Rune

In het afgelopen jaar is weer heel wat gebeurd... Kobe heeft zijn eerste communie gedaan en zijn tweede leerjaar is bijna gepasseerd, Diede stapt ondertussen al lustig rond en begint 'woordjes' te zeggen, ...
alles lijkt normaal...
En toch gaat er geen dag voorbij, zonder ons Runeke... al meer dan drie jaar geleden vertrok hij voor altijd... en toch blijft hij in ons hart en gedachten... elke dag denken we aan hem, aan de goeie dingen, maar ook de trieste... aan hoe hij ons leven veranderde en hoe blij we wel waren met zijn komst en elke dag vraag ik me af... hoe hij nu zou zijn, hoe hij zou lezen en schrijven, of hij ook graag KSA of volleybal zou doen, of hij graag zou zwemmen,...
We missen je vreselijk en zouden zo graag de klok kunnen terugdraaien, zodat we nog 1 keer je konden vastpakken en knuffelen en je zeggen hoeveel je voor ons betekent...
Lieve Rune, je hoort bij ons, we leven met jou in ons hart, jij blijft ons zoontje, jij bent nummertje twee van onze drie jongens... Wij houden oneindig veel van jou...

Mama

5 jaar geleden was een prachtige dag... Ons Runeke werd toen geboren...

Vandaag had alles anders moeten zijn...

Lieve schat, ook al ben jij niet meer hier bij ons, toch ga je geen moment uit onze gedachten en blijf je voor altijd in ons hartje...

Duizenden verjaardagskusjes en knuffels van ons allemaal...

Een jaar later... onvoorstelbaar lijkt het wel, Rune is er al langer niet meer, dan zijn ganse ziekteperiode. Een jaar zonder zijn schaterlach, zijn natte kusjes en knuffels, zijn koppige buien en zijn uithuilmomenten,... een jaar leven zonder één van onze grootste schatten...

allerliefste Runeke, jij blijft voor altijd in ons hartje verderleven... we missen je zo !!!!

Mama

Hoi,

Het is weer een tijdje geleden dat we nog iets van ons hebben laten horen. Februari 2009 en de tijd vliegt. Ons leventje kabbelt rustig voort...

Kobe is echt rijp om naar het eerste te gaan en is precies de betweter geworden van ons gezinnetje. Op alles heeft hij wel een verklaring en hij stelt zijn kinderwijsheid ook heel graag ten toon. Meestal grappig en leuk - maar deze ochtend had het toch een bizar smaakje...

Uit het niets vroeg Kobe ons plotseling : " Zeg, Mama en Papa, weten jullie hoe Rune op het kerkhof ligt ?" "Nee", zeiden we nieuwsgierig ? "Wel", zei Kobe lachend, "Rune is helemaal botten - zonder een velletje." "En botten", zei Kobe verder, "daar spelen honden heel graag mee." We stonden perplex... maar konden onze grote sloeber alleen maar gelijk geven en hebben er toch even van moeten glimlachen.

Het was voor ons het bewijs dat Kobe Rune absoluut niet vergeten is en dat Kobe zichzelf nog altijd ziet als grote broer. En als dit de manier is waarop Kobe alles moet verwerken - wel dan is dat voor ons perfect. Misschien is dit wel de beste manier - stapje voor stapje beseffen dat Rune echt weg is en nooit meer terug komt. We hopen echt dat Kobe later toch nog iets van herinneringen blijft bewaren aan zijn kleine broertje... We denken dat dat voor hem later echt wel een verschil kan maken... We zullen wel zien. Als het niet zo is - is het ok weer geen ramp - er zijn ergere dingen:-)

Als laatste nog een oproep aan iedereen : Als je een van de dagen iemand tegenkomt van "Kom op tegen Kanker" geef je kleintjes dan maar want er zijn nog duizenden andere Mama's en Papa's die moeten meemaken wat wij hebben doorgemaakt...

Groeten,
Dirk

De eerste kerst zonder ons Runeke... het is zo onvoorstelbaar. Vorig jaar rond deze tijd, begon hij terug veel te slapen, was hij misselijk op kerstavond, maar dachten we dat het 'maar' een oorontsteking was, de nawerking van een vermoeiend jaar, zijn eerste schoolweken,... wat waren we toch naïef.

Nu een jaar later, missen we hem elke dag, en beseffen we wat we verloren zijn... Ons Runeke, ons sterretje, ons venteke dat ons zoveel heeft geleerd over het leven, onszelf, over wat echt belangrijk is... Het enige dat nog rest is hoe graag we hem wel zien, en ik hoop echt dat hoe klein hij ook was, hij dit echt wel heeft gevoeld... dat wij hem voor geen goud ter wereld zouden hebben willen missen...

Ondanks ons gemis, denk ik wel dat Kobe volop geniet van deze tijd van het jaar, de kerstboom, de pakjes, de familiemomenten, het samenspelen met neefjes en nichtjes,... Hij houdt ons weerom recht... en helpt ons om door te gaan... Ook hij is een echt schatje !!!!

Langs deze weg, willen wij jullie onze beste wensen toewensen en nog eens dank je zeggen voor jullie steun en hulp !!!! Ook aan alle 'sterretjes'-families, wensen we vele mooie en warme herinneringen, en vooral een manier om verder te kunnen leven. Aan alle 'lotgenootjes' die volop hun gevecht aan het leveren zijn, wensen we veel kracht en moed toe om door te blijven gaan en hopen we dat jullie verhaal positief mag eindigen... En last but not least, aan alle verpleging, dokters, assistenten, juffen, psychologen, cliniclowns,... ook voor jullie onze allerbeste wensen en veel doorzettingsvermogen, energie en hoop om erin te blijven geloven ....

Monique