''ilk''ler elendikçe ''son''lara kıymet vermeye başlıyor insan galiba. eskiden, kadir kıymet bilen, vefa sahibi insanlar ilk lere paha biçer, bir de güzel ifadeyle dillerine dolarlarmış ya ''ilk göz ağrım'' diye. ilk sinema biletim, ilk şiirim, ilk fotoğrafım, ilk sevdiğim. 'tek' liğin kaybolduğu yerde 'ilk' lik de anlamsızlaşıyor mu? ya duygular... kendimizi tanıtırken bile cevapladığımız sorulara bakınca hep son ilgilendiklerimiz sorulur. 'son okuduğun kitap, son izlediğin film, en son bitirdiğin okul. belki çoklukta ister istemez sonlardır değer payesini göhsüne takan. ya duygular... Benjamin doğru söylemiş; büyük şehir insanı Büyük! şeylerle uğraşırken ilk lerini unuttu, son lara da pek sahip çıkmaya çabaladığı söylenemez. Hatta yeni trent ''her SON un bir İLK in başlangıcı'' olduğu. Son gözağrım diyeni de duymadım. Son görünür görünmez yeniye sonar. ya duygular...
Bu konular beni aşar; tek gördüğüm Fatma Nur un da dediği gibi kendini insan zanneden bazılarının ulaşamıyacağı samimiyetle Son anına sahip çıkan bir KUŞ!
Çoklukta 'son'lara talim ededururken, TEK liğin sahibine duyulan İLK ya da SON olmayan TEK aşkı yaşamak BÜYÜK! şehir insanı için zorluğunca güzel.........
Dedim ya bu konular beni aşar. biraz da sinir yapmışım sanırım yazdıklarımı okudum da
güzel sayfanıza acemi sayfamdan bir resim eklemeniz beni onurlandırdı umman bey. kuzene teşekkürler.