Mark's Blog

Als verstokte beoardjunk (maakt niet zoveel uit wat voor board, surf/skate/long/wake/ski/snowboard) is het boeken van vooruitgang een soort eeuwige mentale strijd. De ene keer ga je supergemotiveerd de sneeuwbaan op en lukt echt helemaal niks (dat had ik twee weken geleden, waarschijnlijk te moeie beenspiertjes na een hardloopsessie), de volgende keer zit je ineens vol in een soort Flow, en heb je optimale controle over je boardje en je geest. En dan gooi je er zomaar een paar keer achter elkaar een trick uit waar je keihard voor hebt geoefend.

Zo gooi ik me al weken over de up-downbox heen in Rucphen, 50-50 zit wel redelijk gebeiteld, al ga ik daarbij ook nog wel eens op mijn plaat, haha. Maar een strakke backside noseslide was het doel, en vorige week gooide ik hem er twee uur lang met gemak uit ! Met een goeie tip uit de Onboard ("maak jezelf zo licht mogelijk op de rail") had ik hem door, met een vette smile tot gevolg. Na twee uur werd ik een beetje moe, en voelde ik mijn boardje ineens weer zoeken op de box, dus maar gestopt voor ik een vette happer zou maken ;-) Maar wel blij !!!!! Snowboarden blijft toch een leuk spelletje, en voer voor sportpsychologen.

Dezelfde week stond mijn tweede wakeboardsessie op het programma, Joyce en ik wilden even oefenen voor onze deelname aan een tweede girls clinic op 6 augustus. Met de eerste clinic had ik het gevoel dat ik zou blijven staan als ik nog 4 startjes had kunnen maken. En dat bleek redelijk te kloppen. We hebben eerst nog ff Aquastore gecheckt in Scheveningen, staan kwijlen bij de wakeboardspulletjes, alleen iest boven ons budget. Daarna tuurlijk ff door naar de andere interessante shopjes in de buurt, en toen gaan waken.

Eerst een paar keer de wondere onderwaterwereld gecheckt, hahaha. Maar toen ineens...bleef ik staan !!!!! Eerst 30 meter, maar na een paar pogingen kwam ik steeds tot de eerste bocht. Die heb ik nog niet gemastered, dus steeds flink zwemmen en een eind terug lopen. Volgens mij had het feitstoeristenpubliek veel lol op mijn niet weg te krijgen smile. Wow, dat waken is echt gaaf, en als je eenmaal staat voelt het gewoon als een lange poederrit op een snowboard. Het voelt dan zo bekend, echt relaxt !

Joyce gaat al voor de 180's om en switch rijden, en tot ieders grote schrik (haha) leek het al of ze ook maar de slide ging checken, maar het bleef bij een "close by" ;-)) Maar ja, ik vrees dat we nu echt hooked zijn, hihi, gevaarlijk !