آن زمان که در مقابل عشق توقع عشق داری ،از رفتن رنج خواهی کشید... مسئله دادن و گرفتن نیست ،مسئله شریک شدن است،با دادن عشق اگر هم پاسخی نگیری چیزی از دست نمی دهی...بگذار عشق دردرونت رشد کند بی آنکه محتاج دیگری باشی ،بی آنکه از بی پاسخ ماندش وحشت داشته باشی ، آن زمان خواهی دید که درد بی معناست و هیچ کس بر عشقت نخواهد خندید

باید بگم به نظرمن عشق یک طرفه معنی نداره،انسانها عشقی که در وجودشون هست را عرضه می کنند بعضی ها عشقی که دریافت می کنند را منعکس می کنند و بعضی ها به دلایل مختلفی نمی تونند آن رامنعکس کنند
تا زمانی که متوقع به عشق نگاه کنی و تا آن زمان که در مقابل چیزی طلب کنی احساس می کنی حرفهای من تناقض دارند و رویایی بیش نیستند...

در آنصورت هم کسی که اول عشق را عرضه می کند چیزی را از دست نداده ،حتی می شه گفت که کاری برای رشد عشقی که در وجودش است انجام داده ،پس رنجی در پی نخواهد داشت....
شما باز قضیه را به صورت دادن و گرفتن می بینید...

سلام
راستش به نظر من عشق اگر واقعا عشق باشه چه یک طرفه و چه دوطرفه اش زیباست و دارای ارزش. ولی اگر طرف به عشقت و به گریه هات بخنده حتی اگر واقعا عاشقش باشی اون عشق بیشتر شبیه یک احساس تعلقه و چیزی که عاید تو می شه فقط درده راحتتر بگم اگر عشقت واقعا عشق باشه و یک طرفه نابودت می کنه مگر اینکه امیدهای غیبی داشته باشی به اینه به عشقت می رسی.
اصلا کسی که به عشق تو می خنده ارزش دوست داشتن نداره.
به قول دکتر شریعتی دوست داشتن کسی که لایق دوست داشتن نیست اسراف محبت است
می دونین امیدهای غیبی یعنی چی؟ مثل خواب صادق

are eshgh chizi nist ke ba ye baad az beyn bere

من وقتی می خوام بدونم به کسی که می خوام و دوسش دارم می رسم یا نه از خدا می خوام به یه وسیله ای مثل خواب بهم بگن چه من خواب ببینم چه کس دیگه ای و خداوند هم گاهی من رو راهنمایی میکن که بهش می رسی یا نه و چه طور این آسون تر می شه. شاید عجیب باشه ولی واقعیت محضه کافیه یه دعای توسل عمیق بخونی و روز و شب از خدا اونو بخوای

در هیچ سری نیست که سری زخدا نیست