Rune

De eerste kerst zonder ons Runeke... het is zo onvoorstelbaar. Vorig jaar rond deze tijd, begon hij terug veel te slapen, was hij misselijk op kerstavond, maar dachten we dat het 'maar' een oorontsteking was, de nawerking van een vermoeiend jaar, zijn eerste schoolweken,... wat waren we toch naïef.

Nu een jaar later, missen we hem elke dag, en beseffen we wat we verloren zijn... Ons Runeke, ons sterretje, ons venteke dat ons zoveel heeft geleerd over het leven, onszelf, over wat echt belangrijk is... Het enige dat nog rest is hoe graag we hem wel zien, en ik hoop echt dat hoe klein hij ook was, hij dit echt wel heeft gevoeld... dat wij hem voor geen goud ter wereld zouden hebben willen missen...

Ondanks ons gemis, denk ik wel dat Kobe volop geniet van deze tijd van het jaar, de kerstboom, de pakjes, de familiemomenten, het samenspelen met neefjes en nichtjes,... Hij houdt ons weerom recht... en helpt ons om door te gaan... Ook hij is een echt schatje !!!!

Langs deze weg, willen wij jullie onze beste wensen toewensen en nog eens dank je zeggen voor jullie steun en hulp !!!! Ook aan alle 'sterretjes'-families, wensen we vele mooie en warme herinneringen, en vooral een manier om verder te kunnen leven. Aan alle 'lotgenootjes' die volop hun gevecht aan het leveren zijn, wensen we veel kracht en moed toe om door te blijven gaan en hopen we dat jullie verhaal positief mag eindigen... En last but not least, aan alle verpleging, dokters, assistenten, juffen, psychologen, cliniclowns,... ook voor jullie onze allerbeste wensen en veel doorzettingsvermogen, energie en hoop om erin te blijven geloven ....

Monique