Rune

April vorig jaar waren we nu gestart met de beenmergtransplantatieprocedure. Toen was dit het meest hoopvolle moment voor ons Runeke, eindelijk had hij terug een echte kans gekregen om erdoor te komen... Nu een jaar later, lijkt het nog steeds alsof het gisteren was.
Het besef dat ons leven verder kabbelt, en Rune nooit meer kan genieten van de eerste zonnestraaltjes op zijn bolleke, ravotten in de tuin, een ijsje kopen van de ijsjeskar, samen met Kobe kan spelen, ... is vaak echt ondraaglijk.

Ondertussen proberen we toch om door te gaan, telkens met Rune in ons hoofd en hart, blijft hij bij ons horen. Ook hebben we een reusachtige knoop doorgehakt, en hebben we besloten om nog voor een derde kindje te gaan. Rune is en blijft onvervangbaar voor ons en zal er ook altijd bij horen, maar we willen Kobe, onszelf en onze omgeving een duidelijk signaal geven dat we ook verder leven, met ups en downs, ... en ondanks ons verlies er toch nog het beste van willen maken. Onze derde spruit is uitgerekend voor 1 september, Kobe kijkt er ontzettend naar uit, voor hem maakt het niet uit of het een broertje of zusje wordt, als het nu maar blijft... Ook voor Dirk en mij doet het er niet toe wat het wordt, als alles nu maar goed mag verlopen...

Monique