2+2'nin 5 olduğu Dünyam...

Aşk ne kadar tuhaf bir duygu! Hayat ne kadar tuhaf! Birini deli gibi severken, onun seni asla umursamaması, küçük bir köpek gibi arada bir önüne gülücük kılığında bir kemik artması trajik bir şey!

Ne zaman birini derinden sevsen, ilk önce seni terk ediyor. Çünkü sen onu hep sevensin. Onun için her şeyini her zaman feda edebilecek durumdasın çünkü. O senin hayatının merkezindedir. Onsuz olamayacağını iyi biliyor. O varken başkaları olmayacaktır hayatında. Bütün yaşamın onunla dolup taşacaktır, bunu biliyor aşık olduğun insan.

Sen bir limansın onun için. Ne zaman hayattan darbe alsa gelip sığınacağı yer sensin. Ve sen ona asla kötü davranmayacaksın. Onu hep korunmaya muhtaç bir bebek gibi sarıp sarmalayacaksın. Ve senin yanında, beklide senin telefonundan arayacaktır peşinde koştuğu ulaşılmaz sevgilisini. Acımasız, gizemli, güçlü, insan yerine koymayan sevgilisini ne kadarda çok özlediğini söyleyebilecektir yüzüne. Çünkü sen çok iyi birisin. Sevenin halinden anlarsın. Safsın. Sevdiğine kıyamayansın !

Ve sana edebildiği kadar eziyet edecektir sevdiğin kadın. Çünkü sen elde birsin.

Çünkü sen insanı insan yerine koyan, birilerini üzmek yerine kendini üzmeyi tercih eden, acıya yataklık edensin.

Sevecek ve ezileceksin. Sevecek ve ilk önce terk edileceksin. Kaderin budur senin. İyi insanlarında kaderi aynı zamanda.