Tam gdzie żyją smoki....

SMOCZE ŚNIADANIE



SMOCZE SNIADANIE.doc



Rano obudziły naszych przyjaciół dziwne dźwięki. Jakby ktoś specjalnie tłukł się w kuchni. Tylko zaraz… przecież tu nie ma kuchni…? To co to za dźwięki. Krasnoludy już poszły. Skończyły pracę i jak najszybciej chciały wrócić do siebie, więc to na pewno nie one. Krzysiu wiercił się w swoim łóżeczku, zakładał poduszkę na głowę ale niewiele to dało. W końcu zerwał się żeby zobaczyć co wydaje te przeraźliwie głośne dźwięki. Jak się można było domyślić obydwa smoki spały smacznie i nie przejmowały się zbytnio tym co się wokół nich dzieje. Krzysiu musiał się nieźle namęczyć żeby wdrapać się na Januarego i zobaczyć co też się dzieje w jaskini. A działo się i to wiele. Jaskinia wyglądała zupełnie inaczej niż wczorajszego wieczora. Słońce już wstało więc cała sala była oświetlona łagodnym światłem poranka. Na środku, wokół tradycyjnego ogniska ustawiony był wielki kamienny stół i coś w rodzaju ław. Przy ogniu krzątały się dwie smoczyce. Jedna starsza, druga młodsza. W kąciku gdzie jeszcze nie do końca dotarło dzienne światło siedział wielki ciemno zielony smok, palił fajkę i drzemał. „To pewnie jest ten wujek Albert” – pomyślał Krzysiu. „Chyba pójdę się przywitać.”
Krzysiu szybko się przebrał. Jak wiecie w trakcie wędrówki Krzysiu nieco się zmienia – to znaczy rośnie  Jest coraz starszy i coraz bardziej samodzielny. Założył buciki i pobiegł w kierunku krzątających się smoczyc.
- Dzień dobry Paniom.
- Dzień dobry – odpowiedziała młodsza ale nie rozejrzała się nawet, tak była zajęta swoją pracą.
Starsza tym czasem zaczęła rozglądać się po pomieszczeniu. Rzecz jasna nie spojrzała na ziemię tylko szukała kogoś na wysokości swojego wzroku. Kiedy nic nie znalazła spojrzała niżej i ….
- Mysz! Mój Boże Różo zrób coś! To mysz!!! – miotała się stara smoczyca. Tupała strasznie, skakała po całym pomieszczeniu. Dobrze, że Krzyś zdążył się schować pod stół bo niechybnie by go zadeptała. Krzyki obudziły naszych smoczych przyjaciół.
- Babciu to nie mysz!
- Przecież widziałam! To mysz! Jestem uczulona na myszy! Znowu będę cały dzień kichać! Zatka mi się nos i nie będę mogła w nocy spać! Różo znajdź ją i wyrzuć!
- Babciu to nie jest mysz – to chłopiec!
W tym czasie January gorączkowo poszukiwał chłopczyka. Zaglądał pod każdy stołek i ławę. Babcia szalała dalej, co oznaczało, że Krzysiu siedział schowany i nie wychylał się wcale spod swojego bezpiecznego schronienia.
- Mamo nie kichasz. To nie jest mysz. Zielony Wojciech mają rację – to ludzkie dziecko. Jest malutki więc może Ci się zdać myszą ale nią nie jest Usiądź sobie, zrobię Ci herbatkę z melisą a chłopcy w tym czasie poszukają tego malca. Nieźle musiałaś go przestraszyć.
Kiedy babcia Matylda w końcu dała się przekonać i usiadła obok wujka Alberta, Krzysiu zdecydował się w końcu wyjść.
- Nic ci się nie stało Krzysiu? – zapytał zatroskany smok oglądając przyjaciela ze wszystkich możliwych stron.
- Nic. Tylko się przestraszyłem. – odpowiedział chłopczyk.
- To jest Krzysiu babciu. Przyjaciel Januarego. Jak widzisz nie jest myszą
Babcia założyła okulary przez co jej czerwone oczy zrobiły się jeszcze większe i dokładnie przyjrzała się dziecku. Krzyś jeszcze trochę się bał ale starał się tego po sobie nie pokazywać. Był bezpieczny. W końcu January nie pozwoliłby go skrzywdzić.
- No rzeczywiście. Teraz widzę, że to nie mysz. Nigdy nie widziałam takiego stworzenia. Podobny jest do tych włochatych stworzeń, które kręcą się po naszych korytarzach nie wiedzieć po co….
- Gdyby nie te stworzenia chodziłabyś ze świecą po korytarzach mamo.
- hm…. Może i masz rację moje dziecko…
Babcia straciła zainteresowanie Krzysiem. Wujek Albert w ogóle go nie przejawiał – zwyczajnie chrapał jakby w ogóle nie słyszał co się chwilkę wcześniej działo.
- Teraz możemy zająć się śniadaniem - wesoło powiedziała pani Róża. – Chłopcy nakryjcie do stołu, nie wypada żeby goście jedli bezpośrednio z garnka . Nie wiem co prawda co jedzą tacy mali ludkowie jak Ty Krzysiu ale mam nadzieję, że nasze potrawy będą Ci smakowały.
- Proszę się nie martwić. January wie czego mi jeść nie wolno . A skąd pani wie kim jestem?
- Zielony jest słodkim smoczkiem. Wiem zawsze o wszystkim, nawet wtedy kiedy Wojciech milczy jak grób. Wczoraj kiedy położyliście się już spać rozmawiał ze mną przez smoczą rurę…
- Smokofon – przerwał jej Krzysiu – tak ją nazwał właśnie Zielony.
- Bardzo ładnie – uśmiechnęła się smocza mama – I prosił, żebyśmy przyszli. Powiedział mi kim jesteście i co zamierzacie robić. Stąd nasza obecność i dlatego właśnie robię coś dobrego na śniadanie. No i mam dla was zapas na dalszą drogę
Smoczyca dalej krzątała się przy garnku wesoło podśpiewując i podskakując co jakiś czas. Sprawiało jej to chyba olbrzymią radość. Zielony Wojciech ustawił wielkie miski i równie wielkie łyżki na stole i usiadł grzecznie na ławie przy stole. Zielony wyglądał na bardzo szczęśliwego. W końcu była tu jego mama.
- A gdzie jest wasz tata? – zapytał Krzysiu. - W domu zawsze jemy posiłki razem.
- Rupert poszedł sprawdzić czy ścieżka wzdłuż przełęczy jest bezpieczna – przynajmniej na długości naszych gór. Powinien się zjawić zanim wyruszycie. – powiedziała smoczyca. – No siadajcie już bo wszystko wystygnie.
Krzyś cały czas zastanawiał się co też pani Róża gotuje.
Pachniało pięknie i bardzo znajomo ale ze smokami to nigdy nic
nie wiadomo. Dopiero kiedy mama Zielonego Wojciecha napełniła talerze…
- Zupa ogórkowa! – zakrzyknął chłopczyk
- Tak kochanie. Mam nadzieję, że lubisz. My ją uwielbiamy.
- Wiem. Mama mi czytała taka piękną bajkę o smokach i one najbardziej na świecie lubiły zupę ogórkową – smoczą zupę. Moja babcia też robi pyszną  - pochwalił się Krzysiu.
- Smacznego moi mili.
Powiedziała i wszyscy zasiedli do jedzenia. Może to dziwne, że n śniadanie jedli akurat zupę ale skoro jest ich przysmakiem to w sumie czemu się dziwić. Po skończonym śniadaniu nasi przyjaciele zaczęli zbierać się powoli do drogi. Smocza mama zaopatrzyła ich w świeży prowiant dostosowany tak do brzuszka smoka jak i chłopca. Wujek Albert, który niespodziewanie się ożywił opowiadał im o moście nad oślizłą przełęczą. I o tym jaki las po drugiej stronie jest dziwny. Co ciekawe opowieści o tym lesie były różne i każdy kto do tej pory im coś o nim mówił, mówił o nim inaczej. Tym razem las nie był mroczny tylko pełen małych, ciekawskich i kolorowych duszków. Grał pełną gamą kolorów i dźwięków. Przyjemnie się tego słuchało i las nie wydawał się już taki straszny. Niedługo potem przyszedł tata smoków. Był to postawny również zielony smok. Spokojny i opanowany.
- Dzień dobry młodzieńcy. To wy wybieracie się za przełęcz?
- Tak proszę pana.
- No dobrze. Ścieżka jest bezpieczna. Jest sucho i nigdzie nie ma żadnych osuwisk. Do mostu powinniście dojść kiedy słońca oba będą wysoko, więc powinniście zdążyć znaleźć jakieś bezpieczne schronienie przed nocą. Starajcie się nie nocować na otwartej przestrzeni, na łąkach i leśnych planach. Pamiętajcie, że ten las żyje. To nie jest zwykły las.
- Dziękujemy Panu.
Chłopcy zostali wyściskani przed wyruszeniem w drogę. Nawet babcia Matylda zdecydowała się połaskotać Krzysia Mama Róża trzy razy sprawdziła czy chłopcy na pewno wzięli wszystko co im przygotowała. Wujek Albert mówił ciągle, że chciałby znów znaleźć się w tym lesie wśród śpiewu i ciepła jakie daje to miejsce. Był rozmarzony i jakby nieobecny. Tata Rupert dał im zwój liny i wielkie, grube rękawice. Zielony Wojciech przez cały czas tych pożegnań stał z boku i czekał. Chciał pójść z przyjaciółmi przynajmniej do końca gór a jak mama pozwoli to i do samego mostu. Wujek Albert był co prawda trochę zbzikowany ale tyle się już nasłuchał opowieści o tym lesie, że sam z chęcią by go zobaczył. Nawet jeśli nie wszystko co mówił wujek było prawdą.
- Pójdziemy z wami. Nie będzie nudno przynajmniej przez część drogi – powiedział Zielony Wojciech i poprowadził przyjaciół korytarzami, które wieść ich miały ku wyjściu.

JASKINIOWE GÓRY


jaskiniowe góry.doc


Krzyś nie wiedział jak długo jechali. Łagodne kołysanie pociągu ukołysało go do snu. Przespał niemal całą drogę. Może to i dobrze. Takie małe nietypowe stworzenie niewątpliwie wzbudziłoby sporą sensację wśród podróżujących smoków.
Dotarli na miejsce. Na tej stacji nie wysiadł żaden inny smok. Żaden tez nie czekał na pociąg. Stacja była pusta i bardzo zaniedbana. Trawa zarastała tory, kwiaty zdziczały, a wszystko robiło wrażenie starego, zapuszczonego i zapomnianego przez wszystkich. Na jednym z pobliskich drzew była przybita tabliczka z nazwa stacji JASKINIOWE GÓRY. Nie było żadnego rozkładu jazdy, żadnych ławek, nic co sugerowałoby, że tu powinien zatrzymywać się pociąg.
- To już zupełnie inny smoczy świat. – powiedział January.
- Nie przypuszczałem, że będzie tu tak pusto i smutno. – dodał Krzysiu.
- Zupełnie jakby nikt tu nie mieszkał…
- January czy my na pewno dobrze trafiliśmy? Przecież tu nic nie ma.
- Wydaje mi się, że tak. Za Jaskiniowymi Górami jest jeszcze Oślizła Przełęcz a zaraz za nią cel naszej wyprawy czyli Las Kalafiorowego Królestwa.
- A nie mogliśmy pojechać dalej pociągiem? To naprawdę najkrótsza droga?
- Według mapy i Bonifacego tak.
- Hm… Nie podoba mi się ta przełęcz ale to trudno. Chodźmy January – powiedział Krzysiu i zaczął się niecierpliwie wiercić w swojej kieszonce.
- Przepraszam Pana a z kim Pan rozmawia?
January rozejrzał się wokoło i nikogo nie zobaczył. Nauczony jednak doświadczeniem (po przygodzie ze smoczusiami) wiedział, że jeżeli jest głos to musi też być jego właściciel. Spojrzał najpierw w dół i nic nie zobaczył, więc zaczął oglądać pobliskie krzaki i drzewa. Właśnie… drzewa… Jedno miało takie jakieś dziwne liście, trochę jakby łapy…
- Patrz! Hihihihi On nas nie widzi! 
- Teraz już nas widzi Pacanie.
- To następnym razem sam się schowaj, jak ci się nie podoba!
- Raczej będzie mi trudno… No chyba, że ktoś odrąbie ci głowę i będzie w końcu spokój.
Przez cały czas tej rozmowy Krzyś i January patrzyli na średniej wielkości smoka siedzącego na gałęzi olbrzymiego dębu. Smok był dość specyficzny… to znaczy miał dwie głowy. Niby Krzyś widział już takie osobniki ale z żadnym nie rozmawiał i żadnego nie poznał.
- Kim pan…, panowie jesteście?
- On jest Zielony, a ja jestem Wojciech – powiedziała pierwsza głowa.
- Jak się nazywasz? Kim jesteś? Z kim gadałeś?
Wyrzucała z siebie druga głowa, którą tamta nazwała Zielonym. Pierwsza głowa wzniosła oczy ku niebu i zaczęła po cichu liczyć.
- Przepraszam, ale co pan robi? – zapytał January.
- Uspokajam się. Inaczej dawno palnąłbym tą głupią głowę. Za grosz dobrego wychowania… - westchnął – Ale do rzeczy. Co tu robisz i kim jesteś? No i z kim rozmawiałeś jeśli wolno spytać? – zapytał Wojciech.
- Nazywam się January i jestem z rodziny smakusiów, a to jest mój przyjaciel Krzyś – powiedział smok i wskazał ręką na kieszeń – On jest chłopcem. Idziemy do Lasu Kalafiorowego Królestwa.
- Jakie to śmieszne w tej kieszeni. Toto gada? Z nim gadałeś? – dopytywał się Zielony.
- Nie gada tylko mówi. – poprawił go Wojciech.
- I nie „Toto” tylko Krzyś – oburzył się chłopczyk.
- Ale ma fajny, cienki głosik, - zachichotała druga głowa.
- Przepraszam, może to niegrzeczne pytanie, ale z jakiej rodziny smoków są panowie?
- Nie panowie. Ja jestem Wojciech – jak już mówiłem – a ta wiecznie rozgadana głowa to Zielony. Jesteśmy z rodziny Smarkusiów, która od bardzo dawna zamieszkuje Jaskiniowe Góry.
- Smarkusiów? – zainteresował się Krzyś – Czy to znaczy, że macie katar?
- Mniej więcej o to chodzi. Smarkusie to smoczy alergicy. My na szczęście pozbawieni jesteśmy tej przypadłości.
- A na co jesteście uczuleni? To znaczy nie wy, ale pozostałe Smarkusie?
- Generalnie na wszystko co jest zielone i rośnie.
- Ja jestem Zielony! – ryknęła z zachwytem druga głowa.
- No właśnie! A ja jestem uczulony na Ciebie!
- Dlaczego wy nie jesteście uczuleni?
- Jak widzisz jesteśmy trochę inni. To znaczy teoretycznie jest nas dwóch…
- Ja jestem Zielony – przerwała mu druga głowa.
- …ale mózgu starczyło tylko na jedną…
- Ja jestem Zielony! – wesoło wykrzykiwał Zielony.
- …i dlatego Ty jesteś Zielony, a ja jestem Wojciech i jestem na Ciebie, tępa głowo, uczulony – złościła się pierwsza głowa.
- To wy tutaj mieszkacie? – dopytywał się Krzysiu.
- Tak. Mieszkamy dwie góry dalej, ale wszędzie tutaj można znaleźć jakiś przytulny kąt do spania. – odpowiedział Wojciech.
Zielony jakby chwilowo uznał wyższość brata i tylko potakiwał głową i głupkowato się uśmiechał.
- Jeśli chcecie to możemy z wami pójść aż do Oślizłej Przełęczy. Znamy w tych górach każdą szczelinę. Januaremu podobał się pomysł Wojciecha ale wolał się upewnić. Dyskretnie spojrzał na Krzysia, ale ten zajęty był robieniem śmiesznych min do Zielonego. Obaj świetnie się bawili. „No tak. Zabawa.” Szturchnął Krzysia a ten w lot zrozumiał o co chodzi. Zniknął na chwilę we wnętrzu obszernej kieszeni a kiedy znów się pojawił jego buzia promieniała radością. Wszystko w porządku pomyślał January. Kula strachu podczas podróży zmieniła trochę swoje właściwości. Musiała dostosować się do warunków w jakich w trakcie podróży znajdowali się przyjaciele. Gdyby parzyła ilekroć znajdował się ktoś w pobliżu Krzyś wiecznie by wykrzykiwał „Parzy!” czym zwracałby na siebie uwagę. Zmieniła swoje właściwości kiedy byli w smoczym mieście. W obliczu zagrożenia najpierw zmieniała swoją barwę na intensywnie czerwoną a potem parzyła. W zależności od stopnia zagrożenia. Teraz sądząc po minie Krzysia kula była tylko kawałkiem papieru i nie reagowała.
- Jeśli będziecie tak mili i pokażecie nam drogę to będzie nam bardzo miło. – w końcu powiedział January.
I poszli. Jaskiniowe Góry nie były jeszcze widoczne. Zasłaniały je drzewa. Nie wiedzieli więc jakie są. Czy są lesiste, czy kamieniste. Nad sobą mieli tylko mieniące się w słońcu liście. Jedne zielone a inne czerwone, brązowe i żółte.
- Czy już jest jesień? – zapytał Krzyś.
- Czy już jest co? – zapytali równocześnie Wojciech i January.
- Jesień.
- A co to takiego?
- Mama mówi, że jak jest jesień to liście na drzewach zmieniają kolor na brązowy, czerwony albo żółty. Potem te liście opadają żeby drzewa mogły odpocząć by potem znowu wypuścić listki.
- W takim razie nie ma jesieni. – powiedział Wojciech.
- To dlaczego drzewa maja brązowe liście?
- Bo one zawsze maja brązowe liście. Las ma wiele kolorów. Są drzewa wiecznie zielone, albo czerwone, są też takie, których liście mają odcień złoty. Są też takie, które liści nie chcą i zrzucają je gdy tylko te osiągną odpowiednia wielkość. W Karinie smoków nie ma jesieni.
- To nie ma tez zimy? – przestraszył się Krzysiu.
January ponieważ nie wiedział co to jest zima powiedział:
- W krainie smoków raz jest zimno, raz ciepło. Czasem pada deszcz a czasem śnieg. Jest więc pora zimna i pora ciepła. Teraz mamy porę ciepłą.
- I dobrze, że taka mamy. W porze zimnej nie przeszlibyście przez Oślizłą Przełęcz.
- Dlaczego?
- Bo jest zamarznięta. Tworzą się korytarze, które ściągają śmiałków do nor oślizgników, a stamtąd mało kto wychodzi bez szwanku.
Tak rozmawiając doszli do końca kolorowego lasu, który rośnie u stóp Jaskiniowych Gór.
- A oto i Jaskiniowe Góry – powiedział dumnie Wojciech.
- Wyglądają jak wielki kawałek szwajcarskiego sera – powiedział chłopczyk – tylko nie mają żółtego koloru.
January uśmiechnął się – widać smoki znają ten przysmak.
Stali u stóp Gór, które były tak podziurawione wielkimi otworami jaskiń, że aż dziwne było, że się trzymają w pionie a nie rozsypią się zaraz na drobne kawałki. Góry wyglądały jak wielkie prostokątne, betonowe bloki, ściśle przylegające do siebie. Nie było tam ścieżek ani nawet drabiny czy schodów prowadzących na górę. Tylko pionowe gładkie ściany podziurawione otworami jaskiń.
- Gdzie jest ta ścieżka? – zapytał rozglądając się January – Jak mamy się wspiąć?
- Urok Jaskiniowych Gór to właśnie jaskinie. – powiedział Wojciech.
- O tak! Jaskinie! – przytaknął ochoczo Zielony.
- Żeby dostać się na drugą stronę trzeba przejść cały labirynt jaskiń. Teoretycznie są pooznaczane szlaki, ale czasami ktoś zamazuje albo zrywa jaskiniowskaz i wtedy jak się nie wie gdzie iść to można łatwo zabłądzić.
- Czy tam jest ciemno? – zapytał Krzyś troszkę przestraszony. Teoretycznie nie bał się ciemności, ale tylko tej którą znał, tej co mieszkała w jego pokoju, ale ta była zupełnie obca.
- Kiedyś było. Drogę oświetlał sobie każdy sam, ale teraz już tak nie jest. Odkąd poznaliśmy takie małe karzełki, takie ludziki trochę podobne do Krzysia, ale włochate to wszystko się zmieniło. One mieszkają pod ziemią, więc muszą sobie jakoś radzić z ciemnością. A wierzcie mi radzą sobie świetnie.
- To Krasnoludy tu są? – zaciekawił się chłopczyk.
- No tu nie, ale w Lesie Kalafiorowego Królestwa tak.
Zielony Wojciech prowadził ich do jednego z wielkich otworów, a Krzyś z otwartą buzią patrzył na coraz bliższe podziurawione góry.
- One wyglądają jakby jakiś olbrzym wziął wiertarkę i powywiercał w klockach mnóstwo dziur.
Zielony Wojciech i January nie wiedzieli co to wiertarka, więc spojrzeli tylko na siebie ze uśmiechem. Zielony chciał chyba zapytać co to ale Wojciech spojrzał na niego groźnie i pytanie nie zostało zadane.
Weszli w zupełnie inny świat. Było tam cicho, wilgotno, ciepło i panował półmrok. Co jakiś czas ze ściany jaskini wystawała smocza łapa trzymająca coś w rodzaju latarni. Łapa nie była żywa tylko z kamienia.
- Co jakiś czas przyjeżdża do nas czterech karzełków… jak Krzyś ich nazwał Krasnoludów i naprawia niesprawne latarnie.
Januarego interesowało co w nich świeci.
- Co to świeci? Przecież nie pali się w nich ogień. To co daje to światło? – zapytał.
- Prawdę mówiąc to nie wiemy dokładnie co to jest. To jakiś kamień czy minerał. Jak wpuści się tam jakiś gaz (oczywiście nie powiedzieli nam jaki) to on powoduje, że to coś świeci. Nazywają to księżycowy pył.
- Księżycowy pył?
- Tak, bo daje takie światło jak księżyc w pełni w bezchmurną noc.
- To wspaniale! A czy macie może odrobinę tego pyłu i moglibyście go nam dać?
- Niestety nie. A po co wam on?
- Widzicie. Celem naszej wędrówki jest zebranie składników na lekarstwo dla Księżycowego Wyjca, który jest jedyną rzeczą a właściwie rośliną jaka została mi po moim tacie. Jednym ze składników tego lekarstwa jest właśnie księżycowy pył. Jest pierwszym składnikiem na liście, więc musimy od niego zacząć. Do tej pory myślałem, że będziemy musieli po niego iść aż do Zapylonej drogi, ale gdybyśmy mogli… To mielibyśmy już jeden składnik i moglibyśmy szukać następnych.
- Niestety nie mamy księżycowego pyłu luzem, tylko w lampach…
- Włochata naprawa!! – zakrzyknął Zielony
- O czym on mówi? – zapytał January
- Włochata naprawa!! – dalej krzyczała druga głowa
- No tak! Jak mogłem zapomnieć! Rzeczywiście teraz jakoś wypada naprawa lamp, więc przy odrobinie szczęścia może napotkamy w jaskiniach na Krasnoludy, a one na pewno mają ten pył luzem! – powiedział uradowany Wojciech.
Szli tak prowadzeni przez Zielonego Wojciecha a Krzyś podziwiał wąskie, niskie korytarze, dalej obszerne sale, wiszące skały, nacieki. Nie szkodzi, że było ciemno. Naprawdę było pięknie. Weszli do wielkiej Sali. Pod sufitem wisiała równie wielka, świecąca kula. W ścianach były wydrążone wnęki a po środku było miejsce na ognisko. Wszystko było przygotowane jakby na nich czekało.
- Tu staniemy na nocleg – powiedział Wojciech.
- Ale jest chyba jeszcze wcześnie. Jeszcze nie jestem zmęczony. – powiedział January
- Na zewnątrz zaszło właśnie drugie słońce. Powinniśmy już stanąć i odpocząć.
Zielony Wojciech podszedł do jednej z wnęk i przyniósł całe naręcze suchych gałązek i zaczął z nich układać stosik na ognisko. A kiedy zjedli kolację, ułożyli się wszyscy we wnękach, które służyły za łóżka i zasnęli. Jasno świecąca kula jakby przygasła w jaskini zapanowała ciemność. Czas już na sen.

Młody mnie ostatnio rozwalił.
Że to jest pojętne stworzenie to wiedziałam ale że aż tak...
Rozmowa z młodym.
Zalazł mi za skórę i miałam go już serdecznie dość więc doprowadzona do ostateczności mu mówię
- Jesteś niedobry i jak będziesz taki dalej to Cię sprzedam i kupię sobie nowego dzidziusia!
- Nie możesz mnie sprzedać bo dzieci się nie sprzedaje. I nie możesz sobie dzidziusia kupić bo jak chcesz nowego to będziesz sobie musiała go urodzić, wiesz.
Mi w tym momencie szczęka opadła, a moje dziecko dalej.
- A to wcale nie jest takie proste wiesz?

I to jest wychowanie w dobie internetu

PS. Gosiu specjalnie dla Ciebie

fiolkowy zaulek.doc



FIOŁKOWY ZAUŁEK

Kiedy rano weszli do saloniku ten wyglądał znowu jak jadalnia. Tylko, że tym razem kolorystyka była inna. Ciotka też była inna – to znaczy – była w innych kolorach. Dziś dominował kolor niebieski.
- Ślicznie pani wygląda – powiedział January.
- Dziękuje mój drogi – uśmiechnęła się ciotka Marcelina
- Hura! Płatki kukurydziane na miodzie – krzyknął Krzyś i już był przy stole. Nie jest co prawda spokrewniony z Januarym ale apetyt ma iście smakusiowy.
- No to siadajcie a ja wam w tym czasie coś opowiem. – powiedziała ciotka.
I ciotka opowiedziała im o mieście, które leży na północ od Tęczowych Łąk. Mieście, które położone jest na wzgórzach koloru miodu. Mieście w którym żyje wiele smoków bardzo różnych ras. I najważniejsze. O mieście w którym jest stacja kolejowa ze smoczym pociągiem… Takim pociągiem można się szybko dostać tam gdzie się chce być, nie mówiąc już o frajdzie jaką daje sama jazda pociągiem. Ciotka zaznaczyła na mapie położenie miasta, dała wytyczne i powiedziała do kogo się zwrócić kiedy już tam się dostaną. Kiedy już byli spakowani i mieli już wychodzić January zapytał
- Ciociu Marcelino proszę mi powiedzieć jeszcze coś o moim tacie.
- Nie mogę Ci więcej powiedzieć mój drogi. I tak powiedziałam Wam wczoraj o wiele więcej aniżeli mogłam. Nie martw się – dodała po chwili widząc zmartwiona minę Januarego – Dowiesz się wszystkiego w swoim czasie mój mały smoczku.
Kiedy ciotka Marcelina i mały Kastor żegnali młodych podróżników jakiś postronny obserwator mógłby być świadkiem bardzo śmiesznej sceny. A jakiej? Pamiętacie przecież, że drzwi do domku ciotki były magiczne. Więc kiedy wszyscy wyszli z domku powrócili do swoich naturalnych rozmiarów. Czyli jeśli ktoś obserwował ich z boku to widział wielką niebieską skałę obok której były dwa małe zielone krzaczki – jeden bardziej niebieski – i jeden całkiem malutki niebieski i skaczący kamyczek.
Wyruszyli kiedy pierwsze słońce było jeszcze nisko. Trochę zmienili kierunek swojej wędrówki, by za radą ciotki skorzystać ze smoczego pociągu. Kierowali się zatem na północ. Wieczorem mieli dojść na przedmieścia pierwszego smoczego miasta jakie miał zobaczyć Krzysiu.
I rzeczywiście. Kiedy drugie słońce chyliło się ku zachodowi przyjaciele zobaczyli w oddali wielkie skupisko smoczych siedzib. „W zachodzącym słońcu wygląda jak wielki placek z truskawkami.” – pomyślał January, który po całym dniu wędrowania był już naprawdę głodny.
- Wygląda jak placek – powiedział Krzyś jakby czytał w myślach przyjaciela.
- Truskawkowy – dodał po chwili smok – Zatrzymamy się tutaj na noc a jutro rano pójdziemy do miasta.
I tak też zrobili.
Miasto rzeczywiście mogło przypominać placek. Miastowe smoki nie były zbyt wybredne i stawiały sobie domy malowane w najbardziej pospolitych kolorach czyli beżu, żółci i pomarańczu. Tylko zamożniejsze smoki decydowały się na kolor czerwony, który miał teoretycznie potwierdzać ich statut.
Kiedy rano otwarli oczy okazało się, że teraz miasto wcale nie wygląda jak placek a raczej jak rozlane ciasto na naleśniki. Nie było już takie ciekawe jak w promieniach zachodzących słońc.
Im bliżej podchodzili tym bardziej jednolite i bezbarwne wydawało im się to miejsce. Mury miejskie, nie wiedzieć czemu, stworzone były z ogromnych nasypów ziemnych. Dobrze że przynajmniej pokryto je trawą dzięki czemu nie wyglądały tak odpychająco. Brama była imponująca. Nawet komuś tak wielkiemu jak January wydała się ogromna. Wielkie metalowe sztaby i kraty pokryte były czerwoną farbą, a wszystkie nity żółtą. Drogi nie były asfaltowane ani nawet brukowane jak w świecie mamy i taty. Wyglądały jakby ktoś najpierw rozrzucił mnóstwo zielonych kamyczków a potem powgniatał je w ziemię. W rzeczywistości nie były to kamyczki ale niewielkie roślinki zwane kamionkami zwykłymi. Choć ich właściwości były dość niezwykłe. Wiązały się z ziemią w tak skuteczny sposób, że nawet gdyby deszcz padał przez tydzień bez przerwy ziemia nie rozmoknie, nie porobią się kałuże i nie będzie błota. Domy wyglądały jak klasyczne smocze jamy. Były to pagórki wielkością dostosowane do otoczenia. Kolory smoczych domostw były niemalże jednakowe, tak jakby projektant nie chciał nikogo wyróżniać. Nie było tu ogrodów. Tylko gdzie niegdzie rosły pojedyncze skupiska roślin. Te też były tak dobrane, żeby nie zajmowały wiele miejsca i nie potrzebowały wiele czasu na pielęgnację. Kwiaty były tylko na głównym placu a i tak wyglądały jak sztuczne.
Prawdę mówiąc Krzyś nie bardzo zwracał na to wszystko uwagę. Dla niego najważniejsze były smoki. Całe mnóstwo smoków. Małe, duże, ze skrzydłami i bez nich, smoki młodzieniaszki i smoki staruszki. Gdzie byś się nie obrócił tam były smoki. O czymś takim mały Krzyś nawet nie marzył.
- January – powiedział Krzyś z uśmiechem, który nie wróżył nic dobrego – Teraz będziesz mi musiał o tych wszystkich smokach opowiedzieć.
- Chyba będę. I zajmie nam to chyba całą drogę do Kalafiorowego Królestwa. Na razie skupmy się jednak na szukaniu Fiołkowego Zaułka Pana Bonifacego.
- Dobrze. – zgodził się Krzyś ale łatwo się domyślić, że nie w smak było mu szukanie jednego smoka skoro wkoło miał ich dziesiątki.
Dopiero późnym popołudniem dotarli do miejsca zwanego Fiołkowym Zaułkiem. To był naprawdę zaułek. Miejsce mało znane i bardzo dobrze ukryte. Miejsce jakiego nie spodziewali się nasi podróżnicy znaleźć w tym nudnym i jednolitym mieście.
Było to bardzo dziwne miejsce. Był to malutki placyk zewsząd otoczony wysokimi smoczymi domostwami. Był ciemny a mimo to sprawiał wrażenie bardzo przytulnego miejsca. Poza malutkim parkiem a może raczej skwerkiem dopiero tutaj znaleźli prawdziwą zieleń. Taką której pozwala się rosnąć jak chce. Dopiero po jakimś czasie zauważyli, że rośliny tworzą coś na kształt dachu i że to właśnie sprawia, że wydaje się on być ciemnym.
- January gdzie są fiołki? – zapytał w pewnym momencie Krzyś.
- Sam ich szukam. – odparł smok z uśmiechem – Może już przekwitły.
Tak rozglądając się zauważyli w głębi tego malutkiego ogródka drzwiczki. Były zielone i okrągłe i dlatego nie zauważyli ich od razu. Podeszli więc do nich i zapukali. I nic. Cisza. Po dłuższej chwili znowu zapukali i znowu nic.
- Chyba niestety niepotrzebnie tu przyszliśmy. Pan Bonifacy mógł przecież gdzieś wyjechać.
- Ale ciocia Marcelina mówiła, że on na pewno będzie.
- I jest moi mali przybysze. Tylko nie wie z kim ma przyjemność.
Malcy obejrzeli się za siebie i zobaczyli dużego popielatego smoka, który wyglądał jak bardzo stary dziadek smok.
- Ja jestem Krzysiu a to mój przyjaciel smok – szybko powiedział chłopczyk uśmiechając się szeroko do wielkiego smoka.
- To że twój towarzysz jest smokiem to już zauważyłem. Jak się jednak nazywa nie wiem.
- Nazywam się January i pochodzę z rodziny smakusiów.
- No to teraz już coś o Was wiem. Ja jestem Bonifacy i jak sądzę to o Was chodziło uroczej Matyldzie.
- Ale skąd…?
- Ha! Ha! - zaśmiał się Bonifacy – Nie ważne skąd i jak. Ważne, że nie można się pomylić. Jesteście parą przyjaciół tak różną od każdej innej napotkanej na smoczej ziemi, że nie można Was z nikim pomylić. Wchodźcie do środka. Taka osobliwa para jak Wy przyciąga wzrok nie tylko smoków Wam przychylnych. Porozmawiamy w środku przy kolacji.

Chciałoby się powiedzieć "Wiwat słodkie lenistwo! Wiwat słodki urlopie!". Ale nie jest taki do końca słodki - młody ma zapalenie oskrzeli więc zamiast leżeć do góry brzuchem robię wszystko żeby wyzdrowiał i żeby nasz planowany wyjazd na Węgry doszedł do skutku OBY!
Niefortunnie zaczęłam młodemu opowiadać bajkę o smoku Januarym i jego małym przyjacielu Krzysiu... teraz co wieczór wymaga dalszych przygód i niestety nie daje się zbyć tym co już raz usłyszał... Będę musiała sie w końcu poważnie zmobilizować i spisać to co mu opowiadam
Miłego czytania

wiktor i kastor.doc


WIKTOR I KASTOR

No i ruszyli...
Szli niemal cały dzień w kierunku Kalafiorowego Królestwa. Niepewni tego czym ono jest i jakie przygody ich czekają.
Według mapy, którą dostali od dziadka Las Kalafiorowego Królestwa znajdował się w górnym prawym rogu mapy – January nie mógł po prostu powiedzieć, że idą na północny wschód bo mały Krzyś by go nie zrozumiał.  Na oko mieli ze 14 dni drogi, oczywiście jeśli nic im się po drodze nie przytrafi.
Właśnie wkroczyli na tęczowe łąki zamieszkałe przez smoki z rodziny smoczusiów. Krzysiu bardzo chciał poznać jakiegoś smoka z tej rodziny, ale wiedział, że nie może prosić Januarego o jakiś dodatkowy postój. To przecież nie jest najważniejsze.
-Hmm... Ciekawe jak wygląda taki smoczuś? Widziałeś je kiedyś? – zastanawiał się Krzyś.
-No oczywiście, że widziałem. Smoczusie to najmniejsze smoki ze wszystkich rodzin. Są mniej więcej twojej wielkości. Ponieważ przemieszczanie się zajęło by im dużo czasu, więc maja skrzydła.
-Więc tylko małe smoki maja skrzydła?
-Nie Krzysiu, nie tylko. Jeśli miałbym Ci mówić teraz o wszystkich rodzajach smoków żyjących w Krainie Smoków to zajęłoby nam to sporo czasu. – powiedział January i uśmiechnął się do przyjaciela. – Powiedzmy, że gdy tylko wejdziemy w jakiś region, w którym mieszkają jakieś nowe smoki to Ci o nich wtedy opowiem. Zgoda?
-No dobrze. Ale bardzo chciałbym zobaczyć jakiegoś smoczusia...
Pierwszy dzień podróży minął im spokojnie. Poza kilkoma pszczołami, dwoma czy trzema slimakami wielgachami i chmara motyli nie spotkali nikogo. Wybrali miejsce na nocleg i położyli się spać.
A rano...
-Jak inaczej wygląda ta łąka i te drzewa kiedy świeci pierwsze słońce. – powiedział zdziwiony Krzysiu. Łąka na której spali zmieniła w ciągu nocy kolor. Wieczorem kiedy kładli się spać była szaro – niebieska a teraz złoto – pomarańczowa.
-Teraz jestem pewien, że są to Tęczowe Pola. Wczoraj nie byłem tego do końca pewien. Może więc spotkamy jakiegoś smoczusia Krzysiu. Ubieraj się a ja przygotuję coś do zjedzenia.
January mógłby prowadzić całą wyprawę. Był taki zorganizowany i odpowiedzialny. Krzysia traktował jak młodszego brata. Może czasem irytował Krzysia protekcjonalny ton Januarego ale on w końcu był większy i starszy no i co najważniejsze był smokiem. A tak jak sobie myślał Krzysiu „Smoki maja zawsze rację”. Dlatego nie ociągając się zbytnio Krzysiu zdjął swoje śpioszki, poskładał je i założył swoje niebieskie ogrodniczki, które uszyła mu babcia Brunchilda. Spodnie z ogromną ilością kieszeni. Co ciekawe kiedy Krzysiu się budził w świecie mamy i taty miał takie same ogrodniczki... Powiesił na szyi woreczek z papierową kulą strachu i zabrał się za śniadanie.
-Aj! Parzy!
-Nie przesadzaj – mleko nie jest aż tak gorące. To że jestem smokiem nie znaczy, że jestem gruboskórny. No może nie jestem mistrzem w podgrzewaniu mleka zionąc ogniem ale wydaje mi się że temperatura jest odpowiednia. – zakończył tłumaczenia January.
-Ależ January to nie o mleko chodzi. To kula parzy, a to znaczy, że ktoś jest w pobliżu... Jak myślisz czy może to być smoczuś?
Krzyś bardzo chciał zobaczyć smoczusie a ponieważ trochę to ode mnie zależy więc niech to będzie smoczuś 
-Widziałeś? – nagle zawołał Krzysiu.
-Nie. A co miałem zobaczyć?
-No, tam coś było! Te krzaki się ruszyły.
-Może poruszył je wiatr. Wiem, że bardzo byś chciał zobaczyć smoczusie ale to wcale nie muszą być one.
-Nie. To nie był wiatr! Tam na pewno coś było. – powiedział chłopiec i niewiele myśląc ruszył w kierunku krzaków.
Obszedł je wokoło i nic nie znalazł.
-Może to rzeczywiście był tylko wiatr... – mówił rozżalony Krzysiu.
-Na pewno to był wiatr.
Skończyli śniadanie i zaczęli zbierać się do drogi. January wsadził swoje nocne skarpetki do plecaka i zarzucił go sobie na plecy. Krzyś niewiele miał do roboty. Kula strachu – nadal gorąca – spoczywała na dnie woreczka.
„Ona jest gorąca – więc nadal ktoś tu jest” – pomyślał chłopczyk. – „Tylko gdzie?”
Nagle zawołał
-January! Patrz! Za tamtym krzakiem!
-Widzę Krzysiu!
I pobiegli w kierunku tego co widzieli. Ale kiedy dotarli na miejsce to okazało się, że nikogo już tam nie ma... Pewnie biegaliby tak przez całe przedpołudnie przeszukując kolejne ruszające się krzaki. Pewnie przestaliby ufać kuli strachu, która przecież ciągle gorąca jakby oszukiwała małych podróżników. Na szczęście ruszacze krzakowi w końcu się ujawnili.
-Ej Ty duży! Kim jesteś?
Coś nagle odezwało się tuż za zdezorientowanym Januarym. Ten odwrócił się i niczego przed sobą nie zobaczył.
-Co proszę?
-Smoczusie!!! – wesoło krzyknął Krzyś – January tu są smoczusie!!
Chłopczyk wesoło podskakiwał. Na polance przed nimi stały oto dwa małe, skrzydlate smoki. Pierwszy był zielony z ciemnozielonym grzebieniem a drugi ciemnozielony z czerwonym grzebieniem. Ten drugi był jakby większy więc chyba jest starszy – pomyślał Krzyś.
-A przepraszam – speszył się January i szybko usiadł, żeby zmniejszyć odległość jaka dzieliła go od małych smoków.
Smoczki były wielkości Krzysia. January kiedyś już je widział ale to było dawno temu. Zapomniał już, że są takie malutkie.
-Dzień dobry. – powiedział szybko – Jestem smok January z rodziny Smakusiów. A to mój przyjaciel Krzyś, chłopiec z rodziny swoich rodziców. A Wy jesteście...?
-Ja jestem Wiktor a to mój brat Kastor i jesteśmy z rodziny Smoczusiów. Nigdy nie widzieliśmy takiego wielkiego smoka jak Ty. Dlaczego jesteś taki duży? Czy jesteś stary? Co to jest chłopiec? Co tu robicie? Idziecie gdzieś?
Mały smoczek zasypał ich gradem pytań. January starał się zapamiętać o co go zapytano. Chciał odpowiedzieć na wszystkie pytania. Jest przecież dobrze wychowanym smokiem więc jak ktoś grzecznie pyta to należy mu grzecznie odpowiedzieć.
-Duży jestem ponieważ wszystkie smoki z mojej rodziny są duże. To się chyba wiąże z tym, że dużo jemy . Nie jestem stary mam zaledwie ___ lat – powiedział January -A chłopiec to ludzkie dziecko.
January widząc, że Wiktor otwiera usta żeby zadać kolejne pytanie uprzedził go mówiąc.
-Ludzie to takie inne smoki w innym świecie. Tutaj spaliśmy i jedliśmy śniadanie. A idziemy do Lasu Kalafiorowego Królestwa po lekarstwo dla mojego Wyjca.
-A Wyjec to roślina – dodał Krzyś z miną znawcy.
Wiktor wdrapał się przez ten czas na kolano Januarego i starał się wejść wyżej. Był bardzo ciekawskim smokiem – w przeciwieństwie do swojego brata, który stał nieruchomo jakby go ktoś wmurował w ziemię.
-Dlaczego jesteś niebieski? Czy wszystkie duże smoki są niebieskie? Dlaczego nie masz skrzydeł? – niezmordowanie dopytywał się Wiktor. – Może jesteś za gruby żeby latać? A może Ty zjadłeś swoje skrzydła? – dodał lekko wystraszony.
January domyślił się, że ma do czynienia z bardzo młodym smokiem.
-Nie jestem za gruby, po prostu smoki z mojej rodziny nie latają. Z reszta nie tylko z mojej. I nie zjadłem skrzydeł bo ich zwyczajnie nigdy nie miałem – dodał trochę już poirytowany January.
Krzyś przez cały czas nie odrywał oczu od smoczków. Ten jeden ciągle gadał i był nawet zabawny... no a ten drugi? Hmm tylko patrzył...
-Wiktor czy Twój brat umie mówić? – zapytał lekko zaniepokojony Krzyś. W końcu to musiałoby być przykre gdyby nie umiał.
-Umie, ale raczej rzadko się odzywa – powiedział Wiktor i już miał znowu zacząć pytać gdy nagle odezwał się Kastor.
-Kiedy w końcu mój brat dopuści mnie do głosu to już nie ma o co pytać. Wszystko jest wiadome. Chyba zauważyliście, że on ciągle mówi. To największa gaduła w całej naszej rodzinie.
Odezwanie się Kastora było tak niespodziewane, że pozostała trójka oniemiała. Pierwszy odezwał się nie kto inny tylko Wiktor.
-Skoro jesteście po śniadaniu to może wpadniecie do nas na obiad? - zapytał.
-Chyba nie – powiedział January, starając się nie patrzeć na Krzysia, który całym sobą pokazywał jak bardzo chce iść na ten obiad. – Trochę nam się spieszy...
-Ale przecież i tak będziecie przechodzić niedaleko naszego domu. Idziecie przecież na północny- wschód – zauważył rzeczowo Kastor.
-Ciotka się ucieszy. Jest trochę dziwna ale bardzo lubi gości. No i może oprócz obiadu dowiecie się czegoś o tym jak mu tam... Wyjaczu?
-Wyjcu Wiktorze. To bardzo piękna i ciekawa roślina. – pouczył Wiktora Krzysiu.
-No więc postanowione. Idziemy wszyscy do nas na obiad. Na jakieś pyszne jedzonko!
No i poszli. Choć z drugiej strony można by powiedzieć że poszedł tylko January. Smoczki obsiadły mu ramiona a Krzyś wylądował w swoim woreczku. Gdybyś zobaczył ich z daleka zastanawiałbyś się po co komuś taki wielki strach na wróble...

To fakt niezbity i niezaprzeczalny że zaniedbałam swoje postanowienie Może uda mi sie poprawić a może to znów słomiany zapał. Pożyjemy - zobaczymy.
Trochę pozmieniało mi sie w moim życiu - jeśli mam być szczera to na korzyść. Wyprostowało się parę spraw, o kilku niemal zapomniałam a jeszcze inne dopiero wychylają się gdzieś zza zakrętu Czasem zastanawiam się czy taka pełna stabilizacja jest całkiem normalna i tak naprawdę pożądana... tzn. praca,dom,rodzina i tak w kółko i myślę sobie, że gdyby nie korba mojego ślubnego na punkcie rowerów (którą zaraża - nie wiem czy na szczęście czy nie ) i moja korba "fotograficzna" to życie byłoby nudne i wiele straciło. Kiedy widzę jak Kuba się cieszy bo właśnie nabył drogą kupna nową część do swojego pięknego bika to tak jakbym widziała Krzysia kiedy dostanie nowy pociąg albo w najbliższym czasie wymarzoną hulajnogę Zastanawiam się czy ja też mam tak roześmiane oczka kiedy zaspokajam swoje ochotki zdjęciowe...?

Oddaję w Wasze ręce i pod osąd kolejny rozdział smoczych opowieści

wyprawa.doc


WYPRAWA

January szybko doszedł do siebie, spał tylko dwa dni a Krzyś... no cóż Krzysiu spał cały tydzień. Dla wyjaśnienia syrop a właściwie nalewka z malinorzębin to niezwykle skuteczny środek na bezsenność, nie mówiąc o tym, że jest wysokoprocentowym alkoholem i że wystarczy jedna duża łyzka by dorosły dużych rozmiarów smok spokojnie przespał całą noc. January pomylił malinorzębiny z malinojarzębinami która jest zwykłym owocem, a kompot z ich jest rzeczywiście bajecznie pyszny. Nasi mali bohaterowie wypili całą butelkę więc nic dziwnego, że spali potem jak aniołki.
Kiedy w końcu wszyscy znaleźli się w kuchni na wspólnym śniadaniu babcia powiedziała:
-Mam nadzieję, że czegoś Was nauczyła ta przygoda – powiedziała babcia uśmiechając się ciepło.
-No tak babciu. Teraz będziemy dokładnie czytac etykietki na słoikach a w razie czego to zapytamy Ciebie.
-Ja jeszcze nie umiem czytać ale to chyba nie ma znaczenia bo smocze słoiki i tak są dla mnie zbyt wielkie i ciężkie – wyszczerzył zęby w uśmiechu Krzysiu.
Babcia tylko się uśmiechała.
-Babciu a czy rozmawiałaś z dziadkiem? – zapytał nieśmiało January.
-Myślałam, że zapomnieliście już i nigdy nie zapytacie.
-Jakbyśmy mogli babciu. Przecież to ma być bardzo ważna wyprawa.
-Wyprawa ratunkowa – dodał poważnie Krzysiu.
-No wiem kochani i mam dla Was wiadomość. Po śniadaniu pójdziecie do biblioteki do dziadka a on już coś dla Was ma – powiedziała babcia i uśmiechnęła się tajemniczo.
-Dziękujemy babciu!!! Jesteś najwspanialszą babcią na świecie!!!
-No już dobrze chłopcy. Zabierać mi się tu zaraz do jedzenia, bo póki talerze nie będą puste nigdzie Was nie puszczę.
Chłopcy pochłonęli śniadanie w ekspresowym tempie i popędzili do biblioteki. Dziadek jak zwykle siedział w swoim wielkim, pluszowym fotelu i ćmił fajkę. W pokoju pod sufitem tańczył dym fajkowy. Jak zwykle Hipolit nie zauważył wejścia chłopców, bo zwyczajnie drzemał...
-Dziadku... – powiedział cichutko January – ale dziadek pochrapywał tylko. Jego wielkie okulary zsunęły mu się na czubek nosa i sprawiały wrażenie jakby lada moment miały zlecieć.
-Dziadku – trochę śmielej powiedział mały smoczek, ale dalej nie odniosło to spodziewanego efektu.
Krzyś niby to niechcący oparł się o jedną z niestabilnie ustawionych książek, na półce na której January go postawił. No i ... spadła robiąc trochę huku i dziadek się ocknął.
-A... to Wy. Wchodźcie bo mam coś Wam do powiedzenia. – powiedział dziadek poprawiając okulary i wygodniej się sadowiąc w fotelu – January podejdź do biurka i weź z niego rulon opatrzony czerwoną wstęgą. Dobrze... Rozłóż go na stole. Tak... Jak widzicie jest to mapa naszej krainy. Ale nie jest to taka zupełnie zwyczajna mapa. Dzięki niej nigdy się nie zgubicie w krainie smoków, bo ona pokaże Wam gdzie się dokładnie znajdujecie.
-Dziadku czyżbyś zmienił zdanie co do naszej wyprawy??? – z niedowierzaniem zapytał January.
-Widzisz... Twoja babcia potrafi przekonać do wszystkiego. Co gorsza – przekonać do tego stopnia, że jej pomysły biorę za swoje... No nic. Na biurku są jeszcze dwa inne rulony – zielony i niebieski. Przynieś mi je wnusiu. Dziękuję.
Dziadek rozwinął zielony rulon i powiedział.
-To jest mapa Lasu Kalafiorowego Królestwa. Jest bardzo orientacyjna, bo aktualizacje jej są raczej rzadkie. Ostatnie poprawki wprowadził tu Twój ojciec January ale było to bardzo dawno temu... Zanim wyruszycie musicie wiedzieć dlaczego ten Las jest taki szczególny. Dzieje się tak dlatego, że jest to miejsce w którym ścierają się wszystkie nieludzkie światy. Będziecie tam mogli spotkać wszystkie formy życia, twory dobre i złe, niebezpieczne i przyjazne. Na mapie macie zaznaczone miejsca, których powinniście się absolutnie wystrzegać. Mam nadzieję drogi młodzieńcze, że wystarczająco pilnie czytałeś książki, które podsuwaliśmy Ci razem z babcią... – dziadek zamyślił się. Ta tyrada chyba go zmęczyła. January jeszcze nigdy nie słyszał żeby dziadek powiedział tyle słów na raz.
-Co ja to mówiłem... Aha! Niebieski rulon zawiera spis składników, które musicie zebrać. Pamiętajcie, że bardzo ważna jest kolejność! Każdemu ze składników nadałem symbol i umieściłem na mapie z zielonego rulonu... – dziadek zaciągnął się tytoniem z fajki, popykał przez chwilę po czym powiedział – Mam nadzieję, że Ci się uda mój mały smoczku. Masz przyjaciela, który z Tobą pójdzie więc będzie Wam raźniej. Pamiętajcie, że siła i moc przyjaźni jest wielka. Trzeba tylko w nią wierzyć. – dokończył dziadek takim tonem jakby chciał, żeby mali podróżnicy na pewno to zapamiętali – A teraz idźcie do babci – powiedział stary Hipolit i ... zasnął.
Chłopcy pozbierali dziadkowe rulony i ruszyli do kuchni.
-Babciu! Babuniu kochana!! Jak to zrobiłaś, że przekonałaś dziadka?? – dopytywali się przekrzykując się wzajemnie chłopcy.
-Mam swoje sposoby – wesoło odparła babcia – no i jak?
-Dostaliśmy od dziadka mapy i rulon ze spisem składników, no i skierowanie na rozmowę z Tobą. – powiedział Krzysiu.
-To kiedy wyruszymy babciu??? – niecierpliwił się January.
-Siadajcie najpierw do stołu. – powiedziała babcia Brunchilda i postawiła przed nimi ciasto z owocami i po szklance soku jarzębinowego (ma podobne działanie jak herbata).
-Po pierwsze January, dlaczego chcesz iść na te wyprawę?
-Babciu czyżbyś się rozmyśliła? – przestraszył się Krzyś.
-Nie moi drodzy nie rozmyśliłam się. To bardzo ważne January – Czy wiesz dlaczego i po co idziecie?
-No wiem. Idę po lekarstwo dla mojego wyjca, bo nie chcę i nie mogę pozwolić na to żeby usechł.
-Dobrze. A dlaczego Ty Krzysiu chcesz pójść na tę niebezpieczna wyprawę?
-Bo ten kwiatek jest bardzo ładny, a właściwie był – dodał po chwili smutno. – Jak był zdrowy to pięknie śpiewał i latały koło niego takie ładne motylki... No a poza tym January jest moim przyjacielem a przyjaciele musza trzymać się razem. Muszą sobie pomagać. No i będzie wielka przygoda! Poznam dużo smoków. Będziemy w królestwie dziwnych stworzeń i w ogóle. – wyrzucał z siebie Krzyś.
-W jakim królestwie? Z resztą nie ważne. To jest wyczerpująca odpowiedź mój mały. – powiedziała uśmiechając się babcia.
-Przez najbliższe dni postaram się wam przekazać całą swoją wiedzę na temat składników, które przyjdzie Wam zebrać. Przejrzyjcie ponownie dziadkowe mapy i poszukajcie wiadomości o miejscach Wam nieznanych albo słabo znanych. Poza tym przejrzyjcie księgi z roślinami i istotami niebezpiecznymi. January nie krzyw się. Przecież nie puszczę Cię nie mając pewności, że wszystko jest w porządku. – uśmiechała się babcia – Te kilka dni to nie wieczność a może dowiecie się czegoś co potem ułatwi Wam zadanie.
Chłopcom nie w smak była ta kilkudniowa zwłoka ale cóż... z babcią się nie dyskutuje. Jak coś postanowi to tak musi być. Cóż mieli zrobić – potulnie zabrali się do nauki.
Słuchali pilnie nauk babcinych. January robił notatki, a Krzyś obejrzał chyba wszystkie Książki jakie dziadek miał w swoich zbiorach. Na całe szczęście były bogato ilustrowane i Krzyś uczył się dobrych i złych obrazków.
Kiedy babcia w końcu stwierdziła, że są już gotowi powiedziała:
- Chyba już starczy tej nauki. Nic więcej Wam nie powiem takiego o czym już byście nie wiedzieli. Wiecie wszystko o roślinach które macie zebrać i wiecie tyle o świecie z Lasu Kalafiorowego Królestwa ile wiemy my z dziadkiem. Niczego więcej Was nie nauczymy. Teraz musicie się porządnie wyspać i w drogę.