Bunların hepsi şiir! geçelim...

Sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.
Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,
Cesaretsizliğimizin anlaşılması,
Korkularımızın paylaşılması…
Sanki zarar göreceğimizin en büyük işareti.
Kabuklarımızın altında
Kendimizi saklamakta ne kadar da ustayız.
Ve ne kadar güçlü korunuyoruz, kalkanlarımızın ardında.
Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi göstermeden.
İstiridyeler, deniz minareleri, midyeler.
Kirpiler ve kaplumbağalar gibi.
Sahi koruyor mu bu çatlamamış sert kabuk?
Kimse incitemiyor mu, duygularımızı, inançlarımızı, benliğimizi?
Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik, bu kabuk bize.?
Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor gerçek kimliğimizi,
Duyularımızı bastırıyor, elele tutuşmamızı engelliyor mu?
Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız kadar parlak.

Ne çıkar ateş böceği sansalar beni…

Rabindranath Tagore

alıştık bu kabuğu taşımaya ... bir müddet snra kabukla bütünleştk kaldık öyle ,değişmez gerçeklere dönüştü acıalrımzı çünkü yüzümüz acıların haritası oldu sözlerimiz ağrılı ... boşverin ... unutun gitsin kuaybeyi

yazınızı okuyunca bu şiir aklıma geldi
tamamı bu değil, devamını da okuyunuz

Originally posted by MafraK:

ne çıkar değil mi chamdalı

evet; ne çıkar?

-ne çıkarsa çıksın değerli MafraK