Mechaniczne Skrzydła LiAiL'a

Zabieram się właśnie za wstępny artykuł do Kulthulu (tak teraz będzie się nazywać oficjalnie serwis ZC i Kultu). Sam alias jednak będzie dalej horror.polter.pl.



Wracając do artykułu wstępnego, muszę go napisać w najbliższym czasie. Wcześniej już coś tam napisałem, ale teraz wypada to rozwinąć. Dlatego też wyciągnąłem większość broni masowej zagłady.



Artykuł powinien być najdalej skończony w weekend. Takie jest założenie.

Urzekła mnie idea antologii do Poltera. Nie bez przypadku tutaj rymuję, ponieważ jest to pewnego rodzaju ironia z mojej strony jeśli chodzi o wszelkiego rodzaju zbiory tekstów. Nie mówię, że mi się cokolwiek nie podoba w tym pomyśle. Uważam, że jest to fajny pomysł, warty zrealizowania. To po prostu tylko takie moje spojrzenie na tego rodzaju dzieła, więc nie warto przywiązywać do tego aspektu uwagi.

W każdym razie, do rzeczy. Dział Kult, czyli mój, wybrał następujące teksty: Cytadela autorstwa Parsifala, Kotek autorstwa Joseppe oraz Stadion Dziesięciolecia napisany przez Rastifa. Może za mało w wybranych tekstach jest samego aspektu gry fabularnej (dla przykładu nie ma żadnego scenariusza; jest jedno opowiadanie i opis dwóch lokacji), ale uważam że wybór jest trafny jeśli chodzi o atmosferę, którą chcieliśmy przekazać.

To co przeczytacie w Antologii Poltera, to właśnie wstęp do klimatu Kultu, a im dalej będziecie się zagłębiać w ten system tym będzie bardziej mroczny i jeszcze bardziej ciężki. Z pewnością niektórych ludzi to odrzuci, a niektórych zjedna, ale mam nadzieję, że wszyscy którzy to przeczytają nie będą przynajmniej obojętni.

Antologia ma się ukazać już niedługo. Wyczekujcie na serwisie.

Oto, po kilkunastodniowej wycieczce do Polski zwanej "okresem świątecznym" wróciłem znowu do Szkocji. Przywitały mnie znajome ulice, znajome drogi i okolice oraz owa niebywała szarość jaka w Aberdeen nieustannie panuje. I nie ma się co dziwić, że wszędzie szaro. W końcu to miasto żyje z granitu i jest wybudowane z niego niemalże w całości. Wyobraźcie sobie, że idziecie ulicą, a tutaj tak: chodnik szary, budynki szare, jezdnia ciemno-szara, niebo szare od chmur. Tylko ludzie jacyś tacy kolorowi na tle tego wszystkiego.

Na dodatek większość dni jest w szkocką kratkę. Dla tych co nie wiedzą co to za termin, jest to pogoda charakteryzująca się absolutną nieprzewidywalnością. Może ja podam prosty przykład: leje jak z cebra, deszcz przez pół dnia, i naraz wychodzi słońce, dosłownie w kilka chwil. Deszcz przestaje padać i robi się przyjemnie. Wychodzisz na dwór się wystawić na promienie i poleżeć na mokrej jeszcze trawie. Jednak po godzinie chwytania słońca nagle zrywa się jakiś ponury wiatr, który przynosi ciemne chmury z nad gór. Wracasz zdziwiony do pokoju i bierzesz książkę do ręki. Zaczytasz się przez godzinę i znowu leje. Ani się obejrzysz i już zasypiasz. A co rano leży na ulicach? Śnieg. Cienka warstwa puchu niewiadomo skąd. Praca meteorologa musi być tutaj dobrze opłacana.

Jednak mimo tych aspektów, jestem wreszcie szczęśliwy, że powróciłem na swoje miejsce. Przynajmniej mogę się zrelaksować i zająć się tym co LiAiL lubi najbardziej czyli fotografią i filmem. A nuż coś wykombinuję na Poltergeista znowu? Może jakiś artykuł do korekty? Dyskusja? I człowiek czuje, że żyje.

Jak to się mówi "home, sweet home". Tu właśnie jestem.