Apocalipse do porco

Zeus, Apolo, ¡Rapaces!: (Como diría Higgins)

Múdome de Opera community ó blogger.

Non ten que ver con que xa non navegue co Opera, é porque xa un par de veces estivo o día enteiro escarallado o blog é alporizoume. Pouco, pero o xusto para me querer cambiar.

Conste que terei que aprender a usar o blogger, non sei se serátan intuitivo como descubrín que é este ópera.

Vémonos en http://apocalipsedoporco.blogspot.com/

Eu xa estou aló agardando.

Ainda que o ser de Vigo debería deixar dito que vin, mirei e vencín.
A selección galega xogou en San Lázaro:jester:. Estivo bonito. Non é algo que teña importancia real, pero gustoume. Ainda que non o vira mais que un anaco.


Lembro varias veces en Balaidos sendo neno, cantando todos xuntos o himno galego. Supoño que sería nunha festa por algún ascenso. É unha sensación difícil de explicar, moi emocionante.
¿Sería por iso que Otero e Míchel eran os únicos que na TVG se lles veía cantar o himno?
Envexo ós que estaban en San Lázaro, porque cantar un himno con sentimento ó mesmo tempo que outros centos ou miles de persoas é entre outras cousas, moi gratificante.

Déixovos eiquí esta versión do escudo de Castelao que Miguelanxo Prado desinou hai alguns anos, collina da edición en papel de www.vieiros.com que podedes atopar en PDF eiquí

Benqueridos rapaces e rapazas:

nestas datas tan bonitas teñamos un momento para pensar nos que teñen menos ca nós, fagamos unha pausa reflexiva para facer chegar os nosos bos sentimentos ós outros...

Que bonito, non sei se vou chorar ou golsar^*.

Non pensedes que o de antes vai en serio, se algún quere ter bos sentimentos, que os teña todo o ano e que non veña agora lavar a conciencia. Os que sexades uns fillos de puta todo o ano, douvos permiso para seguir sendo igual.

Ainda así propoño ós que fuman que co novo ano tenten deixar o fume, non polo novo ano, senon pola nova lei:D Ou ide facendo un peto por se vos multan:devil:

A pesar de que non teña moito sentido tanto regalo e tanta parida, sabede que me lembro moito de todos vos todo o ano, que desexo que teñades o mellor sempre. E xa que ides estar cas vosas familias, dádelle unha aperta miña ós que coñezo (que xa sabedes quen son)

Tende sentidiño cas paparotas e moito coidado se saides á estrada.

Ó final foi un clásico saudo de noiteboa.
Cousas de se chamar Juan, ó final sempre che sae esa vea clasiquiña do saudo polo nadal. Sabede que eiquí, diante do teclado vou cambiando a a ollada cada pouco, a dereita e a esquerda, coma se fora el-rei.

¡Que bonitiño que é o nadal!

Ben sei que Aser discrepará comigo e que lle gustará o nadal, pero claro, o resto non temos vacacións escolares. ¡Quen as pillara!

^*O de golsar, recoñezo que non o vira na miña vida, quere decir vomitar. Perdoade que sexa un listillo, tampouco iso podo evitar.

¡Qué grandes momentos se viven na xuventude!


Cando un é novo todo é bonito...


Ou case todo.


Agora co paso do tempo, imos esquecendo as malas experiencias e quedamos ca parte boa de todo o pasado.


O tempo cos amigos, a liberdade case absoluta, as longas vacacións no verán...


Aquelas viaxes a Cíes,





e no medio de todo o bo, non permite que o esquezas...



O vodka Igor:





Menudo cagallón. Irrepetible, por fortuna.

Non sei porqué, pero ainda que o tentei, por algunha estrana razón non puiden pollerlle ollos normais a Rober. Sempre se lle puñan vermellos. Se algún entende porqué, faga o favor de decirmo.

Estou moi intrigado. Non me pasara ate agora. Con Roi e Irene ó principio tamén me pasaba, pero conseguino logo, só tiven que llos cambiar unha vez. Non entendo isto.

En fin, poñoo tal e coma está:
No aula, coma bo mestre.

O amigo Rafael lembrame unha receita infalible para unha tarde de diversión a esgalla:

1.-Unha chea de cervexas (mellor se son estrella galicia e preferiblemente moi frías, ainda que a práctica demostrouse que non é imprescindible)
2-Tres amigos (ou mais) cheos das cervexas anteriores
3.-Unha pelota diminuta
4.-Pouca vergoña
5.-Pasar o balón dun a outro ca man esquerda.

Para entender o punto 5 e comprender como pode ser divertido ollar de novo os puntos 1 e 2.

Bonitas fotos do evento:


A foto que acompaña sempre o blog á dereita é desa mesma tarde.

Con todos vostedes

Chegado directamente dende a guerra do Iraq

tras andar perdido buscando ó Ben Laden

Recibindo feridas na cara e tamén no seu alma

Rachando os corazóns de centos de mulleres islámicas ca súa marcha

Tras aconsellar a Zapatero a retirada das tropas

(cousa que nunca lle permeteu o soberbio de Ansar)

sen mais presentación...





Rafael Henrique








Vostedes o recoñecerán como a grande estrela dos filmes "A proposito de Henrique" ou "el sindrome cordero".

É ben triste que faga o blog para non ter que mandar correos, e ó fin chéganme respostas via correo a un correo no que mandei a ligazón para chegar á páxina. Ben sei que é só ó comezo (alomenos iso espero).
Aledame moitísimo que vos gustara (ou aledame moito que sexades uns falsos e digades que vos gusta ) Dani (xusto o que está debaixo) pregunta como pode escribir aquí. Boa pregunta.
¿Tanto conseguín enganarvos que pensades que sei usar isto? Supoño que terei que dar acceso ou algo. Inda non o sei. Pero non está todo dito, admitense axudas técnicas. En calquera caso podedes facer comentarios, que ainda non vin ningún:furious:

Xa teño o debuxo do Rafa, pero penso que non está moi ben, e quero que se pareza mais. Pedirei axuda e xa o veredes. A paciencia é unha virtude.

Marcho a traballar.