My OperaDe journalistieke bruidsreportage
Sunday, June 18, 2006 12:28:28 PM
Journalistieke bruidsreportages zijn bruidsreportages die de gebeurtenissen weergeven zoals ze gebeurd zijn, zonder belangrijke dingen weg te laten, en zonder zaken toe te voegen. Dat is altijd mijn definitie geweest. Ik moest eraan denken toen ik op een forum las:
In correct Nederlands en zeer kort samengevat: we geven alleen de realiteit weer die het bruidspaar wil zien. In zekere zin, duikend in mijn historie, doe ik dit ook. Zo brak ooit een as van een trouwkoets, net op het moment dat we in the middle of nowhere waren, onderweg naar de kerk. In het album is dat alleen te zien als je weet dat het gebeurd is: de plaats des onheils in het groot, de koets klein, maar duidelijk stilstaand.
Of een dochter die het maar moeilijk had met de bruiloft van mams. Hoewel ze een rol moest spelen in de ceremonie vluchtte ze al snel naar achterin de zaal. Het huilende gezicht zal ik niet in het album zetten, maar op de foto van de zaal is wel duidelijk te zien hoe ze afgezonderd van de rest zit. Dat had ik weg kunnen laten, maar dat heb ik niet gedaan. Het is een deel van de dag.
Journalistiek fotograferen is leuk. Je moet als fotograaf de dingen laten gebeuren, zonder te regisseren. Het is een waanzinnige klus om overal op tijd bij te zijn. Om met goede foto's terug te komen zonder de dag te verstoren. De filosofie van het waarheidsgetrouwe verslag is echter niet heilig. Ik breng alle nieuws van de dag, maar af en toe verstop ik het minder leuke nieuws zorgvuldig in een hoekje van de foto. De leuke dingen voorop, de minder leuke zaken komen er wat kleiner in. Gelukkig komt het laatste bijzonder weinig voor. Het gemiddelde bruidspaar heeft zijn trouwdag prima voorbereid!
Photojournalism purports to show reality. But I chose the term Documentary Wedding Photography because I think our purpose is different. I'd say that we are there to tell (and create) a story of the wedding day the way the clients would want to remember it.
In correct Nederlands en zeer kort samengevat: we geven alleen de realiteit weer die het bruidspaar wil zien. In zekere zin, duikend in mijn historie, doe ik dit ook. Zo brak ooit een as van een trouwkoets, net op het moment dat we in the middle of nowhere waren, onderweg naar de kerk. In het album is dat alleen te zien als je weet dat het gebeurd is: de plaats des onheils in het groot, de koets klein, maar duidelijk stilstaand.
Of een dochter die het maar moeilijk had met de bruiloft van mams. Hoewel ze een rol moest spelen in de ceremonie vluchtte ze al snel naar achterin de zaal. Het huilende gezicht zal ik niet in het album zetten, maar op de foto van de zaal is wel duidelijk te zien hoe ze afgezonderd van de rest zit. Dat had ik weg kunnen laten, maar dat heb ik niet gedaan. Het is een deel van de dag.
Journalistiek fotograferen is leuk. Je moet als fotograaf de dingen laten gebeuren, zonder te regisseren. Het is een waanzinnige klus om overal op tijd bij te zijn. Om met goede foto's terug te komen zonder de dag te verstoren. De filosofie van het waarheidsgetrouwe verslag is echter niet heilig. Ik breng alle nieuws van de dag, maar af en toe verstop ik het minder leuke nieuws zorgvuldig in een hoekje van de foto. De leuke dingen voorop, de minder leuke zaken komen er wat kleiner in. Gelukkig komt het laatste bijzonder weinig voor. Het gemiddelde bruidspaar heeft zijn trouwdag prima voorbereid!
