MidMad's MeaDow

Ponieważ ślinotok chwilowo;) został zatrzymany, zabieram się za kontynuację dyskursu wewnętrznego na temat jednego z ostatnich tworów X Muzy, która przed zabraniem się do pracy zapewne balowała przez tydzień.

"Wolverine", bo o nim właśnie mowa, jak może zorientować się co bystrzejszy czytelnik tego tekstu, do najlepszych filmów nie należy, ale nie jest taki zupełnie tragiczny, jak tego spodziewałam się po złowieszczych recenzjach oraz opiniach krewnych i znajomych Królika, oraz co bardziej Illuminowanych Person (buzi, Der reD).

Przede wszystkim - jak mówi jeden ze starożytnych koanów chińskich mędrców - punkt widzenia zależy od punktu leżenia. W skrócie, zależy z jakim nastawieniem udajemy się na film. Ameryki nie odkrywam tym stwierdzeniem, ale jest ono szczególnie istotne przy okazji tego partykularnego filmu. Albowiem (nie mylić z "WTEM!"), rzecz ma się następująco...



Jak oglądać "Wolverine'a", żeby film nam się podobał:

• MIEĆ AMNEZJĘ.
  Należy zupełnie zapomnieć o wszystkim, co wiemy z komiksów (szczególnie z "Wolverine: The Origin"), a także przymknąć oko na wydarzenia z filmów X1-X3 i nie wnikać za bardzo w szczegóły i to, co działo się w tzw. międzyczasie.
  

• BYĆ KOBIETĄ.
  (Względnie - pomyśleć o zmianie płci). Jeśli widz jest nadobną niewiastą, istnieje o wiele większa szansa na pochlebną opinię (*mrrr*). Są mięśnie, przystojni panowie, przystojni nie-do-końca-ubrani panowie, nieco głębszych elementów, niż jednolita rąbanka... UWAGA! Możemy, drogie panie, nieco ząbkami zgrzytać na sposób przedstawienia kobiet w filmie (nielicznych, zresztą).
  

*Mrrr*, nic dodać, nic ująć.

• ZREDUKOWAĆ SWOJE IQ.
  ...najlepiej do poziomu pelargonii +5 lub goryla;) Wtedy nie bierzemy pod uwagę beznadziejnych dziur, nieciągłości i fabularnych bezsensów, które nawtykali scenarzyści, będący najwyraźniej na tej samej tygodniowej balandze co X Muza, w dodatku będący pod wpływem silnych dragów, które wpływają na pamięć. Zdecydowanie ujemnie, rzecz jasna.
  

• NIE ZWRACAĆ UWAGI NA EFEKTY SPECJALNE.
  Tajemnicą poliszynela, już od czasu "wycieknięcia" wersji roboczej filmu jest fakt, że CGI ssają w tym filmie na potęgę. Ale przez te 2 godzinki możemy przecież poudawać, że nie pamiętamy zdobyczy ostatnich 20 lat w dziedzinie efektów specjalnych w filmach, jeśli bardzo się napniemy.
  

A teraz czas na słów kilka weryfikujących moje niestety częściowo zawiedzione nadzieje z TEGO POSTA:

• Hugh Jackman aka Wolverine, a także nieoczekiwanie Liev Schreiber jako Sabretooth - tutaj się nie zawiodłam. Liczyłam na kawał dobrego aktorstwa (i mięcha!) i nie zawiodłam się co do obu panów. Trzymają poziom i bardzo dobrze wychodzi im granie w tandemie (co zresztą było już widać w "Kate i Leopold", do którego to filmidła słabość posiadam, Jackman jako XIX-wieczny dystyngowany szlachcic, Schreiber jako nieco fajtłapowaty, zakręcony naukowiec z XXIw.). Fizycznie bardzo pozytywnie się obaj prezentują (zgadnijcie, które sceny przypadły mi do gustu najbardziej i dlaczego właśnie ucieczka Logana z tajnego labu). Plus "firmowa" scena Jackmana - niemal wilcze wycie nad ciałem ukochanej - uroczy pewniak (niestety chwyta za niewiescie serce jedynie przez 3 pierwsze filmy, potem powszednieje). Ubolewam jedynie nad tym, że Logan w filmie ma niewiele do powiedzenia (przez co zagranie postaci nie stanowi dużego wyzwania dla aktora kalibru Jackmana), nie ma co liczyć na zbyt błyskotliwe teksty i działania, postać została znacząco uproszczona. Co do Victora, to o dziwo - w porównaniu do X1-X3 - nabrał niespodziewanej głębi, do tego stopnia, że często manipuluje zachowaniami Wolverine'a... Pozostaje pytanie - kto ukradł mózg Sabretootha zaraz przed filmem X1?! Ogólnie, kreacja Sabre z tego filmu podoba mi się o wiele bardziej. Mam tylko jedno zastrzeżenie, gdy widzę twarz Schriebera, mam nieodparte wrażenie, że w odwiedziny przyszedł misiowaty wujaszek, który dla żartów dokleił sobie ząbki i pazurki, nadal jednak chętnie da się przytulić i podrapać za uszkiem. Krwiożerczość: ZERO.
  

• WEAPON X - porażka. Liczyłam na więcej Deadpoola - zawiodłam się, poza udanym początkiem filmu zabrakło jego charakteru i ciętych ripost, a absurdalna poczwara-niemowa ze snu dwunastolatka nie zasługuje w ogóle na żaden komentarz. Przynajmniej aktora całkiem znośnie dobrali. Reszta zespołu i ogólnie cała otoczka - migające kartonowe postaci, mające tylko ładnie wyglądać w tle. Być może była to próba umieszczenia "smaczków" dla fanów komiksów, ale... żenująco nieudana. Spuszczam zasłonę milczenia na liczne niezgodności z komiksami i sposób przedstawienia całej historii pracy zespołu, który nagle stał się patriotycznie amerykański.
  

• GAMBIT - tu już lepiej, trochę lalusiowaty i kartonowy (liczyłam na silniejszy akcent i większą zawadiackość postaci), ale przynajmniej było go widać w filmie przez nieco dłuższy czas, niż pięć sekund. Szkoda, że został użyty jako prymitywny Deus ex Machina w finale i jako mało sensowny przerywnik w kilku innych momentach. Ponadto - tu jeden z nielicznych plusów dla twórców - efekty specjalne odnośnie jego supermocy są naprawdę niezłe.
  Gambit, jaki jest, każdy widzi.
  

• Harry Gregson-Williams - tutaj duży plus. Bardzo dobrze broni się ilustracja muzyczna filmu, pan o malowniczych inicjałach HGW nie zawiódł audiofilów. Muzyka wciąga nieco klasyczniej już od pierwszych taktów "Logan Through Time" (plus miłe dla ucha chóry), kompozytor nie boi się też łapania za przywodzące lekko na myśl chwyty muzyczne, jakie słyszeliśmy w Matrixie w chwilach walki. Nie brak też momentów lirycznych przy okazji pojawienia się postaci Kayli i cięższych, niepokojących, riffów gitarowych. Dobra, różnorodna ścieżka dźwiękowa, do której nieraz na pewno będę wracać. Co ciekawe - brak muzycznych odniesień do muzyki poprzednich filmów oraz znanej melodii przewodniej z filmów animowanych.
  

• Hollywood - wybuchy są, niewyjaśnione i spektakularne skoki po wysokich obiektach - jest, brawurowa jazda/latanie na wypasionych maszynach - też jest, dobrze dopracowane wizualnie sceny walk - oczywiście. Hollywoodzkość się jak najbardziej obroniła. Na plus filmowi policzyć też mogę bardzo dobrze zrealizowaną czołówkę z Loganem i Victorem na polach bitew przez wieki. Szkoda wielka, że film jest bardzo nierówny: pierwsza połowa filmu zachęca do dalszego oglądania, a potem nagle jakość spada na przysłowiowy łeb, obrażając co krok inteligencję skołowanego widza.
  

PODSUMOWANIE, czyli jaki morał płynie z filmu:

• Piszesz scenariusz - imprezuj i pij ile wlezie! Do dobrego tonu należy też wyjście do toalety w połowie pisania (które uskuteczniasz w trakcie imprezy, wsparty na udzie ponętnej koleżanki, z którą właśnie czegoś się nawąchaliście) - gwarantuję, że zaraz ktoś podejdzie, zarzyga połowę właśnie napisanej sceny, albo dopisze coś swojego zupełnie z sufitu. Potem najlepiej jest oddać tekst producentowi, który leży pod stołem czule obejmując pustą butelkę Laprohaiga. Producent zapewnie się ocknie w któryms momencie i dopisze coś jeszcze, myląc kolejność, treść i zapominając o fabule oraz tematyce filmu. WAŻNE! Jeśli za dużo wiesz o realiach, albo - brońcie bogowie! - czytałeś komiksy, daj do napisania kluczowe sceny filmu swojemu wujaszkowi-domorosłemu poecie, lub cioci chowającej stada kotów i pielęgnującej kapryfolium w ukochanym ogródku. Efekt murowany. Aha, byłabym zapomniała: na kacu wytargaj z gotowego scenariusza losowo kilka kartek.
  
  
  
• Jesteś producentem filmu i nie masz pieniędzy na CGI? - zatrudnij 6-letniego synka sąsiadki. Chłopczyk przynajmniej będzie miał zajęcie wypełniając pracowicie, z iście dziecinną inwencją narysowane kontury pazurów Wolverine'a kolorowymi kredkami za 10 zł (a jego mama będzie wniebowzięta, mając chwilę spokoju). Jeśli rzeczona sąsiadka potomstwa nie posiada, idź do ZOO i wynajmij od nich szympansa w zamian za obietnicę wsparcia finansowego. Kup szympansowi kredki świecowe za 5 zł. Byle dużo, na wypadek, gdyby był głodny.
  
  
• Walczysz z kimś - bądź efektowny: wskocz na największy w okolicy komin. Najlepiej do tego celu przysłuży się pobliska elektrownia. Chociaż jesteś zmęczony, pamiętaj: warto się wspiąć na najwyższy z kominów, chociażby miało to trwać pół godziny. Mięśnie popracują, zmęczysz się bardziej, będzie łatwiej przeciwnikowi. UWAGA! Koniecznie poczekaj na zachód słońca przed przystąpieniem do nawalanki. To wszystko nie ma zupełnie żadnego sensu, ani uzasadnienia fabularnego, ale przynajmniej będzie bardziej malowniczo.
  
  
• Wierz we wszystko, co mówią Ci Twoi wrogowie. Uwierz, gdy Zły Wojskowy Z Ponurą Miną mówi, że chce jedynie Twego dobra i wysyła Cię na niebezpieczną misję. Żyłeś z kobietą przez 6 lat, uwierz gdy inny facet mówi, że ona Cię zdradziła. Łykniesz też bez problemu, gdy Ci powiedzą, że to Ty zabiłeś JFK. że W końcu i tak jesteś tylko pionkiem w ich ponurych knowaniach. MUHAHA.
  
  
  
• Dwa Mordercze Słowa: Hopsa-sa i Kosi-Łapci. Musisz się wprawiać w skakaniu i testowaniu swoich "pazurków" z adamantium. Skakanie wychodzi najefektowniej, jeśli wskakujesz na przypadkowo przelatujący w okolicy helikopter. Aaa, boisz się, że gdy wbijesz pazury, one przetną wszystko na wylot, a Ty spadniesz na ziemię? Nie bój się, nic Ci się nie stanie, durny scenarzysta i reżyser nad Tobą czuwają. Pamiętaj tylko, by w zupełnie bezsensownych momentach wysuwać całe pazury i bez powodu demolować domy gościnnych staruszków.
  
  
  
• Jesteś kobietą? - Bądź Złą Przedszkolanką From Outer Space. Kochaj faceta przez lata, ale go zdradź, w końcu musisz pasować do memu "bo to zła kobieta była". Nawet, jeśli chciałaś ratować swoją rodzinę, i tak jesteś zła. Ale jest na to rada, po prostu noś bardzo obcisłe ciuszki - wszystko zostanie Ci wybaczone. UWAGA! Noś staniki conajmniej o jeden rozmiar za małe, faceci to lubią. Kogo obchodzi, że Twój biust się deformuje i wygląda, jak litera "B"? Ważne, że się "wylewa" w strategicznych miejscach
  

Mam złudną niestety nadzieję, że amerykańscy twórcy filmów wezmą przykład z "Wolverine'a" i wyniosą z niego naukę dla siebie - jest to bowiem klasyczna recepta na zepsucie bardzo dobrze zapowiadającego się dzieła srebrnego ekranu. Płacz i zgrzytanie zębów...

Logan: [is shown his dog tags] I want new ones.
William Stryker: And what do you want them to say?
Logan: Wolverine.

Wprawdzie ślinić się nie przestałam, ale czas coś napisać...

Na początek - dla odświeżenia pamięci - oglądamy TRAILER "WOLVERINE'A". A potem wracamy do lektury:

Dlaczego Wolverine będzie Rządził?

• Hugh Jackman aka Wolverine - nie dość, że sam aktor dobrany jest do tej roli wyjątkowo trafnie (co widać było doskonale w poprzednich filmach z serii X-men), to jeszcze filmowcy potrafią wykorzystać potencjał charakteru Logana całkiem nieźle. Jest to jedna z najciekawszych postaci Uniwersum Marvela i zdecydowanie zasługuje na odrębny film. Bardzo cieszy też fakt, że scenarzyści nie zapomnieli o kultowym "Wolverine: Origin" i - zgodnie z tym, co pokazują trailery - powinniśmy mieć w filmie do czynienia z wieloma "smaczkami" z przeszłości tej postaci. Marzy mi się Japonia (i Yuriko), ale wirtualne ptaszki nieoficjalnie ćwierkają, że tym ma się jakoby zając nieco szerzej planowany sequel filmu (? - !). Poki co - czekam na ujrzenie XIX-w. siedziby rodu Howlettów włącznie z młodym paniczem Jamesem.
  

• WEAPON X - nareszcie będzie okazja zobaczyć tą, pardon my french, badassową ekipę w akcji, trochę więcej Deadpoola (jupi!) i oczywiście Sabretootha (strasznie w poprzednich filmach brakowało tła konfliktu Wolviak vs. Sabre). Cały (?) zespół Weapon X, jego stworzenie - kolejny ukłon w stronę czytelników komiksów. Tego brakowało mimo wszystko w filmowej trylogii X-men - nieco więcej odniesień do "słowa rysowanego".
  

• Gambit - Kogo, jak kogo, ale tego pana brakowało w filmach z tej bajki. Miał się pojawić na kilka sekund w X-men 2, miał mieć kilka minut w "X3: The Last Stand" - niestety sceny z nim brutalnie z filmu wycięto w postprodukcji. Czemu? Tego chyba nawet sam Stan Lee nie wie. W każdym razie osobiście zacieram łakpi w oczekiwaniu na to, jak niezbyt znany w Polsce aktor poradzi sobie z odtworzeniem roli cajuńskiego karciarza. Oby tym razem pojawił się na ekranie na więcej, niż tylko kilka minut...
  

• Harry Gregson-Williams - czyli rarytasik (oby!) dla audiofilów. Zazwyczaj muzyka filmowa tego kompozytora przypadała mi do gustu (tak było w przypadku obu dotychczasowych "Narnii", które w sferze dźwiękowej nieźle się obroniły). Wystarczy sobie przypomnieć chociażby "Królestwo niebieskie", albo fakt, że maczał palce w muzyce do "Armegeddonu", czy "Twierdzy" (z Hansem Zimmerem). Ciekawa jestem, jak się to wkomponuje w całokształt - dotychczas w trailerach słychać było jedynie zapożyczone "300" Tylera Batesa (trailer z Comic Conu) i mniej znanego Johna Murphy'ego.
  

• Hollywood - no dobrze, to może nie zawsze najlepszy powód - czasami bywa wręcz mieczem obosiecznym. Ale, co by nie powiedzieć, hollywoodzkość filmu gwarantuje pewien popkulturowy poziom efektów specjalnych, popisów kaskaderskich i... spektakularne wybuchy. Żadnych rysowanek, tudzież gumowych czy plastikowych modeli potworów (w tym miejsu brak pozdrowień dla ekipy technicznej filmu "Wiedźmin", brr). Nie wiem jak Wy, ale ja wobec powyższego duchowo nastawiam się na kawałek porządnej filmowej roboty z wartką akcją. Wzdycham do Muzy nr X przy tym o jak najmniejszy możliwy odsetek momentów obrażających inteligencję widza...
  

Ano, nic.
A może jednak?

Pewnego razu chciałam pójść do kina. Na coś miłego dla oka i ucha, nie męczącego po pracowitym tygodniu. Postanowiłam więc gruntownie przygotować się do tej wiekopomnej eskapady i sprawdzić repertuar krakowskich multipleksów oraz tzw. "kin ambitnych" - ot tak, żeby mieć w czym wybierać. I zaczęło się szukanie...
Efekt? Szukanie trwa już od kilku miesięcy. Ciężko znaleźć coś naprawdę interesującego do obejrzenia w kinie i nie obrażającego przy tym inteligencji widza (czyt.: mojej, wybrednej, w tym partykularnym przypadku). Oczywiście, rzecz tyczy się kina Zza Wielkiej Wody, bo cóż innego hołubią nasze kina?
Tutaj bywa różnie.

Jedni celują w nieśmiertelny Bollywood - co by nie powiedzieć, każdy miłośnik srebrnego ekranu powinien obejrzeć choć jeden film spod znaku tańczącej świętej krowy, by zaznajomić się z fenomenem. Tytułów wymieniać można miliony - ostatnimi czasy indyjskie komedie romantyczne są produkowane taśmowo, do wyboru, do koloru. Jedne ciekawe, inne porażająco nudne i przewidywalne. Wszystkie kolorowe i w doskonałej oprawie wizualnej (ach, ta choreografia i muzyka!). Osobiście uważam, że jednym z bardziej udanych filmów reprezentatywnych dla tego gatunku jest "Lagaan" (2001). Jest i muzyka, i taniec, i ładne plenery, są zmagania sportowe (!), burza uczuć, a także jedyne w swoim rodzaju realia (XIXw. Indie, czasy panowania Imperium Brytyjskiego). Są piękne damy, zgrabne indyjskie dziewczęta, no i ci przystojni tancerze... O czym to ja...? Aha.






Nie zapominajmy też o produkcjach europejskich - filmy kontynentalne są różnorodne, powstaje ich stosunkowo dużo - od problemowych, przez komedie ("Death at a funeral" - świetna, brytyjska, ze zdrowym zastrzykiem czarnego humoru; czy ostatni hit "Mamma Mia" z doborową obsadą, ubóstwiany przez niezliczone rzesze fanów Abby), po horrory ("Låt den rätte komma in" - te najwyraźniej zawsze są w modzie), czy dokumenty ("Encounters at the End of the World" - ostatni film Herzoga). Czasami trafi się coś niezłego ze stajni naszych wschodnich sąsiadów (takich filmów jak "Nocna straż" i "Dzienna straż" chyba przypominać nie muszę), choć i to nieczęsto. Ciekawe, czyżby polski widz bał się rosyjskiego kina? A co z filmami z innych części świata? Nie znajdzie się ich w przeciętnym multipleksie. Liczy się przecież zysk, a ile osób kupi bilet na zawiły dramat psychologiczny produkcji izraelskiej, lub film o życiu biednej wioski afrykańskiej (nawet, jeśli reżyser to najwybitniejszy twórca swego pokolenia na Czarnym Lądzie). Oczywizm, jak mawiali starożytni Egipcjanie. Celowo nie piszę o różnych festiwalach filmowych poświęconych twórczości danego kraju czy regionu - bo na takie pójdzie tylko ktoś zainteresowany tematem.

Co ciekawsze, trafiają się też warte zauważenia filmy europejskie, które w ogóle z niewyjaśnionych przyczyn nie trafiają na ekrany naszych kin (choć można je spokojnie obejrzeć w innych krajach Eurolandu). Względnie, jeśli trafiają - jest to zjawisko sporadyczne, w formie szczątkowej.

Widział ktoś może "Jacquou le croquant" (2007) (przetłumaczony na nasze, w intrygujący sposób, jak to na polską tradycję tłumaczenia tytułów przystało, jako "Męstwo i honor")? Nie? A warto, jeśli się ma te ponad dwie godzinki czasu wolnego i nastrój na obejrzenie pięknie wykonanego filmu kostiumowego ze wspaniałymi zdjęciami. Fabuła może nie posiada dziesięciu warstw, ale jest wystarczająco dobra, by się obronić, mówiąc o rzeczach zwykłych oraz tych naprawdę istotnych - nie tylko z perspektywy francuskiej sprzed kilku wieków. Świetna dbałość o szczegół (plus ładne ukazanie codziennego życia), harmonizująca się z całością muzyka oraz mili dla oka i dobrze dobrani przez reżysera (Laurent Bouttonat) aktorzy - szczególnie lubiany przeze mnie Tchéky Karyo (Paladin z "Wing Commandera" czy Dunois w wspaniałej zbroi z "Joanny D'Arc"). Jedyne, co mam do zarzucenia, to pojawiające się tu i ówdzie dość mocno populistyczne akcenty. No, ale już od czasów "Pół żartem, pół serio" wiadomo, że nikt nie jest doskonały.
Film do dostania gdzieniegdzie, np. w popularnej sieci księgarń, której nazwy przezornie tu nie wymienię, w przystępnej cenie.


Skoro jesteśmy przy filmach historycznych, to czas na kolejny dowód, że obraz taki nie musi ociekać patosem, bezbrzeżnym, winkelriedowskim cierpieniem obywateli w imię Wyższej Idei, a - co gorsza - może mieć też ciekawą fabułę i rzetelną ekipę filmową (tu pozdrawiam rodzimych twórców filmowych, patrz punkt 4 poniżej).
"Arn - Tempelriddaren" (2007) - a.k.a. "Arn: The Knight Templar" - polskiego tytułu brak. Opowieść z czasów wypraw krzyżowych o pewnym szwedzkim rycerzu, któremu odmówiono ręku ukochanej, więc wyruszył walczyć z niewiernymi. Zaczyna się uroczo, wręcz ckliwie, ale dalszego ciągu nie powstydziłyby się filmy hollywoodzkie. Nie brak tu walk na miecze oraz scen bitewnych (brawa dla solidnie przygotowanych twórców - wnętrza, stroje i broń aktorów są dopasowane do epoki, ciężko znaleźć jakikolwiek błąd w tej materii). Panie zachwycą się wątkiem romansowym, panowie łaskawym okiem spoglądną na dzielnych rycerzy i ich zmagania. Przy tym filmie takie "kwiatki" jak "Król Artur" (IMO jeden z największych eksperymentalnych niewypałów ostatnich lat, który ratują chyba tylko zdjęcia Idziaka i panowie Clive "Ciacho" Owen oraz Ioan "To poproszę dwa" Gruffudd) muszą schować się do najciemniejszego kąta. Podsumowując - da się zrobić dobry film historyczny. Trzeba tylko chcieć. Jedyna uwaga dla osób wolących polski język - w filmie mówi się po szwedzku i angielsku, w Polsce DVD niedostępny, więc o polskich napisach nie ma co marzyć. Ale jeśli ktoś odwiedzi Niemcy lub Skandynawię - niech ma oczy i uszy szeroko otwarte, DVD kosztuje w przeliczeniu ok. 20-25 Euro.
Aha, krążą słuchy, że będą kolejne części "Arna", ponieważ jest to ekranizacja książek historycznych. Koniecznie zachować czujność!


Niektóre kina lubują się też w produkcjach rodzimych - ale chyba nie trzeba mówić, jaki jest stan polskiej kinematografii. Trzeba? No, dobra, to szybki szkic polskiej radosnej twórczości lat ostatnich:

1. "Do biletu dorzucamy brzytwę gratis, bo po projekcji będziesz pragnął jedynie się pociąć" (w rolach głównych: "Plac Zbawiciela", "Cześć, Tereska" i cała masa innych tzw. "filmów problemowych"). Pytanie: dla kogo te filmy się robi - z całym szacunkiem dla twórców "filmów problemowych" - chyba nie dla krytyków oraz panów i pań wręczających "krewnym i znajomym królika" nagrody na naszych festiwalach filmowych.
   
2. "Zabili go i uciekł" - w roli głównej obowiązkowy Linda (względnie nieco młodsze aktualne bożyszcze srebrnego ekranu, koniecznie o kiepskich umiejętnościach aktorskich, tych ci u nas dostatek) plus obowiązkowe "Co ty, k*wa, wiesz o..." (Tutaj wpisujemy cokolwiek, dla tak zwanej "fabuły" nie ma to przecież żadnego znaczenia. Będę litościwa i nie podam żadnych przykładów, bo mi wstyd.)
   
3. "Zróbmy durną komedyjkę dla bezmózgow" - czyli kalka kalki najprymitywniejszej pseudokomedii (ha, ha.) romantycznej z USA (np. "Tylko mnie kochaj" (*), "Lejdis", "Testosteron", boring, boring, boring).
   
4. Podniosłe Kino Martyrologiczne - ja rozumiem: patriotyzm, krzewienie wartości, pamięc historii. Wszystko można ładnie podać i oprawić (o tym napiszę w kolejnym odcinku). A co się nam serwuje? Często przejaskrawione i ciężkie w odbiorze (patrz punkt 1) monumentalne, przytłaczające dzieła (vide "Katyń"). Nie czekam na "Monte Cassino", czy "Westerplatte" (jeśli powstanie) ja się tych filmów obawiam.
   

Jaki obraz się więc wyłania z tej naprędce skleconej mozaiki? Ano taki, że dystrybutorzy (a, co za tym idzie, kina wszelakich rozmiarów) wolą postawić na pewniaki, sztampową papkę produkowaną bez końca przez miłych przyjaciół spod łopoczącej Star-Spangled Banner, upajających się szelestem strumienia zielonych papierków płynącego w ich kierunku. Pytanie tylko, jak długo.

A ja tylko chciałam pójść do kina...

(*) - tu ziomalskie "szacun" dla Inkiego za jego pamiętną przeróbkę "TYLKO MNEI RUHAI".