Pamięć zewnętrzna

Dziwny jest ten tydzień.

Powiedzmy, że sobota była sobotą i wróciłem do domu nad ranem, jak Pan Bóg przykazał. Ale niedziela już nie; niedzieli nie było – zamiast odpocząć, wyspać się, poczytać, musiałem popracować. Po takim popołudniu i wieczorze poniedziałek był zwyczajną męczarnią.

Za to we wtorek, z racji klubowej imprezy urodzinowej kolegi K., poczułem się jak w środę. Środa przypominała za to sobotę; dziś znienacka wrócił czwartek. A właściwie i nie czwartek, ponieważ te robię sobie wolne, a dziś pracowałem. Jutro za to robię sobie wolne i jadę na Falkon. Więc jakby sobota, druga w tym tygodniu?

Wypadłem z czasu. Nie jestem pewien, kiedy, może pół roku temu, może rok, może dwa lata.

Za wcześnie, za późno; tak czy owak, nie wtedy, kiedy trzeba. Kiedy trzeba było rozsądnie poczekać, ja rzucałem się głową naprzód. O tym, że może trzeba było iść inną drogą, dowiaduję się z goryczą – poniewczasie. Nie wypowiedziałem słów, które kiedyś, w swoim czasie, mogły uratować kilka ważnych rzeczy; kiedy trzeba było rozsądnie się zamknąć, nie skorzystałem z okazji do milczenia. Gdybym zrezygnował z pracy o dwa lata wcześniej, byłbym teraz zupełnie w innym miejscu, widzę jednak, że jakieś plany, które wydawały mi się zupełnie realne, spełzną na niczym. Kiedy trzeba się bawić, chodzę smutny, i wprost przeciwnie. Przestałem czuć się dobrze w otoczeniu swoich rówieśników, a jednak otwarcie mogę i chcę mówić z kimś starszym. Kiedy trzeba było wyjechać, zostałem, a gdy wszystko przemawia za tym, żeby spędzić weekend w domu, wyjeżdżam.

Jest gdzieś w życiu ciąg główny, jak na wykresie Hertzsprunga-Russella, ale mnie w nim nie ma od dawna.

Obejrzałem sobie na nieocenionym jutubie walkę Pana Adamka z Panem Gołotą.

Nie, żebym jakimś prorokiem był niesamowitym, ale całe toto gadanie, że Pan Adamek ryzykuje bijąc się z Panem Gołotą wydało mi się grubo przesadzone. To, że Endrju porusza się po ringu z gracją worka cementu oraz posiada tylko prawą rękę, jakoś nie powinno być specjalną tajemnicą dla nikogo. Takoż nie bardzo mi się chciało wierzyć w przepowiednie, że Pan Gołota może trafić Pana Adamka na tyle mocno i celnie, że mata uderzy Pana Adamka w twarz.

Tak: to może być rzecz, o której nie wiedzieliście, ale Pan Ostry lubi oglądać sobie boks.

Ale tak od kategorii średniej w górę. W niższych wagach, wiecie, w telewizji wszystko dzieje się za szybko. Tłuka się, tłuką, nie wiadomo właściwie, kto kogo trafił mocniej, aż tu nagle jeden leży i niekoniecznie wstaje; oglądałem sobie kiedyś walkę Manny Pacquiao z Rickiem Hattonem – kolesie po sześćdziesiąt kilo, a jak Pacman sprzedał w drugiej rundzie plombę, to Hitmana trzeba było z ringu zbierać łyżeczką. Manny w ogóle dobry jest – walczył przecież z De La Hoyą i spuścił mu bardzo ładne manto. W bezpośredniej transmisji obejrzałbym sobie Floyda Mayweathera Jr, który walczy w kategorii półśredniej, wygrał na razie wszystkie walki, jest najlepszym bokserem na świecie bez podziału na kategorie wagowe i takie tam.

Boksu amatorskiego nie lubię, bo go nie rozumiem. To znaczy – rozumiem, dlaczego są teraz te guziczki, które mają naciskać sędziowie, jak ich zdaniem ktoś kogoś trafi. Wszystko przez igrzyska olimpijskie w Seulu, i tamtejsze skandale, heh – nie pamiętam już, który z południowokoreańskich bokserów turlał się z płaczem po ringu jakieś pół godziny, zanim go zachęcono do pogodzenia się z przegraną i pójściem do szatni. Sygnał jednak poszedł i sędziowie już wiedzieli co robić – w ten sposób przegrał w finale niejaki Roy Jones jr. Na półwyspie koreańskim drukowanie ma jak widać karierę sięgającą nie tylko Mistrzostw Świata w piłce nożnej. Nie, żeby w boksie zawodowym nie było podobnych przewałów – do dziś nie rozumiem, dlaczego dziadzio Holyfield przynajmniej nie zremisował z Wałujewem, skoro ani jeden, ani drugi nie zrobili sobie krzywdy, a w przeciągu całej walki Pan Holyfield lepszy był, żwawszy (no, on ma tylko jakieś 45 lat...) i jakoś bardziej mu się chciało walczyć.

Tu wracamy do wagi ciężkiej. Moim zdaniem – odkąd Sir Lennox Lewis skończył karierę, podobno z nudów – nic przesadnie ciekawego się nie dzieje. Są bracia Kliczko, którzy – łup łup – wybijają z głowy marzenia kolejnych przeciwników o poszczególnych tytułach. Jadąc od najnowszych: Arreola, Czagajew, Gomez, Rahman, Peter – łup łup – i dooowiiiidzeeeeniaaa. Pan Wałujew to jest jakieś kuriozum z cyrku rodem; oglądałem parę jego walk, no i faktycznie, jakaś duża nieuwaga jego przeciwnika może spotkać się z (niespiesznym) zderzeniem ze 150 kilo wagi, co niekoniecznie jest fajowe.

Wracając zatem do Pana Adamka. Bił on Pana Gołotę jak chciał, kiedy chciał i gdzie chciał. Może w trzeciej rundzie, Pan Gołota trafił ze dwa-trzy razy w miarę czysto; szkopuł w tym, że Pan Adamek posiada organizm odporny, zdaje się, na tego typu nieprzyjemności. Wystarczy przypomnieć:
a) bęcki, jakie w czwartej rundzie zbierał w walce o tytuł z Panem Cunninghamem – w zasadzie już Pan Adamek witał się z tzw. deskami, przyjął bowiem tak z 10 czyściutkich sierpów i podbródkowych prosto na szczękę. A jednak zamroczon okrutnie zdołał się odgryźć; mina Pana Cunninghama wstającego z kolan – bezcenna
b) bęcki, jakie – znów nomen omen w czwartej rundzie – zapuszczał Panu Adamkowi Pan Banks w obronie tytułu. Po dwóch sierpach Pan Adamek zachwiał się znacznie, po czym zaczął wykonywać ruchy rękami sugerujące zamiar wzbicia się w powietrze i odlecenia z ringu. A jakiś czas później sam odesłał Pana Banksa pierwszym samolotem do domu.

O ile sobie przejrzałem amerykańskie serwisy poświęcone wadze ciężkiej – hype'a na Pana Adamka nie ma. Communis opinio twierdzi, że zbicie Pana Gołoty żadnym wyczynem nie jest, na panów Kliczków (czy też Kłyczków, jak oznajmia dbająca o prawidłową transkrypcję Ciocia Wiki) to Pan Adamek argumentów nie ma, a typowani PP. Haye i Czagajew są i szybsi, i naturalnie mocniejsi od Pana Adamka.

Ciężko (nomen omen znów:-)) cokolwiek mądrego powiedzieć. Z wagi cruiser do mistrzostwa w wadze ciężkiej – w ostatnich 20 latach, jedno nazwisko. Podpowiedź: niejaki Mike Tyson odgryzł mu ucho:-)

Do Pana Holyfielda Panu Adamkowi daleko, jednakże wcale nie jest skazany na pożarcie. Tzn. - jest skazany na pożarcie z Kliczko Brothers – ta sama wschodnia szkoła boksowania lewym prostym, który wybija przeciwnikowi z głowy marzenia o zwycięstwie. Tzn.: w przypadku Pana Adamka wybija, bo świetność techniczna Pana Adamka na tle jakiegoś badziewie w heavycruiser wątpliwości nie podlega. W przypadku Panów Kliczko – cóż: zabija. Żaden z nich nie musi właściwie uderzać prawą, bo jak powiada doświadczenie, waląc po dwadzieścia razy w rundzie lewym, doprowadzają do przeciwnika do poddania. Dziesiąta runda, a Pan Kliczko W or V komplementuje przeciwnika. Długo wytrzymał. Właściwie - jedyna walka ciekawa w tej chwili, to Kliczko vs Kliczko. I prawy na prawy. I remis po obustronnym knock-downie... Ale jak ogólnie wiadomo, bracia nie podniosą na siebie ręki.

Cóż; Pan Adamek rusza się żwawo, cios przyjmie, a i sam walnąć potrafi. To samo można powiedzieć o wszystkich bokserach w wadze ciężkiej ostatnio. Każdy deklarował, że Panów Braci w ten sposób pokona, a potem... jak wyszło tak wyszło. Tym niemniej warto przytoczyć tu Pana Jonesa Jr., który sprał niemiłosiernie Pana Ruiza – no, z 10 lat temu to było, albo i lepiej – mając około 90 kilogramów. Ale nie nyło nokautu, tylko Pan Jones sobie skakał wokół Pana Ruiza, i jak chciał to mu przywalił. Jak nie chciał, to wchodził w półdystans. Z rękami poniżej pasa. I trafić się nie dał. No ale walka była wybrana konkretnie pod przeciwnika, bo z Panem Lwem to Pan Jones szans by nie miał.

Panu Adamkowi życzę jak najlepiej, najlepiej pokonania Pana Tua (co pokaże, czy Pan Adamek spierdala w ringu dostatecznie szybko, żeby uniknąć ciosu, którym Pan Tua poluje na wieloryby, czy na co tam na Samoa można polować). Pana Gołoty żałuję, że nie skończył tzw. kariery okazale bijąc nienajgorszego Pana Mollo, a sam sobie życzę oglądać niedługo Pana Haye odsyłającego Pana Wałujewa ku pisaniu wierszy. Podobno pomimo ogólnie troglodyckiego wyglądu wychodzi mu to nieźle.

Dobrego humoru starczyło mi na chwilę, ot żeby poczytać i posłuchać tego lub owego.
Ale dzień był fatalny, a następny nie zapowiada się lepiej.

'Jeszcze noc się wokół tli... a już wiem że dzień jest zły'

W środę mam urodziny, których doprawdy nie mam specjalnej ochoty świętować.

Cholera, więcej siedziałem przed komputerem pracując, niż wypoczywałem.

Nie, żeby się kilka mniej lub bardziej miłych zdarzeń nie zadziało; ot, na przykład, mam nowego kota w ogródku. Czarny z krawacikiem pojawia się od czasu do czasu, lecz jest dosyć płochliwy. Ten jest bury. Odsłoniłem roletę i otworzyłem drzwi na taras, a tam on. Siedzi i przygląda mi się uważnie. Nie ucieka.

Ja siedzę sobie w ciepełku, ten się kuli pod krzaczkiem. Patrzę na niego, on na mnie. "A co mi tam" pomyślałem i zacząłem rozważać, co też posiadam jadalnego dla kota. Mleka nie mam. Kociej karmy również. Stanęło na kawałku fileta z indyka, po który też udałem się do kuchni. Oczywiście, kiedy wróciłem, sierściucha już nie było. Wzruszyłem zatem ramionami, zamknąłem drzwi, opuściłem roletę, po zastanowieniu zostawiłem jednak talerzyk na zewnątrz. COŚ zjadło wędlinę w ciągu następnych piętnastu minut.

A na zdrowie, pomyślałem sobie, po czym naszła mnie refleksja: muszę być naprawdę zmęczony. Przecież ja nawet nie lubię kotów!

Czy ktoś z PT Czytelników wie, jak jest po kociemu PRIVATE PROPERTY. NO TRESPASSING?

Jeżeli jednak kotek liczy na mą dalszą karygodną pobłażliwość wobec sług szatana, to się myli. Przeglądałem trochę ofert. Jest raczej dobrze; znalazłem trzy - cztery mieszkania, które są teoretycznie w moim zasięgu finansowym, a jednocześnie wyglądają zachęcająco. Urzekło mnie zwłaszcza poddasze na Sikorskiego; 112 metrów, 4 pokoje, w tym ogromniasty salon, dwie (!?) łazienki. W zasadzie dwa mieszkania, które ktoś sobie połączył. Skosy, belki, gdzieniegdzie goły mur - bardzo mi się podoba, a jednak gdzieś musi być haczyk, skoro mimo ceny metra niższej o 1 kPLN od przeciętnej nikt się na nie nie skusił. Inna rzecz, że ceny ofertowe są jednak z kosmosu. Żądanie nadal 5,5k za metr zupełnie przeciętnego lokalu wydaje mi się mocno przesadzone, zwłaszcza, gdy oferta wisi sobie na sieci od maja.

Inna rzecz, że mi te pomysły może wybić z głowy bank, chociaż licząc podług różnych dostępnych na sieci kalkulatorów kredytowo jestem całkiem zdolny. Zapowiada się w tygodniu tour po urzędach - zbieranie zaświadczeń, podbijanie PIT-ów i tak dalej; zapowiada się na drogę przez mękę. Ale trudno. Pożegnalne oblewanie nory jeszcze w tym roku. W sumie - dlaczego nie połączyć go z przemarszem ludycznym przez Wildę na nowe, wykwintne salony? :-)

No i jeszcze Lech (tradycyjnie) wygrał z Wisłą.

Natomiast na pytanie ajtwwżp odpowiadam tradycyjnie: PBrw, tso.

To zwyczajna rzecz chyba jest.

Żeby dwoje ludzi mogło się dogadać, a może nawet związać ze sobą swoje życie, trzeba niejakiej zgodności w fazie, że tak sobie to określę.

Jeśli spotkasz kogoś za wcześnie, cóż – słyszysz, że wszystko dzieje się za szybko. Ze tak nie można, ponieważ ta druga osoba jeszcze nie jest w stanie zaangażować się w ten sposób, o którym Ty byś marzył(a).

Możesz też przespać tę jedną, jedyną okazję. Później, cóż, okazuje się za późno. I
on(a) przestała być tą osobą, która Ci się podobała tak mocno kiedyś, lecz - wtedy nie zdecydowałeś się podejść, zbliżyć - i Ty sam(a) też objawiasz się być kimś innym.

Ni w jednym, ni w drugim przypadku nie ma cienia winy po żadnej ze stron.

A jednak smutno, trochę.