Okulda, Evde, Ormanda vb. gibi serileri olan bu kitapların tamamı bende mevcuttu, olmayanları da kitapçıların önünde tepinip ağlayarak zorla aldırırdım. Oyuncak, şeker yada çikulata yerine kitap için ağlayan bu küçük kız görenleri hayrete düşürürdü. Annem ve babam benim normal olmadığımı düşünmeye başlamışlardı. En sevdiğim "Ayşegül Evde" adlı kitaptı. Konusu beni cezbetmişti sanırım. Ayşegül'ün annesi bütün bir gün evde yoktu. Ayşegül kafasına göre takıldı. Temizlik yaptı, bulaşık yıkadı, yemek ve hatta pasta bile yaptı. En sevdiğim kitabın konusuna bakınca şimdilerde hamarat bir ev hanımı olmalıydım ama bugün itibariyle bu karakterle hiç bir alakam yok, sanırım bütün gün evde yalnız, özgür Ayşegül fikri daha çok hoşuma gitmiş. Sonra ve nihayet okula başladım böylece ilk aşkımla tanıştım. Cin Ali!!!
Cin Ali sürekli kasketle dolaşan yaramaz mı yaramaz, ordan oraya koşturup duran cin gibi bir çocuktu. Şimdiki çocuklarla kıyaslarsanız yanılırsınız. O zamanlara göre cin gibiydi, şimdilere göre "bunun neresi cin" şeklinde bir cümleyi hak edecek kıvamdaydı. Her neyse Cin Ali çok zengindi, atı, topu, topacı ve kuzusu vardı. Cin Ali'nin aşkından aralık ayı bitmeden okumayı sökmüştüm. Kırmızı Kurdele şeklinde madalyam bile vardı. Ve öğretmenimin hediyesi bir tomar Cin Ali serisi, ara tatili bunları okumakla geçiren tek aklı kıt çocuk bendim galiba.
"Cin Ali ve Berber Fil" hikayesinden bir sayfa size. Resimdekiler sırasıyla: Öndeki üç tane seyirciden en sağdaki Cin Ali
Diğerleri kardeşi Suna ve ablası, ortadaki top, üstündeki özür dileyerek ayı, onun sağında ayakta duran palyaço Son olarak bu bloğu okuyacak kadar sabırlı olan arkadaşlarıma promosyon olarak 1980'lerden romantik bir şarkı hediye ediyorum. Trio ve Da da da
, 
WIDGETIZE