Rune

Hoi,

Het is weer een tijdje geleden dat we nog iets van ons hebben laten horen. Februari 2009 en de tijd vliegt. Ons leventje kabbelt rustig voort...

Kobe is echt rijp om naar het eerste te gaan en is precies de betweter geworden van ons gezinnetje. Op alles heeft hij wel een verklaring en hij stelt zijn kinderwijsheid ook heel graag ten toon. Meestal grappig en leuk - maar deze ochtend had het toch een bizar smaakje...

Uit het niets vroeg Kobe ons plotseling : " Zeg, Mama en Papa, weten jullie hoe Rune op het kerkhof ligt ?" "Nee", zeiden we nieuwsgierig ? "Wel", zei Kobe lachend, "Rune is helemaal botten - zonder een velletje." "En botten", zei Kobe verder, "daar spelen honden heel graag mee." We stonden perplex... maar konden onze grote sloeber alleen maar gelijk geven en hebben er toch even van moeten glimlachen.

Het was voor ons het bewijs dat Kobe Rune absoluut niet vergeten is en dat Kobe zichzelf nog altijd ziet als grote broer. En als dit de manier is waarop Kobe alles moet verwerken - wel dan is dat voor ons perfect. Misschien is dit wel de beste manier - stapje voor stapje beseffen dat Rune echt weg is en nooit meer terug komt. We hopen echt dat Kobe later toch nog iets van herinneringen blijft bewaren aan zijn kleine broertje... We denken dat dat voor hem later echt wel een verschil kan maken... We zullen wel zien. Als het niet zo is - is het ok weer geen ramp - er zijn ergere dingen:-)

Als laatste nog een oproep aan iedereen : Als je een van de dagen iemand tegenkomt van "Kom op tegen Kanker" geef je kleintjes dan maar want er zijn nog duizenden andere Mama's en Papa's die moeten meemaken wat wij hebben doorgemaakt...

Groeten,
Dirk