sanduka

,

İçine baktıkça derinleşir insanın içi
‘Ben’ diye başlayan cümleler uçurumun bir ucundan bir ucuna
Aşağıya baktıkça derinleşiyorsa uçurum, bakmadan geçmek gerekliliği
Fakat uçurum sensin, ipin üzerindeki sen
Sen, sana bakmak için gelmişken
Derinleşsin, göreceksin
Derinleştikçe için, aslında bilemeyeceksin.

İki yüzlüyümdür ben
Bir yüzüm sana bakar, susar
Bir yüzüm içime bakar, pusar
Ben diye başlayan cümlelerim hiç tek kalmaz
Zira sonraki bir öncekini daima yalanlar
Yalancılıktan değil, doğruculuktan bu duman
Duman dediğin senin, sadece kafanı karıştıran

İki yüzlü değilim ben, külliyen yalan
Çok yüzlüyüm ben, budur aslolan
Dedim ya, ben diyince tek kalmıyor cümle, tam tersiyle devam halinde
İkiydi biri içte biri dışta
Çoklandı sonra, biri sende, biri şunda, biri onda

Sense karanlıktasın, karanlıkta kaldın belki
Karanlığını bir türlü yakmadın..
Yakmadıkça alıştın, alıştıkça kaldın.
Kaldıkça; karanlık, zaman oldu,
Hayat oldu, sonra dünya oldu..
Kaybedecek şey olmuyor karanlıkta,
Zira karanlıkta pek de seçilemiyor.
Yoksa en azından kendine dokunur da hissedilir beden,
Aynaya bakıp varlığın okunur aynaya yansıyan buhardan..
Karanlıkta ağlanmaz bir tek, elbet kahkaha da atılır
Aydınlıkta da hep gülünmeyip hıçkırıkların olabileceği gibi.

Ve dönüyorum yine kendime
İki yüzlüyüm ben, biri içte biri dışta
Çok yüzlüyüm ben, biri sende biri onda, biri bunda
Bir’im ben aslında hepsinin ardında..
Ya da de: ‘hepsi’sin sen ‘bir’in ardında

Bu bana, öğrettiler ki, insanlar ayrılmaz kız erkek diye
Herkes bir, biriciktir şeklinde
Konuştuğumun cinsiyetini bilmem ben,
Seninle, onunla, bununla konuşurum.
BEN konuşurum ve BEN değişmem cinsiyetten cinsiyete.
Karşımdakinin ne değil kim olduğu önemlidir.
Ben neyle değil kimle konuşurum.
Kimlere göre dilim de gözüm de ruhum da değişmez..
Gösterdiklerim değişir, ama neylere değil, kimlere göre..

Zamanın bir dönemecinde çarpıştık. Ben hızla yürüyordum topuklarımı vura vura, sen ağır ağır yaklaşıyormuşsun kenardan. Görmedim, görmedin. Göz açıp kapayana kadar geçtim yanından, rüzgarım kaldı sana. Değmeden birbirimize çarpıştık işte böyle.

Çok sonra, yanyana yürürken başımı kaldırıp dudaklarımla dudaklarını tanıştırdın. Rüzgarın kaldı bana ardından, bir kez dönüp bakmadın. Ve ardına dönmemene aşık bir ben kaldım geride.

Usta bir terzi edasıyla, üzerine titreyerek ama ne yaptığının farkında, elinde iğne yavaş yavaş, ağır ağır ruhumu alıp ruhuna ilik ilik dikmeye başladın. Hiç bir ayrıntıyı kaçırmadan, terini sabun yapıp belirlediğin dikiş yerlerinin bir tekini atlamadan, sıkılmadan, yorulmadan. Herkese, oramızdan buramızdan çekiştirmelerine, güneşe, aya, inat. Başını önüne eğip elindeki ruhlarımızı teyellemek değil, sıkı sıkı diktin.

Ruhlarımız tenlerimize teyelli ya, tenlerimize sıra geldi sonra. İkimiz, her şeyimizle bir parça olduk ellerinde. Uzun uzun bakışlarınla gözlerime, gözlerimden içime düştün. İçimde her yeri sana boyadın. Sen oldum ben gittikçe. Gittikçe, ben bende kalmadım, senin alıp almamana bakmadan kendimi sana verdim, bende sadece sen kal diye.

Hala düşünür sorarım kendime, ne oldu da sen içimi yangın yerine çevirdin diye. Yüreğimi avuçlarına alıp sıkardın bazen. Bazen göğsümü yumruklayıp içerden tek söz söylemeden orada öylece yığılırdın yorgun. Dikişlerimiz acırdı. Sen kendini attıkça ordan oraya, bezi çekerken ilk dikiş yerlerinden ayrılmaya meyil ettiği gibi dikişlerimiz acırdı. Acırdı her yanım. Emeklerine kendinin bile acımadığına acırdı, yüreğimi yumruklayabilme kuvvetini buluşuna acırdı. Acırdı gözyaşlarıma saldırışına. Acırdı sözcüklerime susmana. Acırdı susuşumu bırakıp gitmene. Acırdı başını çevirmene.

Ve birgün tüm gücünle asıldın bize, ayırdın bizi, ayırdın tek çekişle hiç farkında olmadan. Her yanım yırtık pırtık.. Öylece kaldım çırılçıplak. Ne ben vardım üzerimde, ne sen. Orada burada benden kalanları topladım. Dikiş yerlerime yama yaptım.

Arada sızlar dikiş yerlerim. Yıllar boyu üzerime geçirdiğim seni arar. Terziyi özler.

Sözcüklerimin hepsi birbiri ardına dizilmiş, hiç "boşluk" oluşturmadan içimde, noktasız; sonu gelmez paragraflar hazırlıyorlar. Hepsinin ardını, içini; dışardakilerin ne kadar az yer kapladığını bilecek kadar anlayabiliyorum. Seslendirilmeleri gereksiz; orada öylece boşluksuz; yeterince bağırıyorlar.

En belirgin olanı köşeye çekilmiş, sessiz sedasız "anne"yi oluşturanı. O kadar sessiz ki sanki kendinden sonra gelen oraya buraya saçılmış sözcükler, eninde sonunda onunla alakalı. Orada öylece duruyor hiçbir şeye dokunmadan ve sanki o umutsuz yardım çığlıklarında hepsinin gücünden fazla bir kudrete sahip.

Onun ardından içimi yırtmak ister gibi oraya buraya atılan, çarpan, düşen, düştüğü andan daha hızlı bir şekilde ayağa kalkan "O" var. O, arkasından bir dolu sözcük sürüklüyor yüklemi olmayan. Tek nefeslikmişçesine fakat bir nefeste tamamlanmayacak kadar uzun bir cümle gibi. "Söz ver" diyor fısıldayarak; "bırakma beni". Ve tanıdık bir ses "söz" derken "cezam" kesiliyor. Söz vermiştin diye sessizce ağlarken birden hiddetlenip "bıraktın beni tüm bırakılmışlığımla; hayat benden çoktan vazgeçmişti, elimi tutan bir sendin ve sen de gittin" diye hıçkırıyor. "Hayatımı sen yapmıştım; beraberce hem güzelleştirdik ikimizi, hem en çirkini olduk birbirimizin. Şimdi nerdesin?". İçimi dövüyor boşluksuz, hiç ara vermeden, soluk almadan dizilen sözcükler. Mahvettim seni, biliyorum, sevilmediğini hissettirdim, sevmedim, ama hepsini "ben" yaptım sana. Hepsinde ben vardım ve sen. Olumsuzken; olumsuzluklardayken de "biz"dik ve şimdi sensiz ben; ben olamıyor; nefes alamıyorum.

Ah susun!

Ardından çıkıp geliyor sevgilimin, içimin yere bakan gözleri; temkinli.. Havalarda uçarak vermesi gereken haberin tüm heyecanını boğazında kendi elleriyle düğümlüyor. Düğümlüyor ki, zorluklara boğulmuş bu ruh onun güzelliklerine hayıflanmasın. Sevincini paylaşmıyor gözleri ışıl ışıl. Yere bakan gözlerinden, sevinçten arındırılmış sesinden bana düşen ve biçilen role uygun olarak, cevap; kısık sesle bir "ne kadar güzel" olabiliyor. Gözlerimin parıldayacağı haber, onun ellerinden boğazıma düğüm düğüm; yerini alıyor.

Zorluklar.. Maddiyatı sevmemek maddiyata ihtiyacı olmamak anlamına gelemiyorken; insan açken nasıl açlıkla karın doyurulur, onu öğreniyor. Öğreniyor öğrenmesine de canı yanıyor; midesinin boşluğundan değil, midesi boşken yiyemeyecek kadar doymuş olmasından gururunu kemire kemire. Gurur da insan dokusu gibi kendini yenileyebilir mi diye düşünmeye başlıyor insan. Uygun ortam sağlandığında; en azından kemirecek başka şey bulduğunda misal; kemirilen yerleri tamir edilir tamamlanır mı?

Şimdi bir türlü rayına oturmamışken geleceği düşünmek ne kadar anlamlı? "Biz"in duvarları var geçmişten kalan; ince belki ama oradalar işte. Onlar kalır mı, bir umut yıkılır mı?

İçine çekince seni, senden alır sanırsın seni belki; belki sensiz kalan sen de onunla dolar sanırsın kendini. Hep aranır hep dolanırsın. Gözlerin çarkında feleğin, döner de döner. Kilitlenecek bir şey; herhangi bir şey beklemektesindir. Seni kendinden kurtaracak, başka bir varlıkla içindeki o kocaman sadece "senliği" bir kenara itip oraya kurulabilecek "onu" bekler, ümit edersin.