Yumuşak konuşup, Sıcak kalpli olup, İhlaslı davranana;

ya da hayatın anlamının; ne yağdan, ne de yaratılan onca güzelliklerden bi haber olmadan sürdürülebilir olması gerektiğini anlamak lazım!!! belki yağı gezdirirken bir süre durup etafa bakabilir sonra tekrar yağı dökmemeye dikkatli yoluna devam ederdi. hem bu bir örnek, teşbihte hata da aranmaz, onunun Gerçeği tam olarak anlatması da beklenemez. daha derin daha mühim bir şey var bir kaşık yağdan ya da manzaradan. içindeki ve yaşamındaki denge. bir kalem de düşünülebilir, ''örneğin'':
bir tarafında Allaha karşı görevlerin bir tarafında yaşamak adına yaptıkların ( işin, ailen, sevdiklerin....) şimdi bu kalemi parmağının ustune tam ortadan yerleştirip dengede durmasını sağladığını düşün. düşünme bir kalemi eline al ve parmağını uzatıp üstüne yerleştir. ben yaptım biraz zor. kalemin boyutları da önemli ve biraz kilolu biri bu kalemi daha uzun süre dengde tutabilir sanırım ben tutamadım..

yani kaleme ve taşıyanın özelliklerine göre de durum değişiyor öyleyse. insanın aklına bazı şeyler geliyor!! ben anlıyorum sanırım ''hayatın anlamını'' şimdi sevgili gosarias bir kaşık zeytin yağı al dolaş, döndüğünde sana söyliycem ama dikkat et yağ dökülmesin

sayın prusarus hoş geldiniz...
size de iyi haftalar efendim, geldiniz ve yine aklım karıştı...
bırakalım diyorsunuz, diğer blog da dediğiniz gibi ''biraz düşünceleri özgür bırakmak lazım'' diyorsunuz yine sanırım.
Düşüncede ve eylemde ikilik insanı karıştırır. Düşünceler yamaydı ama. düşünce ve eylemde ikilik muhakkak öyleyse. değişken olanda standart aramak biraz güç olmalı. kaldı ki eylemleri tetikleyen düşünceler değilmi. ''kararın gücü''; düşünür, karar verme aşamasına getirir ve uygularız. peki ikilikten nasıl kurtulucaz? özde aranmalı bazı şeyler demiştiniz. o zaman ''özde ve eylemde ikilik olmayan'' bir hal mi sözkonusu olan. haklı olduğunuz nokta yaşarken, bütünlüğün arzetmesi gerektiği. kalemin iki ucundaki değerler birbirini beslemekte aslında. ya da şöyle bakılabilir mi? kaleme yerleştirilenler eylemler olsa ve onu taşıyan parmak da özümüz. hareketlerimizi özümüzle tetikler uygunluk muhasebesini de özümüzle yaparız.
bunların hepsi gereksiz diyorsunuz, denge kurma çabası bizi esirleştirmekte, neye? tüm yaşantımızı idare edecek güç bize doğuştan mı verildi? evet yaşantımız bizim emrimiz de fakat gerekli donanımlar olmadan bir şirket bile idare edilemezken bir hayat idare edilebilirmi doğaçlamayla.

evet süha bey, inanıyorum ki anlatmak istediğiniz daha çok şey var... bazen ben de kelimelerin ve sınırlı zamanın arasına sıkışan cümlelerime el derman diyecek oluyorum

affınıza sığınıp önce bebeklerin ''her şeye hakim '' oldukları konusunda bir değişiklik yapma ihtiyacı hissediyorum. 'her şeye Hakim' olan konusunda hemfikiriz sanırım ve bu ifadenin kısa zaman içerisinde anlatılmak istenen düşünceler girdabının eseri olduğunu düşünüyorum. dediğiniz gibi detaylar benim yakın arkadaşım
tekrar özür dilerim, düzeltme haddini kendimde bulduğumu sanmayın.

İnsan zannettiğimizin ötesinde bir kavram; kusursuz! tıpkı yaratılmış her şey gibi. fakat bir kusur eklenmedi mi insan ''irade''. diğer tüm yaratılanlardan farklı ''kusurlu'' kılan da bu mu acaba insanı. ve dahası tüm kusurlardan münezzeh Rahman ve Rahim olan bu kusurlu hali neden verdi kuluna. kusursuzluğa taşıyan bir kusurmudur bu!!! irade ettiklerimizce (karalarımız, eylemlerimiz, yamalarımız....) kusursuzluğa giden yolu aramaya mı gönderildik.

bebekler öz de dediğiniz gibi saf,arı,duru... henüz iradeye dayanmış bir yamaları olmadığından, kusurlanmadıklarından. irade hem kusur (günah) katacak saf özlerine zamanla, hem de kusursuzluğa ulaşmaya (sevap) sermaye.
doğrudur ki özü yorumlarken insanın aklına bebekler gelir hemen. en öz halimiz. peki hepsi bir mi? tüm bebek özler aynı niteliklerle mi yaratıldılar? Allah her özü aynı mı yarattı? öz sermayeye tabii olmak insan için ne derece doğru. Şimdi kimimiz özünde öfkeli, kimimiz özünde kindar, kimimiz müsrif, kimimiz tembel,yalancı,kıskanç......
bizlerin özleri konusunda hiç terbiye edilmeye muhtaç bir durumu yok mu. öze dayandıralım evet, çok haklıydınız ki düşünceler yamalardır. fakat o özün iradeyle bir terbiyeye ihtiyacı yok mu...
farklı dinler, öğretiler bir konuda aynı yoruma yakın durmakta. Düşüncelerin duyguları, duyguların kişiliği, onunda karakteri yan insanın özünü oluşturacağı. özümüzde çok saf ve de temizken (tüm o öfkeli, kızgın, tembel ya da müsrif hallere rağmen) yamaların yaşamdaki sıklığı zamanla öze nüfüs etmekte. aklı erene kadar her kul iman sahibi. doğuştan. o öz sermayenin en güzel tarafı da bu zaten. tekrarlanan yanlış düşünceler,eylemler korkulur ki zamanla öze kadar işler ve imana malolan bir tesirde bulunur. bu nedenle midir ''gunahta ısrar etmeyiniz'' emri gelmiştir. insanın özü de değişir bence süha bey.

sonuca varmış değilim, hala batman deki soruişareti adamım.
bir şeyi farketmiştim ki bir sorunu çözer ya da bir cevap ararken neye dayandırdığın çok önemli. felsefen destekle arıyorsan cevabı bi yere kadar geliyorsun ama yine soruya cıkıyor cevap. mesela öfkelendiğin birine nasıl davranman lazım dendiğinde ''ben''i esas almış bir felsefi yaklaşım hiç bir şeyi benden daha üstün tutmadığı için bunun cezalandırılmasını söyleyecektir. hümanist bir tutumdan bakınca, herkes dost kardeş eşit, insanı kusurlarıyla sev, öfkelenmek de insani falan gibi şeylerle bir noktaya kadar gelip tıkanır. öfkelenmişim bana haksızlık yapmış bir şey yapmak istiyorum çünkü yok öyle kardeş herkes falan karşılığını kim verecek bana bu kardeşliğin !!!

neyse işte böyle böyle ne yapacağını bulamayan insan toplulukları yüzünden de habire çoğalan şöyle yapmalısın toplulukları peyda oluyor.
ama hepsi gerçek bir cevaba muhtaç.

farketmiş olduğum islami değerlere dayandırdığın zaman sorunu, cevaba ulaşıyor olduğun. soruların ardı kesiliyor. her cevap yeni bir soruya çıkmaktan yorulmuyor. son cevabın kaynağı orası.
öfkelendiysen eğer bir adama yaptığı haksızlık mukabilince hakkını alırsın ondan, yok eğer affedersen de Allah'ın Rızasına mazhar olur alırsın mükafatını... başka sorusu olan

şimdi bu meselede de işin içinden çıkamayız bence sevgili süha bey.
akıl, idrak, hümanizm..... denge ve özle ilgili cevabı bize biraz zor verir. siz bir cevap verirsiniz benim aklım onu alır ve o cevabı müthiş bir soru haline dönüştürür

özüyle yaşamak ve dengeyi bulmak, bu konuda benim islama dayandırabileceğim bir kaynak bilgim yok maalesef
Umman bey de elini çekti bizden,

teşekkürler...
bu aydınlatıcı bilginizi paylaştığınız için süha bey. öze dayanmak benim için yeni bir düşünce, anlama da zorlanmış ve sizi yorduysam da özürümü kabul ediniz.
insanın doğasına münhasır olarak halden hale geçiyor olmaktan ve bu hallerdeki değişiklikleri üzerime fazlasıyla maletmemden yorgun ve de tedirgindim doğrusu. bu nedenle kendime, hayata özümle yaklaşmak ve bakmak düşüncesi beni ziyadesiyle rahatlattı. zamanla daha kavrıyacak, okuyup paylaştıkca anlamına vakıf olabileceğimi umuyorum.
minnet ve saygılar...

havlu attığımı düşündünüz di mi...
kolay pes etmem aslında ikna oluncaya ya da edinceye kadar ama cidden aklım yoruldu pes... ben daha önce demiş olduğunuz gibi bir süre gönlümü devreye sokup sevgiyle kavramaya çalışıcam. aklım dinlensin bu arada

Teşekkürler efendim

bir ara kelimeleri güzel biri şöyle demişti: güzeli güzel görür

sevgi tavsiye eden bir yürek ve güzel görebilme erdemi dahası bunları bir başkasına da yakışır bulabilme tevazusu, hepsi birden kaç kula nasip olmuşturki alemde...

tanımaktan onur duydum

sevgi ve saygıyla...

günaydın süha bey...
naif sözlerinize çok teşekkürler.
bir kaçyılda bunca şey öğrenebilmek ne güzel, özünüz güzelmiş demekki
aman yine öze dönüyoruz dikkat
Erol Erbaş Beyfendiyi sizin cümlelerinizden tanıdım.
feyzinden bize de nasip olur mu?

sevgi ve saygımla...
gününüz hayırla dolsun...