Śmietnik literacki

Kiedy przechodziła obok niego, wszechświat zdawał się wariować. Tracił oddech, łamało go w gardle i rodził się w nim strach przed wypowiedzeniem kilku prostych słów. Dziwne przeżycie miało powtarzalność równą dwa razy w ciągu dnia. Zawsze przemieszczała się tą samą trasą, on wiecznie udawał, iż robi coś pożytecznego. Pisał wzory na kartce, aby dokładnie opisać ruch jej włosów, robił schematy zachowań ust i opisywał oczy. Za każdym razem tak samo. Poczucie szarej codzienności jest równie niszczące dla psychiki co najgorsze smutki. Wiedział o tym. Tu jednak istniała prawdziwa kumulacja i nie mógł wyzwolić się z jednej troski. Musiał za każdym razem przemieszczać kamień na górę i potem płakać, kiedy mu się znowu wytrącał z rąk. Wiecznie te same podłe barwy życia.

Można powiedzieć, iż wzrok posiadał bardzo niedorozwinięty ze względu na braki w dostrzeganiu kolorów. Tych abstrakcyjnych, tych subiektywnych – kolorów życia. Poczucie wiecznego bezsensu i nieszczęśliwej miłości potęgowało w nim Wertera. Za każdym razem kiedy ona przechodziła trzymał pistolet w spodniach, aby się zabić – tak widowiskowo. Może by wtedy zrozumiała, iż jego łakomy wzrok skierowany w jej stronę nie jest przypadkiem. Nigdy jednak tego nie zrobił – brakowało mu odwagi. Wszystko jest piękne tylko na papierze, praktyka buduje nieprzejezdne łańcuchy górskie. Zapisał sobie „jutro popełnię samobójstwo”. Kartkę trzymał w kieszeni wymiętolonej koszuli. Wyjmował ją przed snem i czytał na głos wspomnianą treść. Zawsze zobowiązywał się do tego, aby następnego dnia konsekwentnie dotrzymać postanowienia. Brakowało mu jednak pomysłu na ominięcie przeszkody własnego umysłu.

Poranną kawę chłodził potokiem własnych łez. Czarna maź cierpliwie przyjmowała mililitry słonej cieczy. Drżącymi rękami – oglądając się, aby nie została rozlana, przybliżał ją do swoich ust. Nie, nie będzie dobrze. Ciąg porażek jest prawdopodobny w nieskończonym wszechświecie. Był początkiem smutnego zbiegu wydarzeń, którego nie potrafił skończyć. Odwaga, a raczej jej brak – wspominany już wcześniej dokuczał mu najbardziej. Cywilizację zbudowano na archetypach heroicznych bohaterów, a on był jej częścią. Wikingowie, Grecy czy też Rzymianie przyjmowali te określone przez mity wzorce zachowań. Każdy miał świadomość, że „niepodobna trzymać się dokładnie tych dróg ani dorównać w doskonałości tym, których naśladujesz”(Machiavelli). Pomimo tego próbowali odnosić tym sposobem sukcesy z różnymi skutkami. On nie miał żadnego idola, nikt go nie inspirował, a przechodzący dwa razy na dzień obiekt westchnień był w istocie równie nieznanym bytem co cząstka ciemnej materii. Odczuwał wpływ jej grawitacji na sobie, wyznaczył nawet kształt, ale eksperymenty były niemożliwe na odległość. Wysyłał tylko westchnienia skierowane w jej stronę. Typowe neutrina. Przechodziły jak przez masło, praktycznie w ogóle nie reagowały z materią. I dobrze, przynajmniej nie zobaczyła jego spalonego ze wstydu wyrazu twarzy. Wtedy to już na pewno stałby się Werterem.

Kiedy cała klasa 2 K samodzielnie zwalnia się z lekcji, to spotyka ją zasłużona kara. Często są to tak zwane sobótki, które zwykle polegają na wymianie poglądów podczas grabienia liści, bądź też usuwania nadmiaru śniegu z szkolnych chodników. Rok szkolny 2011/2012 od początku obfitował w wiele burzliwych wydarzeń wręcz proszących się o samozwolnienie z lekcji. Co zrobić zatem, aby soboty spędzane w szkole przybrały nieco inny wymiar? Odpowiedź jest prosta - wziąć udział w konkursie.

Nazywają się TheCembers. To nazwa bez większego znaczenia w języku angielskim, poza tym, że ma jedną cudowną właściwość - wymawia się identycznie jak "december". Wychowankowie jednego z najbardziej nietuzinkowych wychowawców w szkole to tak naprawdę zwykli ludzie, którzy mają potrzeby wyższego rzędu:
- Biorę udział w tym projekcje, ponieważ, uważam, że jest to bardzo wartościowy konkurs. Rozwija nasze zainteresowania, pasje, coś w czym możemy się realizować w przyszłości a poza tym mamy przy tym mnóstwo śmiechu i zabawy.
Powyższa wypowiedź jest oczywiście ironią. Wszyscy członkowie grupy TheCembers(łącznie z autorem tego tekstu) są tak naprawdę zachłannymi materialistami łasymi na telefony Sony Xperia Arc S, bilety na ćwierćfinały Euro 2012 oraz wycieczkę do Barcelony. Aby wygrać wspomniane nagrody należy się przebić przez trzy etapy, w których najważniejsze jest namawianie uczniów swojej szkoły do głosowania oraz wygrać finał - grę terenową we Warszawie.

Obecnie grupa Thecembers prowadzi w rankingu w pierwszej fazie tego konkursu - eliminacjach. Nie oznacza to oczywiście, iż usiadła na laurach. Spośród trzech koniecznych do wykonania zadań wykonała raptem jedno - najszybszy komentator. W tym krótkim czterominutowym filmie Polak i Włoch w swoich ojczystych językach próbują przekonać widza do głosowania na wychowanków profesora Grudnia. Czy to się im udaje? Najwyraźniej tak, skoro jest już obecnie ponad trzy tysiące głosów.

Jak już wcześniej wspomniałem - grupa Thecembers wcale nie usiadła na laurach. W przygotowaniu kolejny projekt, który będzie jeszcze lepszy od poprzedniego. Niestety nie obecnie mogę zdradzić więcej informacji prócz tego, że to będzie film dokumentalny. Pierwsze oficjalne wiadomości pojawią się na funpage'u grupy (facebook.com/pages/TheCembers/326244390726311 ). Tam też jest informacja jak głosować na TheCembers, piękna fotka grupowa i odnośnik do ostatniego filmu. Serdecznie zapraszam do polubienia i codziennego oddawania głosów na klasę 2 k.

- A więc czym jest pustka? - myśliciel z gracją rozłożył się na nagrzanym przez słońce kamieniu. - Kiedy możemy nazwać dane miejsce „pustym”? Jeśli nie ma w określonym skrawku przestrzeni ani jednego z atomów, są cztery plastyczne wymiary podlegające zmianom pod wpływem grawitacji. Pustka to subiektywne odczucie? Bynajmniej, zważając na to iż każdy z przedstawicieli pięciu kast posiada w pewien sposób rozwinięty mózg i potrafi rejestrować odczucia. Dlaczego więc męczę swój umysł rozważając na tak zbędny temat?
Promienie gwiazdy idealnie ogrzewały jego delikatną cerę. Powoli przechodził w błogi stan upojenia energią. Rozłożył się jeszcze wygodniej na kamieniu, spojrzał na wizualizację słońca i zasnął.

W statku wszystko odbywało się wokół określonych algorytmów. Każda z kast poza myślicielami była zaprogramowana do konkretnych czynności. Mieszkańcy Wykonywali swoje pętle, dokonywali wyborów "tak" lub "nie", wrzucali dane do jednego worka, wypluwali stosy wyników prosto na czyściutkie panele komputerów kwantowych. Wśród tysięcy podobnych urzędników, żołnierzy, kapłanów - błaznów i zwykłych pracowników zaniknęło poczucie posiadania własnego, niezależnego ciała i umysłu. Każdy widział pustkę tak samo, wszyscy odmierzali ją w takich samych odczuciach. Pozorny subiektywizm mieszany z pytaniem "a ty jak myślisz o tym?". Błyskawiczne dostosowywanie się do nastrojów reszty i łudzenie się, że przecież ma się własny punkt widzenia.

- A więc czym jest pustka? - myśliciel wpatrywał się w imaginację trzech księżyców płynących ciurkiem po poddanym retuszowi niebie. - Leżę na zimnym kamieniu i dopatruję się abstrakcyjnych znaczeń wytworom umysłów naszej cywilizacji. Moje neurony czuciowe wykrywają wszelkie zmiany temperatury, nawet najmniejsze podmuchy wiatru, a umysł przetwarza je układając rozwiązania problemów trapiących społeczeństwo. - myśliciel zwalił się z zimnego kamienia. - Koniec rozpatrywania losów statku Vien. - zasnął na kupce wyschniętych roślin.

Urzędnik Ayun 59k89 z ciekawością przyglądał się rezultatom wysłania pierwszej generacji sond von Neumanna. Wyniki docierały powoli pomimo zastosowania sposobu informacji pozwalającego ominąć ograniczenie prędkości światła. Większa część planet okazała się niezamieszkana lub też posiadająca bardzo prymitywne formy życia. Niewiele posiadało jakikolwiek zalążek cywilizacji, tylko kilka skrywało cywilizację pierwszego stopnia. "Te najbardziej rozwinięte sobie odpuścimy, bo mogą dać niezłego łupnia". Pomyślał podczas wnoszenia propozycji do planowanej trasy przelotu. Obejrzał się w stronę wyświetlacza kolegi ("ciekawe dlaczego on ma tak samo napisane") i wrócił do mrówczej pracy.

W kwaterze na Ayuna czekała obiektywna partnerka złożona z trzech zsynchronizowanych organizmów. Krótkie powitanie z jej członem stojącym najbliżej, wymiana impulsów elektromagnetycznym z dwoma pozostałymi i własnoręczne podlanie embrionów dojrzewających w pojemnikach na dzieci. Praca pracą, ale ojciem też trzeba przez chwilę być.
- Jak wyglądał dziś twój obieg wokół statku? - zapytał się najdalszy się z członów obiektywnej partnerki.
- Tak jak zwykle - według starego sprawdzonego algorytmu.
- Nic nie zakłóciło żadnej z jego operacji?
- Nie, wszystkie pętle zostały wykonane bez zarzutu.
Koniec wymaganej rozmowy. Relacja podtrzymana, kontakt z obiektywną partnerką ma dalej postać wykresu funkcji y=x. Brak sinusoid świadczących o większych konfliktach, tudzież o większej namiętności. Po prostu pusta i spokojna egzystencja bez niepotrzebnych wahań, które zmieniłyby życie na statku w piekło. "Wyobraźcie sobie, że kilkoro z kasty urzędników żyje inaczej i nagle zapragnie mieć większe mieszkanie. Swoimi aspiracjami zaczną prowadzić do niepokojów społecznych, co skończy się katastrofą przetrwalnika naszej cywilizacji." Te słowa ciągle tkwiły w jego pamięci ROM. Zapisane w mózgu w podręcznym folderze oczekiwały tylko na otwarcie. Każda chwila zwątpienia, napad jakiejkolwiek aspiracji i już otwierał nagranie słów największego myśliciela.

Czas na odpoczynek wynosił aż trzydzieści pełnych obrotów statku wokół własnej osi. Był on wystarczający, aby wyłączyć całkowicie system wewnętrzny w mózgu. Kilka oddechów i nacisnął w umyśle "power off". Dwadzieścia dziewięć obrotów później budzik zadziałał i Ayun ocknął akurat kiedy jeden z członów obiektywnej partnerki podawał mu zestaw podtrzymujący egzystencję. Szybko je spożył, wymienił impulsy elektromagnetyczne z towarzyszką życia i włączył algorytm udania się na miejsce pracy.

Pagórki, lasy i jakaś zarośnięta ścieżka. Przepiękne widoki do złudzenia przypominające przyszłą kolonię. Kapłan - błazen obijający się o ściany korytarza, a także on - zwykły urzędnik starający się nie myśleć o tym, iż wszystko co go w tej chwili otacza to nędzna wirtualna imaginacja.
- Prostuj drogi życiowe przed ciałami niebieskimi! Świat jest piękny, a Bóg wszechmocny. To wspaniałe, nieprawdaż? Urzędniku odmów modlitwę na przykład za wszystkie lecące komety! To w końcu dzieło paaaaaaana! - krzyczał kapłan-błazen
- Jeśli pozwoli algorytm, to odmówię. - powiedział wymijająco Ayun.
- Dlaczego twoje życie składa się z uporządkowanych części składowych?
- Albowiem nawet najmniejsza przypadkowa zmienna powoduje ogromny chaos.
- Nie zauważasz piękna w nieładzie?
- Widzę tylko zbędny zamęt. - spojrzał się na zegarek - Przepraszam, ale nie mam za bardzo czasu na takie filozoficzne konwersacje.
- Ale Bóg...
- Praca czeka. - kategorycznie uciął nadzieje kapłana na dalszy dialog. - Do skrzyżowania pętli. - szybkim krokiem wyminął stojącego błazna.

Uporządkowany bałagan. Grzebie w szufladkach w poszukiwaniu kabla łączącego mózg z siecią komputerach. Gdzie on się podział? Minęły dwie roboczogodziny i nadal go nie posiada. W końcu wpada poirytowany kapitan i robi awanturę. Kabla nadal nie ma, a on się dalej opieprza. Mijają kolejne minuty spędzone na słodkim nieproduktywnym lenistwie. Błysk światła, ta dam, jest cudowny przewód. Nie docieka skąd on się nagle pojawił. Łączy jednostkę centralną ze swoim ciałem i rozpoczyna prawdziwą pracę. Powolne przewałkowywanie przez zwoje mózgowe biliardów qbitów. Umysł ciężki jak masywna gwiazda, wszystkie procesy okropnie spowolnione. Wykorzystywanie mocy procesora - 100%, ilość aktualnie wykorzystywanego RAMU - 99%, na dysku jeszcze jakieś wolne miejsce jest.

Każdej doby inny rodzaj pracy po to, aby kasta urzędnicza się nie zanudziła. Raz dostają odpowiedzialną robotę wymagającą głębokiego skupienia, raz jedynie podłączają się do jednostki centralnej, aby wspomóc ją w obliczeniach. Wszystko to niemal równie bezsensowne co żywot bakterii. Cała doba idealnie uporządkowana - sześćdziesiąt obrotów grawitacyjnych na pracę, czterdzieści to czas dla siebie. Z czego w około trzydziestu mieści się sen, w dwóch zajmowanie się embrionem, w pięciu zażywanie przyjemności z obiektywną partnerką, a w trzech dostarczanie energii. W imię równości społecznej wszyscy poza mózgowcami mają identyczny rozkład doby.

- A więc czym jest pustka? - myśliciel zwinął się w kłębek, aby powstrzymać odpływ ciepła. Było zimno, za zimno na myślenie. Tej nocy umierały neurony. Ułożone w masowych grobach oblepionych skórą i innymi tkankami zasypiały już na wieczność bez możliwości wznowienia pracy. Żegnały się ze swoim jedynym powołaniem po cichu. Na statku śmierdziało stęchlizną, jego mieszkańcy spali nieświadomi tragedii, która się wydarzyła. Rano dostali jedynie informację "Straciliśmy przywódców duchowych. Ich nie ma, toteż i nas nie będzie. Prosimy siedzieć spokojnie, gaz zostanie wpuszczony do pomieszczeń. Każdy zaśnie niemal w tym momencie". Dla mieszkańców statku oznaczało to jedno - wyrok śmierci. Nikt się nie awanturował, obowiązywała równość społeczną. Wszyscy solidarnie umierali.

Z ciepłych jeszcze zwłok
emanuje zimno nienawiści.

A jeżeli Hajfa utopi się we własnej krwi,
to zostaniesz moim kochankiem?

Cynizm przetacza się stadem
rozwydrzonych fundamentalistów,

Dlaczego chodzisz ciemnymi ulicami?
Przecież one duszą się w morderstwach.
Zostań przy mnie.
Ty i ja kiedyś będziemy parą...

Izrael wbrew woli Allaha
jest na mapie politycznej.

Wierzysz w istotę nadprzyrodzoną? A może jesteś niewierzącym, bądź też deistą? To nie ma znaczenia dla tego tekstu. Wystarczy, że tylko znasz najpopularniejszy odcinek „Trudnych Spraw” i Latającego Potwora Spaghetti. A jeśli jednak nie wiesz kim jest Dariusz, to nic straconego. O FSM'ie(Flying Spaghetti Monster) napiszę pokrótce w dalszej części tekstu, a najbardziej znany fragment "Trudnych Spraw" trwa jedynie kilka minut.

Przygotowany? Zaczynamy.

Praktycznie każdego dnia jestem świadkiem powstania nowych religii ośmieszających coś/kogoś, rzadziej samą wiarę w Boga. Aby powstało nowe wyznanie naprawdę nie trzeba wiele. Wystarczy tylko, aby idiota grający w dennym clipie zdobył popularność w internecie. Dlaczego średnio mi się podoba? Taka fikcyjna religia nie służy konkretnemu celowi.

Tymczasem obserwując strony, gdzie można się zorientować w nastrojach większej części polskich internautów widać pewną popularność dennego wyznania „Dariuszanizm”. Jednakże jest pewien szkopuł w owej religii – pan Dariusz rzeczywiście istnieje. W ten sposób zaprzecza samemu sensu wierze. Wszak systemy teistyczne opierają się na rzekomym istnieniu wyimaginowanych istot. W takim razie to tylko ośmieszanie osoby, które nie ma najmniejszego celu.

Ideą powstania sztucznych wyznań było wskazanie absurdów religii. Pierwszym bardzo znanym był czajniczek Russela. Ten czysto teoretyczny obiekt krąży po eliptycznej orbicie wokół Słońca. Jest jednak zbyt mały, aby go wykryć urządzeniami pomiarowymi, jednocześnie też w ten sposób nie można udowodnić jego nieistnienia. Generalnie wiara w niego jest, więc nonsensem i tak zapewne stwierdzi zdecydowana większość teistów. Jednakże gdyby o nim napisano w starożytnych księgach, sprawa wyglądałaby o wiele inaczej.

Richard Dawkins napisał: „Przyczyną, dla której zorganizowane religie zasługują na potępienie, jest to, że w przeciwieństwie do wiary w czajniczek Russela, są potężne, wpływowe, mają korzyści podatkowe oraz zagwarantowany wpływ na dzieci zbyt małe by się bronić.”

Później pojawił się Zielony Smok w garażu Carla Sagana, Niewidzialny Różowy Jednorożec i w końcu Latający Potwór Spaghetti. Ten ostatni był odpowiedzią na dyskryminację ateistów w stanach, gdzie osoby związane z religią mają zbyt wiele do powiedzenia. Doprowadziło to do tego, iż nienaukowa teoria inteligentnego projektu(mówiąc wprost - kreacjonistyczna) jest tam nauczana na równi z teorią ewolucji.

Co zrobił Bobbie Henderson? Wysłał piękny list do Amerykańskiej Rady Edukacji w którym m.in. pisze:

Pamiętajmy, że jest wiele teorii Inteligentnego Stworzenia. Ja i wielu mi podobnych na całym świecie jesteśmy przekonani, że wszechświat został stworzony przez Latającego Potwora Spaghetti. To on stworzył wszystko co widzimy i wszystko co czujemy. Jesteśmy przekonani, że silne, naukowe dowody ewolucyjnego stworzenia są podstawione przez Niego.
(…)
Ludzie nie rozumieją, że On stworzył tak świat abyśmy myśleli, że Ziemia jest starsza niż w rzeczywistości. Na przykład naukowcy mogą przeprowadzić datowanie przedmiotu metodą węglową... Lecz naukowcy nie zdają sobie sprawy, że za każdym razem kiedy robią badania Latający Potwór Spaghetti zmienia wyniki badań Swoją Makaronową Macką. Posiadamy wiele dokumentów dokładnie opisujących jak to jest możliwe i dlaczego to robi. Latający Potwór Spaghetti oczywiście jest niewidzialny i z łatwością może przechodzić przez materie.

Nie mam zamiaru przekopiować tutaj całego listu Bobbiego. Znaleźć go można na polskiej stronie kościoła Latającego Potwora Spaghetti. Pastafarianizm z pozoru może wydawać się głupi, ale został on stworzony po to ośmieszyć większość znanych absurdów religii. Nie skupia się już jedynie na samej kwestii udowadniania istnienia, bądź też nieistnienia abstrakcyjnego bytu. On posuwa się dalej. W Ośmiu "Naprawdę wolałbym, żebyś nie" jest m.in. mowa o zakazie budowy wielkich budynków na cześć makaronowej doskonałości. Wszak o wiele lepiej przeznaczyć pieniądze na jakiś sierociniec.

Ale to nie wszystko. Zostaje także wyśmiane życie pozagrobowe. FSM oferuje wulkany piwne, striptizerki oraz oczywiście duuuuuużo makaronu. Na dodatek jest ono w stu procentach pewne. Nie ma zabiegania o względy boga. Kraina sosem i piwem płynąca jest dla każdego. Czyż to nie piękne?
Aż chce się wierzyć.

Podsumujmy to w kilku zdaniach: wiara w Dariusza nie jest przede wszystkim wiarą. Zaprzecza ona samej sobie ze względu na fakt istnienia wspomnianej osoby. Natomiast kościół Latającego Potwora Spaghetti to tak naprawdę bardzo inteligentna i ironiczna krytyka religii. Z własnego doświadczenia jednak radzę nie obnosić się z czczeniem makaronowej doskonałości, gdyż niektórzy ludzie będą to brali na poważnie i nie zauważą istoty sztucznej tej religii.