100% Seji

Robiąc zakupy czy korzystając z różnych urządzeń bądź oprogramowania zwykle nie zwracam uwagi na markę. Produkt ma działać i robić swoje. Zwykle marka jest jednak synonimem jakości, więc niektóre rzeczy wolę mieć spod konkretnego szyldu, np. elektronikę i buty (nie, ciuchy nie ;)).

Nie mogę jednak powiedzieć, żebym którąś z marek darzył sympatią. Oni produkują, żeby zarobić, ja znajduję ich produkty dobrymi i płacę. Zero sentymentów, czysty utylitaryzm. Kiedy myślę Philips czy Sony, kojarzę te nazwy z jakością, zaś Milka łączy mi się z fioletowymi krowami i dobrą czekoladą. Niedawno jednak przemknęło mi przez myśl, że jest firma, która wzbudza moją sympatię, przede wszystkim dzięki świetnym produktom, ale także dzięki traktowaniu użytkowników nie jako klientów, ale bardziej jako partnerów. Firma, która potrafi docenić rolę społeczności i wykorzystać to budując swój wizerunek nie w mediach, ale wśród zwyczajnych ludzi.

Tak, mam na myśli Opera Software, producenta mojej ulubionej przeglądarki. Właśnie: ulubionej, nie najlepszej czy najbardziej zaawansowanej technicznie (choć to też przynajmniej w części prawda). Złapałem się na tym, że Opery jako firmy nie traktuję w kategoriach producent-klient, ale bardziej na zasadzie interesującej znajomości.

Rok temu, wybierając się na ISFiT, postanowiłem odwiedzić też Oslo. Pomyślałem wtedy, że fajnie by było zobaczyć siedzibę Opera Software. Pomysł był zwariowany - która bowiem firma wpuszcza ludzi z ulicy twierdzących, że chcą powiedzieć "cześć"? Po chwili poszukiwań i paru mailach skontaktował się ze mną Espen , Community Manager. Ku mojemu zaskoczeniu dwoje moich znajomych (Borys i Elma) oraz moja osoba zostaliśmy zaproszeni na zwiedzanie Opera HQ.

Oprowadzała nas wtedy Anna Raj. Byłem tak przejęty, że zapomniałem robić zdjęcia - tak, wolno było. Samo biuro zrobiło na mnie pozytywne wrażenie: szklane ściany, dużo światła, nieformalny wystrój wnętrz. Żadnych boksów czy innych korporacyjnych wynalazków, miło i przytulnie. Na koniec obdarowani zostaliśmy operowymi gadżetami.

Jak wspomniałem wyżej, nie znam chyba ani jednej polskiej - czy jakiejkolwiek innej - firmy, która byłaby tak otwarta na zwykłych użytkowników swoich produktów (jedna co prawda nasuwa mi się na myśl, ale ma ona obok swojej otwartości ma tendencję do mieszania klientów z błotem, kiedy coś im się nie podoba :P). Nie jestem przecież ani programistą, którego można by zatrudnić, ani potencjalnym partnerem handlowym, tylko facetem, który używa przeglądarki i bloguje od czasu do czasu na My Opera. U mnie w pracy bez poważnego powodu biznesowego nie dostałbym nawet plakietki gościa, nie wspominając nawet o wejściu na salę roboczą,. W Operze zaś nie tylko pozwolono nam sporo zobaczyć (choć do serwerowni nie trafiliśmy; prawdę mówiąc, nie wiem nawet, czy jest ona w Oslo, czy np. gdzieś w Indiach), ale też między innymi dane nam było obejrzeć nowy design strony społecznościowej na jakiś miesiąc przed premierą. Byłem zachwycony.

W tym roku również postanowiłem odwiedzić Operę. Plan był prosty: poprzednio przyszedłem z pustymi rękami i pozwiedzałem, tym razem więc pojawię się tylko na moment (piątek to dzień roboczy, nie będę nikomu zabierał czasu) i zostawię coś dla operowej ekipy: po kilogramie krówek i wedlowskich pierniczków. Pamiętałem, że kiedyś ktoś z Opery opisywał, jak to dostali od kogoś dużo czekolady - muszą więc lubić słodycze, stąd pomysł na prezent. Napisałem do Espena, że będę w Oslo i - jeśli to możliwe - wpadłbym na moment podrzucić słodkości jako podziękowanie za zeszłoroczne przyjęcie. Nie było z tym żadnego problemu.

Operowe gadżety (2007)

Wizyta przebiegła równie sympatycznie, jak za poprzednim razem. Z chwili zrobiła się godzina, którą przegadaliśmy: było i o Operze, i ogólnie o pracy, o Norwegii, o społeczności użytkowników, a także o Firefoksie i mediach, które częściej zauważają Pandę małą, niż Operę. Miałem też okazję zamienić parę słów z CEO Opera Software, Jonem S. von Tetzchnerem, który na wieść, że przywiozłem słodycze, opowiedział mi o najpopularniejszym czekoladowym wafelku na Islandii (o którym dowiedział się od jednego z tamtejszych userów): Prince Polo. Ponoć Islandczycy układają piosenki o tym wafelku, swoją drogą całkiem słusznie. :)

Opera Software to firma. Zadaniem firmy jest zarabiać pieniądze. Zdaję sobie z tego sprawę. Jednak o Operze nie myślę tylko jako o producencie przeglądarki internetowej, ale o instytucji, którą darzę sympatią i chętnie jej pomogę, choćby przekonując kolejnych znajomych do zmiany przeglądarki. Owszem, ktoś pewnie zaraz powie, firma ma po prostu dobry PR, ale chciałbym, żeby wszystkie firmy tak dbały o klientów, jak Opera. Mam więc ulubioną przeglądarkę i ulubioną firmę. Fan Opery? Czemu nie? :D

Oleg Melnychuck, autor plakatu.

Espen: thank you once again for the invitation and your time. It was a pleasure to meet you and to visit Opera HQ. I hope everyone liked the candies and gingerbreads. :) If you ever come to Krakow, let me know and I'll show you around. Thanks!

Norwegia po raz trzeci - czy to aby nie za dużo? Przyznaję, że taka myśl przemknęła mi przez głowę. Było to jednak tylko chwilowe zwątpienie. Jak pisałem wcześniej, kraj fiordów i łosi miałem do tej pory okazję dwukrotnie zwiedzić zimą. Przyznaję, wiosna robi dużą różnicę.

W tym miejscu chciałbym podziękować Marze, Tomkowi, Tośce i Borysowi za przyjęcie mnie pod swoje dachy. DZIĘKUJĘ! :D

Tegoroczny plan był prosty: odpocząć wśród norweskich wzgórz i wiejskiego krajobrazu, a potem pozwiedzać i pobawić się w Oslo. Oba punkty zostały wykonane w pełni. Zregenerowałem siły, poznałem nocne życie w Oslo (studenci jak zwykle bawią się lepiej od reszty ludzi) i zobaczyłem to, czego nie miałem okazji obejrzeć w zeszłym roku. Choć i tak zostało jeszcze sporo miejsc, do których nie dotarłem.

Jeśli miałbym wymienić szybko kilka elementów charakteryzujących Norwegię, byłyby to: woda z kranu bezpośrednio zdatna do picia, bezpieczne miasta, ogrzewanie podłogowe oraz wszechobecne parówki - a także brązowy kozi ser, który jest poza wszelką konkurencją. Tak, łykanie norweskiej kranówy nie grozi śmiercią lub kalectwem. Podobnie jak łażenie po nocy - miałem już okazję sprawdzić to w niewielkim Trondheim, a teraz przekonałem się, że tak samo jest w przypadku Oslo. Tam naprawdę można się czuć bezpiecznie, jest to jeden z niepodważalnych atutów tego kraju. Podobnie, jak samochody zatrzymujące się przed przejściami dla pieszych, nawet, kiedy przechodnie są od jezdni dobre kilka metrów. Zaś co do ogrzewania podłogowego, kto spróbował, ten wie, że jest to jeden z najbardziej doniosłych wynalazków w historii ludzkości. Nie ma bowiem nic przyjemniejszego, niż wyjście spod prysznica i postawienie stopy na cieplutkiej posadzce.

Podstawę norweskiego fastfoodu stanowią parówki: gotowane, opiekane, zawijane w plastry boczku, posypywane prażoną cebulą, przybierane sałatką ziemniaczaną, keczupem, majonezem i musztardą. Parówki można jeść tradycyjnie w bułce, albo zawinąć je w lefse lub lompe, ziemniaczane podpłomyki. Parówki - z braku tradycyjnej kiełbasy - są też podstawowym produktem na grilla. Nie jest to złe jedzenie, zwłaszcza w wariacji z podpłomykami, ale trzeba uczciwie przyznać, że gdyby nie imigranci, to Norwedzy byliby na parówki skazani. Jednak między innymi dzięki przybyszom z Bliskiego Wschodu mogą się cieszyć świetnymi kebabami - można trafić na miejsca, gdzie podają kilka-kilkanaście rodzajów, palce lizać. Swoją drogą, w Norwegii nie ma bezpańskich psów: ani na wsi, ani w miastach (między domami wędrują jedynie koty) - z Borysem zastanawialismy się przez jakiś czas, skąd się te wszystkie parówki biorą...

Skoro już o jedzeniu mowa, polecam spróbować śledzi, czy to marynowanych na kwaśno, czy też w śmietanie (lub innym sosie). Całość ma lekko słodki smak i o dziwo smakuje bardzo dobrze - choć potrzeba chwili, żeby się przyzwyczaić. Natomiast odradzam cukierki z lukrecją. Nie wierzę, że tak smakuje substancja ponoć pięćdziesiąt razy bardziej słodka od cukru. Oczywiście, możecie próbować (ja się dałem skusić), ale zostaliście ostrzeżeni. Za to norweski kefir i zsiadłe mleko smakują tak, jak powinny.

Oslo posiada bardzo dobrze rozwiniętą komunikację miejską (metro, autobusy, tramwaje). Bilet tygodniowy kosztuje 210 koron i uprawnia do korzystania z całego systemu komunikacji miejskiej, wliczając w to transport wodny na okoliczne wyspy, z wyłączeniem jednak autobusów nocnych (przejazd 50 koron; zestawienie cen różnych produktów i usług opublikuję później). Dodatkowo można wypożyczyć rower miejski albo przyjechać ze swoim - stojaków na rowery nie brakuje.

Z ciekawych rzeczy warto przyjrzeć się, jak działają norweskie kasy sklepowe: jest tam wciągarka banknotów i przypominający skarbonkę pojemnik na bilon (reszta w drobnych wypada z niego automatycznie). Chętni mogą także zapoznać się bliżej z jednorazowym grillem i wybrać się do parku na pieczenie parówek - w Norwegii przestrzeń publiczna jest dla mieszkańców, więc można sobie legalnie pogrillować w takim Frogner Park - nie, park nie jest zaśmiecony, zaś trawa jest soczyście zielona mimo nieustannego deptania po niej, gry w piłkę, zabawy frisbe i oczywiście rozpalania grilli. Wolno też robić zdjęcia w muzeach - wystarczy spytać, gdzie nie powinno się używać flesza. Tak, Norwegia to kraj przyjazny ludziom.

Oczywiście nie jest to kraj idealny. Są tu przydrożne śmieci, a Norwedzy - mimo swojej otwartości na innych - powoli zaczynają mieć dość imigrantów. Zapewne gdybym pomieszkał tam rok lub dwa, patrzyłbym na pewne sprawy inaczej. Ale na razie pozwalam sobie Norwegię nieco idealizować, jako że do spędzenia urlopu jest to miejsce doskonałe.

Niestety, wszystko dobre musi się kiedyś skończyć. Pocieszam się myślą, że pozostało mi jeszcze zobaczyć Norwegię w lecie i na jesieni, więc będę miał pretekst, żeby odwiedzić ten kraj jeszcze co najmniej dwa razy. Potem coś wymyślę. ;)

Niemal dwieście zdjęć z podróży jest dostępne w albumie. Już zebrałem po głowie za to, że po raz kolejny robiłem fotki komórką (Nokia E50). W każdym razie aparat znajduje się już bardzo wysoko na mojej liście zakupów - czas ku temu najwyższy.

PS. To jeszcze nie koniec opisywania wrażeń z pobytu w Norwegii. mam jeszcze kilka rzeczy do opisania. :)

PPS. Sympatyczny młodzieniec ze zdjęcia w poprzednim wpisie reklamuje norweskie sery firmy Tine - tradycyjne produkty w nowym opakowaniu (widać niedawno zmienili design). Najbardziej w oczy rzuca się jednak nie kostka sera (na zdjęciu nie widać), ale sweter w Space Invaders. :)

Siedzę właśnie na dworcu w Lillehammer i czekam na pociąg do Oslo. W stolicy Norwegii byłem już w zeszłym roku, ale czasu na zwiedzanie było niewiele. Co prawda muszę zgodzić się w opinia, że Oslo nie jest ciekawym miastem, ale mimo to (patrz następny wpis) kilka miejsc wypadałoby odwiedzić (na przykład muzeum okrętów Wikingów).

Po paru dniach spędzonych w Gausdal i okolicy norweska wieś mogę podsumować tylko na jeden sposób: jest to oaza spokoju. Czas płynie tam leniwie, czasem między domami przemknie kot. Nawet psy nie szczekają (inna sprawa, że nie ma tam bezpańskich psów). Owszem, roku pewnie bym tam nie wytrzymał bez konkretnego zajęcia, a życie farmera raczej nie jest dla mnie ;), ale jest to okolica w sam raz na to, by odpocząć przez jakiś czas i całkowicie zignorować świat zewnętrzny. Jeśli jest ciepło, można zapakować parę niezbędnych do życia przedmiotów i zaszyć się w górach. Więźnia, który w okolicy Gausdal spróbował ucieczki z transportu, znaleziono po dwóch latach - martwego. Gość złamał mogę i szybko zakończył romans z wolnością. Problem w tym, że za dobrze wybrał teren, na którym chciał się ukryć.

Gdyby ktoś jednak miał zamiar zniknąć wśród norweskich pół i lasów, niech pamięta, aby ubrać się w kurtkę trekingową, takież buty oraz jeansy. Wtedy ma szansę wtopić się w miejscowych. Może też dla niepoznaki założyć spodnie od dresu i olać poranne czesanie się i makijaż. Serio. ;)

Pociąg ruszył. Następny przystanek: Oslo.

Gdyby ktoś się zastanawiał: doleciałem do Oslo w jednym kawałku. :) Teraz jestem w Gausdal, pogoda jest ładna, a Wikingowie przyjaźni. ;)

Norwegia znów mnie zaskoczyła. Północ, zimno - jasne, stereotyp. Ale zamarznięte jezioro Mjøsa, liczące 117 kilometrów długości, robi niesamowite wrażenie, podobnie, jak resztki śniegu pojawiające się na wzgórzach (zdjęcie po prawej). Oczywiście zdaję sobie sprawę z tego, ze Gausdal leży w górach, a Norwegia nieco bardziej na północ, niż Polska, mimo to jestem pod wrażeniem.

Dodatkową niespodzianką była długość dnia - zdjęcie (widoczne obok po prawej) zrobiłem koło 21:30. Tak, tam jest jasno o tej porze - a przecież wcale aż tak bardzo blisko w stronę Bieguna się nie udałem. Nie są to jeszcze białe noce, ale o wspomnianej porze jest tak jasno, jak w Polsce koło szóstej-siódmej po południu.

Korzystając z okazji, postanowiłem kontynuować kulinarne poznawanie krainy brązowego koziego sera. Mara i Tomek, u których mam przyjemność gościć, wskazali mi Fløtepudding - potrawę ze śmietany, ryb, krewetek i nie wiadomo, czego jeszcze. Smakuje to całkiem fajnie, jak jakiś rodzaj delikatnej rybiej zapiekanki (choć może raczej, zgodnie z nazwą, jest to coś zbliżonego do budyniu; jest jeszcze odmiana bezśmietanowa). Poza tym mam zamiar zapolować na lutefisk - wbrew ostrzeżeniom, które słyszę od wszystkich mających kiedyś bliższy kontakt z tą potrawą. ;)

Po dwóch kolejnych lutowych wizytach w Norwegii, tegoroczny wypad pod koniec kwietnia jest bardzo miłą odmianą - odkrywam nowe rzeczy i sprawia mi to nieopisaną radość. Kolejny raz będę się tu musiał wybrać w lipcu lub w sierpniu.

PS. Zdjęcia w nieco większej rozdzielczości wrzucę po powrocie do albumu.

NORWAY 2007 - PART 1
10-14 of February: Kraków, Gausdal, Lillehammer
At the beginning I was going to write that report just after coming back to Poland but... There's always some kind of "but", "shit happens", "other things on my mind" or the one and only "I'll do it tomorrow, I promise". When I returned I became focused with finding a new job, finishing a couple of things and so on.

The first part of my impressions from this year's trip to Norway makes it's way to the blog today. The rest will follow shortly (I promise! ;)).

* * *
Marzena (my girlfriend) and I went to Trondheim, Norway, to attend this year's the International Student Festival in Trondheim (ISFiT). I was ISFiT participant in 2005 and really enjoyed it. This time it was not only a possibility to experience multinational mood of ISFiT again but also to see a bit of Norway - in 2005 I was hardly able to see bits and pieces of Trondheim only. And, last but not least, Marzena was coming with me.

ISFiT lasts for ten days, but before the festival we spent one week visiting friends and experiencing Norway with our own eyes (also hands, legs, ears and taste buds). It was possible thanks to Mara and Tomek, Borys Borys and Marzena's friends from the university who came to Oslo on Erasmus Programme.

During our trip I posted some notes on this blog, using Opera Mini, which once again I found indispensable. Mostly to let my family know that I'm still alive and kicking and to document some funny events. For the first impressions from the beginning of our journey, see: funny language mistake at Krakow's airport; Norway!; wine and ski jumping (posts are in Polish but the pictures speak for themselves).

Our trip began on the 10^th of February, late afternoon. We flew from Balice Airport and less than three hours later we arrived at Oslo Gardermoen airport. It was my fifth flight and I must say that it's like my friend said: "flying is like riding a bus - there's some noise and it shakes a little." At the airport Mara and Tomek picked us up and took for a over two hours drive to Gausdal. We arrived about half past midnight, if I remember correctly. It was a pity that we traveled by night but fortunately we didn't miss much - we took a train back to Oslo and were able to enjoy really beautiful winter landscape.

Gausdal is a small town near Lillehammer surrounded by mountains (well, nothing unusual, considering that there are a lot of mountains in Norway and the whole country's population is slightly over 4,5 million people) and, during winter, full of snow and snow and more snow (did I mention snow?). When we came, the temperature dropped top minus 15 Celsius degrees, but fortunately the weather was stable - it was sunny and it wasn't snowing too much, ideal conditions to take a walk. As we were told economy of Gausdal consists mostly of farming, tourism (winter sports) and logging. Indeed, we stayed at a typical Norwegian farm, with some old buildings and typical architecture.

And so we did next morning. Our friends took us for a long, wonderful walk to show us the place they live. We followed a popular walking trail and were the only people there who weren't wearing skies. Strange feeling, you're walking along the road and must pay attention not only to skiers but also try not to trample "ski tracks" made by some kind of snowcat truck (the point is to firm the snow and make ski-wide tracks in the snow to make it easier to travel on skis). We had a great time, playing in the snow, making pictures and just having fun. Although it didn't last long (only a couple of hours) we came back home so tired and so hungry, that we spent the rest of the day taking and eating :).

Next day Marzena and I went to Lillehammer. It was cold as hell (yes, Norse hell IS frozen :)), something about minus 20 or worse. We had a thermos full of hot tee and lots of sandwiches and sweets (remember - calories can save your life!) and a strong will to walk around the whole town. We failed. After a shor walk around the center of Lillehammer we went to see Maihaugen skansen (open-air museum). I don't remember if it was 3 or four hours of walking around and gazing in awe at old norse houses covered with snow but after that time we were almost frozen to death and so tired, that on our last legs we managed somehow to reach railway station and call Tomek that we had enough and want to go back home ;). As we didn't manage to see Olympic jumping ramps, Tomek drove us there and we spent another half an hour visiting one of the sites of 1994 Winter Olympic Games.

The last day of our stay in Gausdal was rather quiet. We took a walk from our friend's home to the town's center (the opposite direction of our first day trip), watching the countryside and saying good bye to that lovely town. As a farewell gift to Mara and Tomek (well, I was kind of forced to do this ;)) I run a role-playing game session, a thing I hadn't done for a long time I was quite surprised that it went so smoothly - I guess that running a game is like riding a bike, if you did it once, you'll always know how to do it. On the last day Mara's cat, Toska, finally accepted Marzena and me as friends, which resulted in a couple of nice pictures of the cat.

During our stay we also learned a bit about Norwegian economy and day-to-day living. The country is really small, so for example there are only two dairy brands in Norway (in Poland we have at least five major companies and almost every region has it's own local brands). Studded tires are a must during winter, especially in rural areas. And, as there's a lot of snow falling down during winters, roads can literally disappear so there are bamboo sticks put alongside the roads - they act as an indicator for snowplows where the road is and from where to where the snow should be removed. And that it's cheaper to send Norwegian salmon to China, pack it there and ship it back to Norway ;).

Final thoughts? It was Norway I always wanted to see. Not a view from a tourist folder, but a real country with real people. Small town, covered with snow, surrounded by mountains, with cows in barns and no tourists in sight. Although it were only three days, I think that it was the best part of our trip - the one I was expecting the most and the one that brought no disappointments.

PICTURES, Part 1: 10-14 of February, Norway.

Coming up next: some thoughts on Oslo and our short visit at Opera Software (finally!).

UPDATE 13-APR-2008
I was going to write about the whole trip that lasted over two weeks, but I didn't manage to to so. There will be no more posts on that trip, no more pictures. I'm sorry for that.