In A Savage World

Strasznie długo się zabierałem za ten tekst. Necropolis 2350 skończyłem czytać w połowie zeszłego miesiąca. Ambitny plan był taki, żeby szybko napisać parę zdań na temat settingu, zostawić wypociny na dysku i 1 listopada wrzucić je na sieć. Wrodzone lenistwo i Playstation 3 zweryfikowały te plany, stąd małe opóźnienie.

Necropolis 2350 to reedycja wydanego wcześniej przez Pinnacle settingu zatytułowanego po prostu Necropolis, dostępnego jedynie w formacie pdf. Pierwowzoru nie kupowałem (nie mam przekonania do wydań elektronicznych, choć na e-dodatki do drukowanych pozycji potrafię się skusić), więc nie potrafię powiedzieć, czy zmiany, jeśli jakiekolwiek wystąpiły, są jedynie kosmetyczne, czy też nowa wersja została w znacznym stopniu przerobiona. Jednego tylko jestem pewien – obecna edycja napisana jest w przeciwieństwie do starej zgodnie z zasadami Explorer’s Edition.

Co do wyglądu podręcznika, to jest on taki, do jakiego TAG i PEG nas przyzwyczaili, czyli twarda oprawa, kredowy papier i pełen kolor. Na wyklejce dostajemy przyzwoicie wykonaną, choć niezbyt skomplikowaną mapę świata, na którym przyjdzie żyć naszym bohaterom. Różnymi kolorami zaznaczono na niej, do którego z trzech stronnictw należą które ziemie. Graficznie całość trzyma wysoki poziom, tekst zaś jest ułożony w przejrzysty sposób. Karta postaci utrzymana jest w jasnej kolorystyce, co powinno umożliwić czytelne pisanie po niej ołówkiem. Wygląda na to, że do wydawców wreszcie dotarło, że karta ma nie tylko ładnie wyglądać, ale też być wykorzystywana na sesjach. Lepiej późno niż wcale. Dobrym posunięciem również jest umieszczenie w podręczniku wzorników.

Akcja gry toczy się na odległej planecie zwanej oficjalnie Salus, a mniej oficjalnie Necropolis. Działają na niej trzy stronnictwa – Kościół Trzeciej Reformacji, korporacje i nieumarli zwani Rephaim. Podręcznik największy nacisk kładzie na opisanie pierwszej z nich, jako dostępnej dla graczy. Sporo też można się dowiedzieć o Rephaim, gdyż to na walce z nimi skupia się gra. Korporacje mają również osobny rozdział im poświęcony, ale nie znajdują się one w centrum uwagi, pozostając cały czas z boku wydarzeń. Gracze wcielają się w członków zakonów rycerskich, których głównym zadaniem jest walka zbrojna z nieumarłymi. Niektórzy z moich znajomych zainteresowali się grą, gdy określiłem ją jako ‘tłuczenie wampirów z kosmosu przez bojowe zakony kościelne’. Coś w tym jest. Smaczku dodają również tajne nazistowskie dokumenty będące w posiadaniu Rephaim.

Podręcznik oczywiście do grania wymaga SWEX, ale poza tym dostajemy w nim wszystko, co jest potrzebne do przeniesienia się na Salus. Jak zwykle, nie mogło zabraknąć nowych Edge’ów i Hindrance’ów. Jako że jest to setting militarny, dostajemy do ręki całą masę sprzętu służącą do robienia krzywdy zarówno bliźniemu jak i truposzom i to zarówno tego, co się go trzyma w ręce, jak i tego, co jeździ, pływa i lata. Co ciekawe, ale zrozumiałe, autor zrezygnował z dawania bohaterom gotówki do ręki. Rycerze są wyposażeni w to, co przydzieli im dowództwo. Zasady wsparcia otrzymywanego podczas potyczek z wrogiem są takie jak w Tour of Darkness, co nie powinno dziwić, gdyż oba settingi powstawały jako części cyklu Weird Wars.

Plot Point Campaign składa się z serii misji, które mają na celu odbicie z rąk Rephaim Nowego Budapesztu, dawnej siedziby papieża. Na szczęście ukończenie tej kampanii nie zamyka nam możliwości grania (w odróżnieniu od wielu innych settingów). Do tego autor przewidział kilka możliwości zakończenia kampanii w zależności od sukcesu bohaterów lub punktu, w którym poniosą oni porażkę. Do tego dochodzi kilkanaście Savage Tales, z których każda jest oddzielną misją. Zarówno Savage Tales, jak i scenariusze z Plot Point Campaign opierają się na schemacie ‘idźcie tam, zbadajcie coś i wytnijcie wroga’. Może się to znudzić, ale w końcu gramy na wojnie, czyli walczyć trzeba. Do każdej misji (z jednym wyjątkiem, ale o tym później) dołączona jest mapa z siatką taktyczną, która pozwoli na sprawne rozegranie potyczki. Problem w tym, że mapę tę trzeba albo przerysować, albo skserować w powiększeniu. Każda z misji powinna wystarczyć na jakieś trzy godziny grania. Wracając do brakującej mapy, to odpowiedzialni za to zapomnieli umieścić takową do scenariusza ‘A Clash of Cultures’, choć są do niej odwołania w tekście. Jak zostało wyjaśnione na forum wydawcy, należy użyć mapy ze scenariusza ‘Gathering Intelligence’, budynek X, to ten w kształcie podwójnego E w prawym górnym rogu mapy, a stodoła Y, to budynek na lewo od niego.

Jednym słowem: polecam. Chyba każdy lubi tłuc wampiry z kosmosu. Żadnego innego settingu nie czytało mi się tak szybko.

Wydawca: Triple Ace Games
Autor: Paul ‘Wiggy’ Wade-Williams
Liczba stron: 176 A4
Cena: 34.99$

W następnym odcinku: Ravaged Earth.

Sundered Skies jest settingiem, który zaczął powstawać jeszcze pod szyldem Pinnacle Entertainment Group, jednak po założeniu przez Wiggy’ego własnego wydawnictwa wszelkie prawa związane z tym tytułem przeszły na wydawnictwo Triple Ace Games. Wydaje się, że wyszło to settingowi na dobre, gdyż TAG mocniej wspiera wydawane przez siebie produkty niż PEG.

Rozdział 1. Nieba

Podręcznik rozpoczyna bardzo ogólne przedstawienie świata. Zaczął się on w momencie, kiedy inny rozpadł się na kawałki. Obecnie składa się on z wysp unoszących się w przestrzeni zamieszkanych przez rasy w większości znane z klasycznych opowieści fantasy. Całość otacza zjawisko zwane Blaskiem (Glow) wywołujące szaleństwo u niemal wszystkich rozumnych istot narażonych na jego działanie. Podróże pomiędzy wyspami odbywają się na statkach. Ze względu na duże odległości, jakie trzeba pokonać, występują problemy z szybkim przekazywaniem informacji. Jeśli chodzi o klimat poszczególnych wysp, zasada jest prosta – im wyżej tym zimniej, im niżej tym bardziej temperatura przypomina ognie piekielne. Wszystko to podane jest w przystępnej formie i pozwala się zorientować, jak w ogólnej formie wygląda setting.

Rozdział 2. Bohaterowie

Do dyspozycji graczy oddanych zostało kilka ras w znacznej części przekopiowanych z innych światów fantasy, ale podanych w nieco odmienny sposób. O ludziach ze zrozumiałych względów napisano najmniej. Standardowo są oni najbardziej różnorodną spośród występujących ras. Krasnoludy i orki również są bardzo typowe. Ci pierwsi są inżynierami żyjącymi na najniżej położonych wyspach w społeczeństwie klanowym, ci drudzy to nieokrzesani brutale, którym ostatnio udaje się żyć we względnej zgodzie z innymi rasami. Elfy żyją na swojej wyspie, na którą nikogo nie wpuszczają. Z oryginalnych rzeczy każdy z nich ma w sobie jakiś element roślinny. Drakiny to krewni smoków, spośród których niektórzy mają szansę stać się swoimi kuzynami. Glowborn to przeistoczone pod wpływem Blasku gobliny. Wildlingi to rasa służąca elfom i przez nich stworzona. Wizualnie stanowią oni połączenie człowieka i zwierzęcia, a ich olbrzymim atutem jest odporność na Blask.

Po zapoznaniu się z rasami mamy jak zwykle nowe wady i zalety, a także nowe zastosowania starych. Rozdział kończą przykładowi bohaterowie gotowi do gry. Coś dla leniwych graczy niemających pomysłu na stworzenie postaci od podstaw.

Rozdział 3. Ekwipunek

Jeśli chodzi o sam ekwipunek, wszystko podane jest w standardowej formie. Krótko opisane zostały towary, które można nabyć, a bronie i zbroje zebrane zostały w tabelkach. Dodatkowo pojawiają się zasady dotyczące dostępności produktów, a także handlu pomiędzy wyspami. Bohaterowie posiadający własny statek będą mogli zarobić na przewożeniu towarów z jednej wyspy na drugą. Śmierć na Rzece Reik się przypomina.

Rozdział 4. Magia i religia

Bogowie zamieszkują Nieba. Z każdym z nich można stanąć twarzą w twarz i porozmawiać. Każda rasa ma swoje bóstwo, ponadto istnieją dwa, które stoją po złej stronie i nie jest możliwe wyznawanie ich przez BG. Opisy poszczególnych bogów przybliżają ich naturę, określają, jakie moce udostępniają oni swoim kapłanom, przedstawiają także przykazania i grzechy, za które kapłani mogą zostać ukarani.

Poza kapłanami istnieją jeszcze dwa typy postaci posługujące się magią: czarodzieje i inżynierowie (odpowiednik szalonego naukowca z SW). Ci ostatni są jednocześnie kapłanami krasnoludzkiego boga imieniem Artificer – tak samo dotyczą ich reguły grzechów i przykazania. Na koniec dostajemy do dyspozycji zestaw nowych czarów, które są związane z żywiołami lub naturą któregoś z bogów.

Rozdział 5. Zasady

Rozdział ten wprowadza nowe zasady settingowe dla Sundered Skies. Istotną nowością jest Szaleństwo Blasku (Glowmadness), które może gracza pozbawić postaci z większym prawdopodobieństwem niż śmierć. Blask otacza wszystko, więc testy, czy nie popadnie się w szaleństwo, wykonywać powinno się dość często. Po czterech nieudanych przechodzimy na Ciemną Stronę i oddajemy kartę mistrzowi gry. Pozbyć się poziomów szaleństwa jest dość trudno. Wychodzi więc na to, że najważniejszą cechą w Sundered Skies jest Spirit. Bez niego nie ma co marzyć o dłuższej karierze bohatera.

Większa część rozdziału poświęcona jest statkom i tym, co z nimi związane: bitwy (chciałoby się rzec morskie, ale poruszamy się przecież w Pustce), naprawy, przybijanie do brzegu wyspy, najmowanie i utrzymywanie załogi (potwornie drogie są te darmozjady, bez których o podróżach nie może być mowy) i podróże same w sobie. Tutaj również znajdują się zasady dotyczące spotkań losowych. Żaden z opisanych elementów nie powinien stanowić problemu w opanowaniu przez MG.

Rozdział 6-8. Świat

W kolejnych rozdziałach mamy opisany świat i jego historię. Składa się on z niezliczonej ilości wysp, przy czym dostajemy opis kilkunastu największych i najważniejszych. Do każdej z lokacji przypisane są rozgrywające się w niej Savage Tales. Innym dodatkiem jest również charakterystyka każdej z wysp pod kątem spotkań losowych – modyfikator do rzutu w tabeli i informacja odnośnie tego, co można spotkać na wyspie i w jej pobliżu.

W normalnych okolicznościach przyczepiłbym się do historii świata. Dawno temu Król Demonów został pokonany, a jego serce uwięzione. Jakiś czas później zabiło i roztrzaskało świat na kawałeczki. I tak dalej, i tak dalej. Oczywiście nikt z obecnie żyjących nie wie, że coś takiego miało miejsce. Sundered Skies broni się jednak tym, że gracze poznają tę historię w czasie rozgrywania Plot Point Campaign. Miłe to zjawisko, gdy treść zawarta w podręczniku przydaje się do gry.

Rozdział 9-10. Przygody

To kolejny setting, w którym dostajemy do ręki generator przygód. W Sundered Skies jest on bardzo rozbudowany i po wylosowaniu wszystkiego dołożyć trzeba naprawdę niewiele, żeby móc się bawić na kilkugodzinnej sesji. Autor postanowił również umieścić tabele losowych skarbów, do których odwołuje się później w Savage Tales.

Plot Point Campaign to dość ciekawa heroiczna kampania, w której bohaterowie muszą odnaleźć kilka artefaktów, po czym pokonać Króla Demonów i uratować Nieba. W międzyczasie do rozegrania jest całkiem sporo Savage Tales. Niektóre z nich tworzą kolejne minikampanie, część stanowi pełnoprawne przygody, część to pojedyncze spotkania do wplecenia w większe scenariusze, a część to zjawiska, które powinny się pojawiać przez kilka innych scenariuszy. Całość powinna doprowadzić BG do rangi legend.

Rozdział 11. Bestiariusz

Bestiariusz podzielony jest na dwie części. Pierwsza, zajmująca przeważającą jego część, to standardowy opis istot, które można spotkać w Niebach. Druga zawiera statystyki ważnych Bohaterów Niezależnych występujących w Plot Point Campaign.

Wygląd

Triple Ace Games jest jedynym obok Pinnacle Entertainment Group wydawnictwem publikującym settingi do Savage Worlds, które w każdym przypadku jak na razie decyduje się na twardą oprawę, kredowy papier i pełen kolor. Ilustracje bardzo przypadły mi do gustu, choć część widziałem już wcześniej w Savage Worlds Explorer’s Edition. Całość prezentuje się bardzo dobrze. Karta postaci również jest w całości kolorowa, ale w przeciwieństwie do innych, z którymi się spotkałem, po wydrukowaniu będzie można po niej w sposób czytelny pisać ołówkiem.

Epilog

Sundered Skies jest bardzo dobrym settingiem. Jeśli masz ochotę na fantasy nieco odmienne od zazwyczaj spotykanego, nie zastanawiaj się i kupuj. Problemem może być jedynie dość wysoka cena za podręcznik o stosunkowo niewielkiej objętości.

Wydawca: Pinnacle Entertainment Group, Triple Ace Games
Autor: Dave Blewer
Liczba stron: 176 A4
Cena: 34.99$

W następnym odcinku: Slipstream.

Od pierwszych zapowiedzi myślałem, że to będzie kolejny nieciekawy setting fantasy, którego jedyną zaletą jest mechanika. Po przeczytaniu go muszę stwierdzić, że mimo małej oryginalności parę fajnych i zabawnych patentów da się w nim odnaleźć.

Legends of Steel jest to fantasy w wersji sword and sorcery czerpiące z gatunku pełnymi garściami, począwszy od okładki w bardzo komiksowym stylu przedstawiającej grupę bohaterów walczącą z jaszczuropodobnymi stworami po dodanie mechanicznych elementów, które pozwalają na rozgrywanie przygód utrzymanych w stylu opowieści o Conanie. Od całości bije sztampą, ale cały czas ma się wrażenie, że jest to celowe zagranie autora.

Wizualnie podręcznik drukowany przez lulu.com jako print-on-demand arcydziełem nie jest. Okładka jest rozpikselowana, ramka otaczająca tekst również. Na większość ilustracji da się patrzeć bez obrzydzenia, a niektóre nawet cieszą oko (każdy chyba wie, jak wygląda typowa kobieta-bohater w s&s). Dziwić może układ tekstu w podręczniku. Zamiast dwóch kolumn, do których zdążyliśmy się już przyzwyczaić, całość złożona jest w jednej, niczym w dodatkach do Earthdawna. Podręcznik zawiera dwie mapy świata. Jedna z nich, czarno-biała umieszczona została w jego środku, niestety ze względu na ciemną tonację, kolory zlewają się na niej. Druga na tylnej okładce jest już kolorowa i czytelna, ale posiada inną wadę – jej północno-wschodni róg przedstawiający wyspę Yar jest zasłonięty kodem kreskowym. Na szczęście mapę w wysokiej rozdzielczości można pobrać ze strony wydawnictwa. Innym dziwactwem jest sposób numeracji stron. Strona o numerze 01 jest tak naprawdę czwartą – o tyle nietypowo, że znajduje się ona po lewej stronie (dla mniej spostrzegawczych: tam powinna być strona o numerze parzystym). Ponadto strony z mapą pozbawione są numeracji. Mamy więc 20-mapa-mapa-21. Ot, taka ciekawostka. Całość zszyta została w czasopismowy sposób – dwiema zszywkami.

Legends of Steel jeszcze bardziej uheroicznia bohaterów w stosunku do Savage Worlds. Domyślnie zaczyna się grę bohaterami o randze Seasoned, a do tego zniesione zostają ograniczenia dotyczące rang dla Edge’y. Autor, nie chcąc zamieniać sword and sorcery w high fantasy, ograniczył dostęp do potężniejszej magii dla bohaterów, pozostawiając ją dla złych czarnoksiężników. Bardzo Conanowe. Standardowo zostały dodane nowe zalety, w tym moja ulubiona Sexy armor (wraz z wersją improved). Teraz można biegać w chainmail bikini, będąc chronioną jak w pełnej kolczudze, a nawet płytówce. Mniam! Niestety brakuje karty postaci, na której możnaby to wszystko zapisać.

Miejscem akcji jest Erisa, coś, co z grubsza można nazwać kontynentem. Są to dwa lądy niezbyt dużych rozmiarów, oddzielone od siebie Wielkim Morzem. Do tego dochodzi parę wysp. Podręcznik opisuje ponad 20 państw-miast Erisy w sposób bardzo przejrzysty i czytelny. Każdy z tych opisów zaczyna się od paru linijek ogólnych informacji, następnie wyliczone zostają mocne i słabe strony miast. W dalszej kolejności przedstawione są możliwości, jakie czekają na śmiałków przebywających w danym miejscu i zagrożenia, które czekają na opisywaną krainę. Całość w większości przypadków zajmuje jedną stronę. Jeśli informacje zajmują więcej miejsca, druga strona uzupełniana jest ilustracją. W ten sposób opis każdego miasta zaczyna się na nowej stronie. Fajna rzecz dla estetów. Co do treści, to w miastach tych znajdzie się wszystko, czego można się spodziewać po sword and sorcery. Mamy więc miasto nekromantów, piratów, wyznawców demonów, teokrację, barbarzyńców i księcia na wygnaniu. Dla każdego coś miłego.

Autor nie porwał się na napisanie Plot Point Campaign, ale jeden scenariusz napisał. Bardzo miła to rzecz w czasach, gdy w wielu podręcznikach pomijany jest ten element, bo przecież Mistrz Gry napisze sobie sam. Niestety ani oryginalny, ani szczególnie ciekawy on nie jest, a do tego jest duża szansa, że może się rozlecieć w paru miejscach. Zakładane reakcje BG są dla mnie w paru miejscach wysoce nieprawdopodobne. Brakuje również, co jest poważną wadą, statystyk bohaterów niezależnych występujących w przygodzie. Nie wiem, czy autorowi się nie chciało, zapomniał, czy uznał, że od tego jest MG. W firmowym scenariuszu (zwłaszcza wprowadzającym) MG powinien mieć wszystko podane na tacy. Duży minus.

Podręcznik kończy opis przykładowych bohaterów. Poza bratem Sternem i Talonem Ironhawkiem, którzy są istotnymi bohaterami Erisy, pozostali to genericowe postaci o randze Veteran, tym razem rozpisane mechanicznie. Niestety nie poświęcono miejsca na innych ważnych BN-ów, przez co zrzucono pracę na MG, który będzie chciał ich wprowadzić.

Jeśli chcesz poprowadzić sword and sorcery na Savage Worlds, możesz spróbować zakupić podręcznik, choć chyba lepiej będzie poczekać na Fantasy Companion od Pinnacle. Na Legends of Steel warto jednak położyć ręce, jeśli chce się biegać w płytowych stringach i być świetnie chronionym przez tę zbroję. Wspomniałem już o Edge’u Sexy armor?

Wydawca: Evil DM Productions
Autor: Jeff Mejia
Liczba stron: 72 A4
Cena: 22.25$

W następnym odcinku: Shaintar: Immortal Legends.

The Savage World of Solomon Kane jest drugą po Conanie grą RPG opartą na twórczości Roberta E. Howarda z jaką miałem okazję się zapoznać. O ile opowiadania o barbarzyńcy niegdyś już czytałem, to purytanin był mi całkowicie obcym bohaterem. Teraz mam ochotę zapoznać się z jego przygodami.

The Savage World of Solomon Kane różni się od większości settingów tym, że ze względu na wymagania licencji jest to podręcznik z pełnymi zasadami. Sporo z nich zostało przedrukowanych z podręcznika podstawowego do Savage Worlds, o ile się nie mylę jeszcze sprzed SWEX. Jeśli chodzi o zasady, to zabrakło mechaniki pościgów (choć jakieś rozwiązanie pojawia się w jednym ze scenariuszy) i masowych starć. Ze starych zasad pozostała możliwość zamiany zdobytych bennies na Punkty Doświadczenia. Z kolei rozliczanie obrażeń przy walce wręcz następuje już według wersji z Explorer’s Edition. Mocno zmieniona natomiast została mechanika magii. W Kanie nie ma Power Pointów, każdy czar za to posiada modyfikator trudności, który można zniwelować poświęcając więcej czasu na przygotowanie do rzucenia go. Moim zdaniem dobrze oddaje to rytualną formę magii. Dodano również nowe zastosowanie bennies w postaci righteous rage. Zwiększa to znacząco możliwości postaci na trzy rundy, ale niestety działa jedynie w jednym przypadku na trzy. Z jednej strony gracz może zmarnować benny, z drugiej, w zamian za ryzyko, dostaje naprawdę spore wzmocnienie bohatera. Za sporą zaletę uważam natomiast powtórzenie wszystkich ważnych tabel na końcu podręcznika.

Bohaterowie z założenia są wędrowcami, sugeruje się również, że kiedyś w swoim życiu spotkali już Solomona Kane’a. Jest to jedyny dodatek do tworzenia postaci w porównaniu z podstawowymi zasadami. Jak w standardowej wersji, rozdziela się punkty na atrybuty i umiejętności i wybiera wady i zalety. Nie ma się co więcej w ten temat zagłębiać.

Na szczęście autorzy pomyśleli o graczach, którzy nie mieli możliwości zapoznania się z opowieściami o Solomonie Kanie. Podręcznik rozpoczyna się od streszczenia opowiadań Howarda. Bardzo dobre wykorzystanie szesnastu stron.

Plot Point Campaign zostało zrealizowane nieco inaczej niż w innych opublikowanych settingach. Kampania zatytułowana The Path of Kane składa się z etapów rozmieszczonych na kilku kontynentach: w Europie, Afryce, Ameryce Północnej i Środkowej i w Azji. Na każdym z nich do rozegrania jest kilka scenariuszy, przy czym ich kolejność jest dowolna. Dopiero w ostatniej przygodzie bohaterowie docierają do celu, w jakim pojawili się na danej ziemi. Małym wyjątkiem jest Europa, w której jest jasno określony również pierwszy scenariusz. Decyzja, w jakiej kolejności odwiedzane będą poszczególne kontynenty należy do Mistrza Gry i graczy. Scenariusze są proste i opierają się na schemacie: gdzieś jest zło, trzeba je utłuc. Dodatkowym smaczkiem jest fakt pojawiania się bohaterów, z którymi zmierzył się już kiedyś Kane. Warto dodać, że przed każdym etapem kampanii autorzy opisali poszczególne kontynenty za czasów Kane’a. Nie jest to bardzo szczegółowa wiedza, ale wystarczająca do zagrania.

Jeśli chodzi o stronę wizualną podręcznika, to twarda oprawa i pełen kolor nie jest już żadną niespodzianką w wydaniu PEG. Muszę jednak przyznać, że jest to najładniej zilustrowany podręcznik, jaki widziałem. Przebija nawet Pirates of the Spanish Main i Dark Heresy (choć znam takich, którzy mają odmienną opinię). Ilustracje są świetnie wykonane, layout nie męczy oczu, a karta postaci jest bardzo czytelna.

Biorąc pod uwagę, że setting został wydany w roku 2007, martwić może brak dodatków, choć jest to swego rodzaju standard w przypadku Savage Worlds. Pinnacle woli się skupiać na nowych settingach niż wspieraniu tych już wydanych. Jedynym dodatkiem do Solomona Kane’a jest 32-stronicowy zbiór trzech scenariuszy Travelers’ Tales. Do tego dochodzą niewydane jeszcze, ale już zapowiedziane The Savage Seas of Solomon Kane. Pozostaje więc uzbroić się w cierpliwość i czekać. Jeśli będą wydane tak dobrze, jak podstawka, warto.

Wydawca: Pinnacle Entertainment Group
Autorzy: Paul ‘Wiggy’ Wade-Williams, Shane Lacy Hensley
Liczba stron: 352 A4
Cena: 49.99$

W następnym odcinku: Sherwood: The Legend of Robin Hood.

Niestety spóźniłem się na zakup pierwszej edycji Necessary Evil. Dlatego też ucieszyła mnie wieść, że Pinnacle postanowiło wydać grę na nowo, tym razem dostosowaną do Savage Worlds w wersji Explorer’s Edition. Tak samo jak podręcznik z zasadami, setting wydany został w miękkiej oprawie i w formacie B5, za to w całości w kolorze.

Zmieniła się okładka, moim zdaniem na plus. Poprzednia wersja powstała w czasie, gdy ilustracje na okładkach settingów do Savage Worlds były wykonywane według jednego schematu – na górze tytuł, pośrodku jakiś skromny obrazek wiążący się z grą, na dole autorzy i do tego w miarę jednolite tło. Obecna wygląda o wiele ładniej, sprawia wrażenie, że bardziej przyłożono się do jej wykonania.

Z założenia w Necessary Evil gra się nadludźmi. Można by rzec, że superbohaterami, ale problem polega na tym, że superbohaterów już nie ma. Zdecydowana większość została wybita przez najeźdźców z kosmosu zwanych V’Sori, a pozostali schowali się gdzieś i nie dają znać o swoim istnieniu. W obronie planety stają więc superłotrzy, którym przewodzi tajemniczy Dr Destruction. Ktoś mógłby zapytać, dlaczego ci źli mają bronić biednych i uciśnionych. Odpowiedź jest dość prosta: żadne kosmiczne tałatajstwo nie będzie rządzić Ziemią, skoro to ja mam być władcą świata. I właśnie w komórkę ruchu oporu wcielać się będą gracze, wykonując zadania powierzone im przez wspomnianego już Doktora.

Głównym miejscem akcji jest Star City, miasto, które pojawiło się w roku 1955 nie wiadomo skąd niedaleko wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych, mniej więcej równo oddalone od Nowego Jorku i Bostonu. To tutaj żyje najwięcej istot obdarzonych nadprzyrodzonymi zdolnościami. Opis miasta nie jest szczególnie dokładny, ale wystarczający, żeby wiedzieć o najważniejszych rzeczach dziejących się w poszczególnych dzielnicach. Pozostawia jednak sporo swobody Mistrzowi Gry w kreowaniu własnych elementów.

Tworzenie postaci przebiega zgodnie ze schematem znanym z Savage Worlds. Gracze mają możliwość grania nie tylko ludźmi, ale również Atlantydami i hybrydami powstałymi z połączenia obu gatunków. Tradycyjnie już pojawiają się nowe wady i zalety i sporo nowego ekwipunku. To, co zajmuje najwięcej miejsca w rozdziale dotyczącym tworzenia postaci to supermoce. Przyznać trzeba, że jest z czego wybierać – ja naliczyłem 73 moce, a do tego każda z nich występuje w kilku wersjach. Tutaj również znajduje się moja ulubiona tabelka, która określa, jak bardzo boli cios zadany dziesięciopiętrowym budynkiem. Mniam!

Od rozdziału czwartego mamy do czynienia z częścią przeznaczoną wyłącznie dla Mistrza Gry. Wielkie brawa należą się autorom za podejście do sprawy. Prowadzący dostaje wiedzę na temat wszystkich tajemnic Star City, nie ma żadnego „a to, mistrzu, wymyśl sobie sam”. Ponadto cała ta wiedza jest przeznaczona do wykorzystania w grze – wraz z przechodzeniem kolejnych epizodów Plot Points przed łotrami odsłaniane jest coraz więcej tajemnic. Można zapomnieć o znanym z wielu gier RPG sformułowaniu „10 tysięcy lat temu działo się to i to, ale nie ma to żadnego wpływu na to, co się dzieje teraz, a poza tym twoi gracze i tak się o niczym nie dowiedzą”.

Plot Points stanowi jedenaście epizodów, w których łotrzy, wykonując kolejne misje dla pracodawcy, walczą z V’sori. Każdy z nich wystarcza na mniej więcej dwie lub trzy godziny grania. W sumie niewiele, ale trzeba pamiętać, że grupą docelową Savage Worlds są ludzie, którzy nie mają dużo czasu na granie. Oprócz kampanii mamy do rozegrania 25 Savage Tales, również podobnej długości. Ich poziom nie powala na kolana, ale też nie przeraża. Są to mało skomplikowane scenariusze, które można spokojnie rozegrać, nie oczekując niczego wielkiego, tak dla czystej, niewymagającej rozrywki.

Necessary Evil jest świetną rzeczą dla miłośników heroicznej konwencji i komiksów o superbohaterach. Nie ma taplania się w błocie, nie da się zginąć przez przypadek, a do tego nasi łotrzy mają większe możliwości niż większa część populacji. A do tego przeciwnik stanowiący poważne wyzwanie. Nic tylko grać.

Wydawca: Pinnacle Entertainment Group
Autorzy: Clint Black, Shane Lacy Hensley, Scott Pyle
Liczba stron: 192 B5
Cena: 19.99$

W następnym odcinku: RunePunk: Steam & Shadow.