Kristians skriblerier

På tide med et nytt dikt...

Skuta går ned

Det var der et skip
Så stødig og stolt
Om bord var der menn
Som ordenen holdt
Og alle som en
Var dyktige menn
Utførte ordrer
Igjen og igjen
Men så kom stormen
Og idyllen brast
Spjæra hvert seil
Knekte hver mast
Det var nok skjebnen
Som lot det skje
At skuta gikk ned
At skuta gikk ned

Det var en kaptein
Så stødig og sterk
Han førte et skip
Et vidunder seilverk
Han styrte sin farkost
Med sjel og med ånd
Og mannskapet lystret
Hans ord og hands hånd
Men vinden den ankom
I kast etter kast
Og vannet fløt inn
Over mannskap og last
Kapteinen fikk aldri
Mer fastlandet se
For skuta gikk ned
For skuta gikk ned

Det er da så fint
Det store blå hav
Hvilke opplevelser
Havet gav
Å stå oppå dekket
I sjøsprøyt og skum
Å nye sin frihet
En flaske med rom
Men ingen kan temme
Den makten det har
For havet det gir
Og havet det tar
Det finner oss alltid
Da tar det oss med
Når skuta går ned
Når skuta går ned

Portugal slo ut England etter straffekonk, takket vere tre glimrende redninger av Ricardo. Eigentleg var det ett fett for meg kven som vant den kampen, men eg må tilstå at eg satt å godta meg då Beckham, Gerrard, Lampard og resten av dei engelske spelerane satt med hovudet i fanget og gret som om mora deira akkurat hadde dødd. Snakker om å ta idrett alvorleg.


Desto mer fryda eg meg då Frankrike senka Brasil, etter den første målgivande pasningen fra Zinedine Zidane til Thierry Henry nokon sinne. Semifinalane blir då som følger: Tyskland - Italia og Portugal - Frankrike. Eg er temmeleg sikker på at finalen kjem til å stå mellom Tyskland og Frankrike, og eg håper verkeleg at Frankrike trekk det lengste strået.
Det vart total fiasko for dei i forrige VM, men no er dei tilbake for fullt. Mesteren Zidane har vist at han enno ikkje er for gamal, eg håpar mannen får ei verdig avslutning på karrieren. Viva la France!

Nemnte i forrige innlegg litt om Svartisenfestivalen, som gikk av stabelen i helga som var. No er nedrigginga ferdig og eg har endelig tid til å skrive litt om den. Sjølv om eg ikkje er hardcore køntrifanatiker synes eg faktisk at det var nok å gledje seg over.

Det sto mange meir eller mindre interessante band på programmet (sjå nettsidene for fullstendig oversikt, gidd ikkje skrive om alle), men det bandet eg såg mest fram til var nok Too Far Gone. Det er verkeleg festmusikk, og jammen lagde dei fest då dei entra scenen. Den konserten var akkurat så bra som eg venta meg, om ikkje betre. Gitarist Ola Buan Øien puster Lars Håvard Haugen (Hellbillies, Noregs beste countrygitarist) i nakken med sitt eminente spel. Vokalist Børge Rømma, som kom med for eit års tid sia (trur eg), imponerte meg ikkje så veldig fyrste gongen eg høyrte han (Zetor-video'n), men han har blitt betre. Dei kasta forresten ut t-skjorter under heile konserten, og trur du jaggu ikkje det datt ei ned i hovudet mitt! Autografar fekk eg også=)

Sie Gubba hadde eg høyrt mykje bra om, og eg kan bekrefte at alt er sant. Dei var verkeleg storveis. Bandet har overtatt den gamle vokalisten til Too Far Gone, Petter Øien, og det skulle ikkje overraske meg om dei blir like populære som Too Far Gone er her til lands.

At Bettan meldte avbud og vart erstatta av Steinar Albrigtsen, verdas nordligste countryartist, trur eg var til det betre. Faktisk var han overraskande bra, det var ein konsert som verkeleg swingte.

Festivalen blei avslutta - hvis man ser bort i fra småbanda som spelte på søndag - av svenske Rednex, festivalens eineste utenladske band. Med landeplaga Cotton Eye Joe friskt i minne var eg ein smule skeptisk, men konserten var faktisk ganske bra. Kjente igjen fleire av sangene enn eg hadde trudd eg ville gjere på forhand. Men det faktum at det aller meste av konserten tydeleg var singback er eit lite minus. Ace hadde jo ikkje eingong strenger på fela si!

Av andre artistar kan eg nemne Asmund Åmli Band og Liv Marit Wedvik, og ikkje minst trivelige Emma i frå Mosjøen med sitt rutinerte band, som består av blant andre Sigurd Tverrå på gitar og Henrik Madsen - som eg hadde til lærar då eg gjekk på Vefsn FHS - på trommer.

Ellers vil eg seie at eg synes festivalen var ganske bra gjennomført, det var eit ganske så proft opplegg. Til tross for veret kom det jo folk nok til at det ble eit brukbart overskot for festivalarrangørane, og det er no klart at det blir festival til neste år også. Arrangørane håper då å få booka Hellbillies, som spelte ein vellukka konsert på same stad i fjor og faktisk er grunne til at det i det vart festival i det store og heile. Eg gleder meg allerede.

Har fått sett ein del filmar i det siste som eg ikkje har fått skrive noko om fordi eg rett og slett ikkje har hatt tid(Les: fordi eg er lat). Gidd ikkje skriva lange anmeldelser om dei, nøyer meg med nokre korte kommentarar. Eg gir karakter (ikkje terningkast) fra 1-6

Kiss Kiss Bang Bang
Hardkokt detektivhistorie med Robert Downey Jr. og Val Kilmer i storform. Lite rotete story, men like fullt ein fornøyeleg film. Kilmer som detektiven Gay Perry er nesten aleine verdt billetten. Karakter: 5

Lange Flate Ballær
OK, filmen ha mange feil, både teknisk og på andre måter, men den er så hysterisk morsom at det er eg villig til å oversjå. Ein del anmeldere har slakta den pga av alle feilene, og fordi at den er "for dum". Dei har tydelegvis ikkje skjønt det. Det SKAL jo vere dumt. Karakter: 5

The New World
Storlått filmatisering av historien om Pochahontas med Colin Farrel, Christian Bale og stjerneskotet Q'oriana Kilcher på rollelista. Filmen startar bra men tværes ut i ein utruuuuleg langtekkeleg slutt. Trur eg hadde feil forventningar då eg gjekk for å sjå den, og den skylda legger eg på traileren, som gav inntrykk av det dette skulle vere eit langt meir actionfyllt eventyr, litt i samme gate som "Den siste Mohikaner" og den slags. Det er det imidlertid ikkje. Karakter: 3

V for Vendetta
Denne filmen er basert på ein fenomenal teikneserie av mesteren Alan Moore, som handlar om ei alternativ etterkrigstid der Tyskerane har vunne krigen og fascismen rår i London. Filmen er langt betre enn dei andre Moore-filmatiseringene vi har fått. (Middelmådige "From Hell" og søplete "League of Extraordinary Gentlemen", hvsi nokon ikkje visste det) Filmen ligg forholdsvis tett opp til teikneserien og er elegant gjennomført, skjønt den er litt for lettvint og lystig til tider, også kunne den vore mykje lenger. Karakter: 4.5

M:I:III
Den fyrste M:I filmen var eit friskt pust av ein actionfilm. Den hadde eit intrikat og uforutsigbart plot, ein bra skurk og masse elegant action. (Karakter 5). M:I:II falt helt igjennom med tanke på plot og skurk, men John Woo kan sin action.(Karakter 3.5).
Den siste filmen i rekka, M:I:II, ligg nærmere den fyrste enn den andre i stil, men et alt for lettvint plot trekker ned. Phillip Seymore Hoffman som skurk trekker imidlertid mykje opp. Tom Cruise, han er no ein gong Tom Cruise, og i denne filmen får man MYKJE av han, for den som måtte like det. Alt i alt ein grei actionfilm, men minus for eit lite gjennomtenkt plot og et skuffende svakt klimaks. Karakter: 4

Vi kan vel slå fast at sommeren har gjort sitt inntog i store deler av landet, kanskje til og med hele, og i den anledning vil jeg presentere et lite dikt med sommerlig innhold.

Sommertegn

Du vet det er sommer
Når isbilen kommer
Og selger den deiligste is
Til en rimelig pris
Den smelter i varmen
Og kjøler ned tarmen
Den kommer nok helt til sin rett
Når man er litt svett

Du vet det er sommer
Når forelskelsen kommer
Når jenta du møtte på stranda
Blygt tar deg i handa
Hun har på sin bikini
Og den er hun fin i
Hun smiler og lener seg frem
Og gir deg en klem

Du vet det er sommer
Når turistene kommer
Og spør deg et spørsmål på fransk
Eller tysk eller spansk
Du kan ikke svare
For du tenker bare
På skjønnhetens ertende blikk
Og kysset du fikk

Du vet det er over
Når solvarmen sover
Og bussene reiser sin kos
I en sky av eksos
Og jenta du falt for
Ja, hun du gav alt for
Hun pakket sin koffert en kveld
Og hvisket farvel