Yumuşak konuşup, Sıcak kalpli olup, İhlaslı davranana;

Süha Bey in bahsiyle, (fikri ışık hala pek cılız bu arada )
Hale takılıp kalmış olmanın semeresi yaşadığımız. Öz de olana uzaklaşmamız. biz ırağa sürdükçe yolumuzu, özümüz kaf dağının ardında, masal kahramanlarından daha yabancı olmakta.

dediğim gibi Umman bey, fikri ışığım henüz çok zayıf. sadece bir ışık var bu fikirle tanışalı 4-5 gündür içimde. Yanlış bir yorum yapıp saplanmaktan korkarak kavramaya, anlamaya, hissetmeye çalışıyorum...

Hal le başlar diyorsunuz siz de!!! Benim hissettiğim hal telaşına kaptırıp kendimizi ( günlük işler, endişeler, sevinç biriktirmeler...)
özün değerini unuttuğumuz mu düşüncesi... bu günkü halim yetişmesi gereken işleri kovalamak mı? dü ki yarın endişesi! yarın ki bir acıya esir olup halsiz kalmak ya da bir sevince gark olup hayallere dalmak mı?

bu halden hale geçişlere esir olmuş hayatlar da bir sorun mu var???
Annelik halini yerine getirirken ki çabalar, ya da babalık... evlat halinde ki sorumluluklar, iş gören ya da veren olmanın getirdikleri, bir de insani hallerimiz var ki yelpaze çok geniş.

öz Halimiz ne, KUL...
belki de bu halden, yani dediğiniz gibi 'hal ilmi'nden başlar.
demek bir de hal ilmi var! işte yeni bir zayıf ışık daha yerleşti zihnime. öğrenecek ne çok şey var

ilk yorumunuzda bahsettiğiniz örnek aslında ne de güzel ifade etmiş demek istediğimi...

yangından can kurtarırken, insan 'hal' iyle yapılacak en değerli işi yerine getirirken bile Kul luk hallerinden vazgeçmeyen bir nesil...

hal ilmine güzel bir başlangıç oldu
güzel bir yerden... tekrar Rahmetle anıyorum, şad olsun

kendimiz üzerinde durmak!
öz den anladığım bu değildi.

ve inancımız bize nasıl uzak olabilir. neye inanıyorsak oyuz. ve neyi arıyorsak onu buluruz. inanç hem de öyle bizle ki, bir süre sonra gül yaprağından nemi, suyu çıkarmak gibi olur inancımızı bizden çıkarmak. her bir dokuya işlemiş her hücreye teneffüs etmiş nemden ayırmak gibi olur.

Günlük haller bizden çok ayrı Süha bey. hem de çok.. hepsi birer gömlek gibi çıkarılıp gidilecek bu dünyadan. Alemdeki sıfatlarımız ve rollerimiz ömrümüzce sınırlı. ama insan ömrüyle sınırlı bir varlık değil!!! sonsuza dek anne, sonsuza dek patron, ya da sonsuza dek evlat olmayacağız. insanın sonsuzluğu kulluğu...

kaldıki O'nun rızasından uzak bir halimiz de söz konusu olamaz. O diledi annelik, babalık, öğrencilik, öğretmenlik, bu dünyada daha ne haller bize kısmet oldu... verilen her nimete en güzel şükür kıymetini bilmek hakkını vermekse; bizler bu sıfatlarımızı şükür niyetiyle en güzel halinde yerine getirmeye çabalamalıyız. halden şikayetim bu anlamda nasıl olabilir, Allah verdi. Hali yaşarkenki halimden dem vuruyorum. Bu halleri yaşamaya geldikte sanki özümüzdeki kulluğumuzu, asıl yaşatılması gerekeni bunları önemsemek yüzünden önemseyemez mi olduk.
kendinde olmak, kendi üzerinde durmak ve kendini önemsemek...
bu diğer insanlara bakış açımızıda şekilleyecektir. kendini sıfatlarından ibaret bulmakla insan; evladını, annesini, arkadaşını, sevdiğini de o verdiği sıfatla tanımlayacaktır. Kul olduğunu unutan, karşısındakinin de kulluğunu göremez. İlişkilerin de sorunlu oluşunun temel nedeni budur belki. kul olmak had li olmak demek. adı üstünde kul. Anne, baba, evlat, eş, patron, düşman, dost hepsi birer kul. ve O nun rızası olmadan karınca ayağını oynatamaz.

Kulluğunu bilmeyen haddini bilebilirmi, karşısındakinin de hadli bir zavallı olduğunu görebilirmi. insan insana her şeyi yapar. o kendimiz diye baktığımız noktadan bakınca cinayetler, haksızlıklar, kavgalar da insancadır. nüfuslu bir adamın tavuğuna dahi kışt diyemeyen mizaçdaki insanoğlu, karşısındakinin Allahın Kulu olduğunu düşünse, eli kalkar dili kötü söze yeltenebilirmi.

Halden hale girer insan, halinde arayacaksa önemini, katiller, hırsızlar, zalimler ne yapsın. kendim dediği bir katilese dönecek yönü ne. O mubarek demez mi 'gel, ne olursan ol gel' Kulsun kusurlusun gelmeye muhtaçsın. alimde olsan zalimde... ve o kapıdan ne alim ne de zalim olarak değil sadece kul olarak geçilir. davet kul a dır.

o davete bu kadar muhtaçken ve kulluğayken davet bizler neden başka sıfatları taşır dururuzki ısrarla üzerimizde. kendimizden bir türlü geçemez, karşımızdakini de illa kuldan başka bir şeymiş gibi görmeye çalışırız

sevgili üstad ne de güzel demiş

yum gözünü, kalbine heran yokluğu üfür...
''kendinen geçmek iman; kendine olmak küfür'' N.F.K

sizi kırdım sanırım.
insan kusurlu işte...

naif bir iğneleme mi var bana mı öyle geldi sevgili Süha bey

bu konu hakkında 'dur'ma fikrinizden vazgeçip, görüşlerinizi paylaşma nezaketinizi sürdürmeye devam ederseniz ben memnuniyetle ve samimiyetle yazılarıma devam edeceğimi belirtmek isterim; ne de olsa insanlığın anasıyım

size minnetimi de belirtmek isterim ayrıca Süha Bey. belli olan şu ki aynı konuda yorumlarımız arasında fark var. fakat siz bu konudan bahsetmiş olmasaydınız bana, bu anlamda ne fikrim ne de farkım olmayacaktı. bu düşünceyi inanın büyük sevgiyle kabul etti gönlüm. özüme odaklı olmayı. paylaştığınız için tekrar teşekkürler

saygı ve sevgiyle...

şimdi çıkmam lazım ama yazıcam

cevabımın doğru ya da yanlışlığına beni ikna edin ben size hediye alıcam

netekim beni fikir karasızlığındaki girdaptan kurtarmış olursunuz

fikri sabit olduğum tek husus şu alemde varlığı ve birliği belki de,
çok şükür ki bunda hiç bir vakit karasızlığa düşme zaafiyetini vermedi yaradan... yine farketmişsinizdir ki sabitliğin tek bunda olup olmadığı hususunda bile kararsızım

sevgi ve saygıyla...