Śmietnik literacki

Miała to być odezwa prostego człowieka żyjącego w PRLu, ale w trakcie pisania zmieniła się schodkami w orędzie inteligenta. Trochę szkoda, że ostatecznie nie będzie wykorzystana. Autor jest w każdym razie zadowolony.

Aha i ja tematu tej pracy domowej nie wymyślałem. Wińcie nauczycielkę języka polskiego.

Pierwszy sekretarzu KC PZPR Edwardzie Gierku!

Pragnę już od początku podziękować panu za to iż nasza Polska rośnie w siłę. I wcale nie chodzi mi o piękną i potężną armię, która chętnie będzie wspierać sojusznicze wojska Radzieckie w razie ewentualnej wojny, ale to gospodarkę. Dawno nie było czasu kiedy serce prostego obywatela się po prostu radowało. Widząc budowane autostrady, tory i sklepy pełne towarów, mam ochotę żyć w naszej Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Panie sekretarzu, nigdy nie było tak dobrej osoby rządzącej naszym krajem.

Żyję już długo. Jako dziecko zasmakowałem wolności słowa, która się kończyła na marszałku Piłsudskim. To były piękne czasy. Można było powiedzieć tyle złego o Rosjanach ile dusza zapragnie. Nie szło się za kratki za to, ani do miejsca odosobnienia. Bereza Kartuska była dla tych co chwalili naszych radzieckich towarzyszy. Tymczasem teraz jest odwrotnie. Ludzie siedzą w więzieniach krytykę poczynań wspaniałych komunistów. Wielka szkoda, że nie można ocenić władz ZSRR w inny sposób niż pozytywnie.

Dlatego będąc bardzo racjonalnym obywatelem pominę wszelkie żale i zastrzeżenia na tle politycznym wobec KC PZPR. Nie wydaje mi się zbyt miłe siedzenie odbytem na nóżce taboretu w trakcie przesłuchania. Jestem jak najbardziej inteligentnym szarym obywatelem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej. Dlatego napiszę wprost – jest wspaniale. Te oto słowa z pewnością panu Sekretarzu dodadzą otuchy. Mam nadzieję, że rosnąca w siłę polska gospodarka zwróci ogromne kredyty.

Ale dlaczego mamy się tym martwić! Przecież liczy się tu i teraz. Carpe Diem panie sekretarzu. Z pewnością pan podziela ów tę sentencję. Trzeba naprawdę nie myśleć o przyszłości jeśli się bierze takie kredyty. Skąd to wiem? Wszyscy wiedzą panie sekretarzu. Nikt tylko nie pomyśli o dniu jutrzejszym, pojutrzejszym i kilku lat w przyszłość. Jesteśmy nieinteligentnym bydłem, które podąża za najsmaczniejszą strawą. Nie różnimy się w tym od obywateli Stanów Zjednoczonych. Jednakże oni mają wybór jaki produkt wybrać, a nam się wpycha do ust ładnie wyglądające gówno.