My OperaRune - ons Sterretje
Monday, January 19, 2009 9:34:11 PM
Hallo Allemaal,
Het is weer een hele tijd geleden dat we nog iets op deze blog hebben gezet. De dagen kabbelen voort en we proberen om de draad terug op te pikken. Kobe gaat naar school, mama en papa gaan werken en Rune - die is er niet en toch ook wel. Iedere dag spreken we wel over hem, iedere dag zegt Kobe dat hij zijn broertje mist of praat hij aan tafel met Runeke, iedere dag denken we aan alle andere patientjes, denken we aan onze vrienden en hopen dat alles goed blijft gaan met Dario, denken we aan Willem, Seppe en de anderen. We snuiven de geur van P5 en 3k6, herbeleven we de nachten met de pruttelende pompen. Het is alsof het allemaal gisteren was en morgen terug kan beginnen. In onze dromen is Rune er nog en moeten we soms bij het ontwaken jammelijk vaststellen dat het niet echt was...
Verlies en verdriet is iets eigenaardigs - iets dat voor iedereen anders is, maar toch zo herkenbaar. Iets dat komt en gaat, maar nooit ver weg is. Iets dat sluimert en plots weer opkomt.
Sinds enkele dagen staat er 's morgens en 's avonds een hele heldere, eenzame ster aan de hemel - pal in het midden van ons raam als we naar buiten kijken. Als Kobe die ziet - begint hij spontaan te zeggen dat het Runeke is en dat die naar ons kijkt... We spelen een beetje mee - want zo zijn toch nog eventjes met z'n vieren en zijn onze twee grote kapoenen toch nog even samen twee ondeugende broertjes...
Groetjes,
Dirk
Het is weer een hele tijd geleden dat we nog iets op deze blog hebben gezet. De dagen kabbelen voort en we proberen om de draad terug op te pikken. Kobe gaat naar school, mama en papa gaan werken en Rune - die is er niet en toch ook wel. Iedere dag spreken we wel over hem, iedere dag zegt Kobe dat hij zijn broertje mist of praat hij aan tafel met Runeke, iedere dag denken we aan alle andere patientjes, denken we aan onze vrienden en hopen dat alles goed blijft gaan met Dario, denken we aan Willem, Seppe en de anderen. We snuiven de geur van P5 en 3k6, herbeleven we de nachten met de pruttelende pompen. Het is alsof het allemaal gisteren was en morgen terug kan beginnen. In onze dromen is Rune er nog en moeten we soms bij het ontwaken jammelijk vaststellen dat het niet echt was...
Verlies en verdriet is iets eigenaardigs - iets dat voor iedereen anders is, maar toch zo herkenbaar. Iets dat komt en gaat, maar nooit ver weg is. Iets dat sluimert en plots weer opkomt.
Sinds enkele dagen staat er 's morgens en 's avonds een hele heldere, eenzame ster aan de hemel - pal in het midden van ons raam als we naar buiten kijken. Als Kobe die ziet - begint hij spontaan te zeggen dat het Runeke is en dat die naar ons kijkt... We spelen een beetje mee - want zo zijn toch nog eventjes met z'n vieren en zijn onze twee grote kapoenen toch nog even samen twee ondeugende broertjes...
Groetjes,
Dirk
dalaura # Tuesday, January 20, 2009 7:14:26 PM
geloof het of niet maar wij hebben dat ene speciale sterretje ook al zien schitteren!
bedankt voor jullie steun, Dario mag trouwens stoppen met kine na ander half jaar weer een sprankeltje hoop bij voor ons!
dikke zoen kelly
hugovs # Tuesday, January 20, 2009 8:01:05 PM
Jullie blog bezoeken we ook nog steeds regelmatig. Bij ons is het 'gewone' leventje teruggekeerd (met zijn beperkingen weliswaar).
Wij zagen uit ons raam ook die heldere ster : we weten zeker dat het één van de elf sterretjes is die wij hebben gekend. Het was Rune dus....
Veel sterkte en goede moed van ons
Hugo, Marianne en Eline ( ex 3K6)
kathleen76 # Tuesday, January 20, 2009 8:14:39 PM
vaak kom ik lezen op rune'kes blogje,
zo herkenbaar, het gemis niet in woorden uit te leggen hoe diep dit vanbinnen zit,
het sterretje daar hoog aan de hemel dat was zeker jullie runeke, hij komt jullie helpen, zijn broertje troosten, met zijn schitterende lichtstraaltjes,
heel veel sterkte,
liefs
kathleen
mama van emily-grace*