Katarzyna Kuma

Obrazy zawarte w mojej pracy dyplomowej są próbą malarskiej wypowiedzi na temat problemów młodych ludzi w dzisiejszym świecie. Dyplom składa się z dwóch cykli: pierwszy z nich to zbiór portretów. Portretowane osoby to moi bliscy znajomi i przyjaciele, osoby, które pozwoliły mi się zbliżyć do siebie na tyle żebym mogła ośmielić się stwierdzić, że je znam. W portretach starałam się oddać wyjątkowość każdej z tych osób. Poprzez namnożenie ilości prac chciałam pokazać, że nawet w masie, w tłumie, każdy z nas jest indywidualnością, jest inny. Zajmuje mnie kwestia tożsamość człowieka jako jednostki jak również pytanie o moją tożsamość, jako artystki. W tych obrazach starałam się pokazać osoby portretowane, takimi, jakimi jeszcze są: pozytywnie nastawionymi na zmiany, jakie niesie przyszłość. Cykl z przedstawieniami postaci w ruchu, które skacząc sprawiają wrażenie wesołych, rozbawionych, jakby sprawy dnia codziennego ich nie dotyczyły. Skok w moich pracach ma nie tylko przywodzić na myśl wesołą zabawę. Jest to symboliczne przedstawienie pewnego stanu zawieszenia, w jakim tak wielu ludzi z mojego otoczenia się znajduje. Tła tych prac nie przedstawiają żadnych konkretnych miejsc ani przedmiotów. Postaci są wycięte i wstawione w nową rzeczywistość. Korzystałam z żywej, barwnej palety czystych barw. Zależało mi na tym żeby przedstawiane postaci pokazać w nowej rzeczywistości- tak odmiennej od tej, w jakiej egzystują, na co dzień. Pustka istnienia, niemożność postępu, smutek i niepokój łączą się w bezskutecznych próbach ukrycia ich i pokonania. Nauczeni jesteśmy egzystować za maską, etykietą, ceremoniałem, formułą. Wprowadzeniem kolorowego tła i dynamicznej pozy ja również zasłaniam się maską, chcąc się ochronić, zaprzeczyć takiemu a nie innemu stanowi rzeczy. Powstałe prace są próbą wypowiedzi na temat sytuacji mojego pokolenia, w dzisiejszym świecie, w Polsce.